Η…στεναχώρια της δευτεραθλήτριας κόσμου

Στην φωτογραφία της απονομής του ασημένιου μεταλλίου, η αποτύπωση της ψυχολογίας των παικτών, είναι χαρακτηριστική της στεναχώριας που είχαν για την απώλεια του χρυσού μεταλλίου.

Το ασημένιο μετάλλιο που κατέκτησε η Εθνική Ανδρών, μια ημέρα σαν την σημερινή (3/9/2006) στο Παγκόσμιο κύπελλο της Ιαπωνίας, εκείνο το μεσημέρι στην Σαϊτάμα, αποτελεί την μεγαλύτερη διάκριση, ως τίτλος και επίπεδο διοργάνωσης, στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Οι πρωταθλητές Ευρώπης του 1987 και του 2005, έγιναν… «οι πρώτοι σε όλη την Ευρώπη» και μπορεί οι Αμερικάνοι να διατρανώνουν ότι τον «πρώτο τον θυμούνται όλοι, ενώ τον δεύτερο…κανένας», αλλά η δεύτερη θέση σε παγκόσμιο επίπεδο, αλίμονο αν «ξεχνιέται», γιατί φέρει μόνο τον χαρακτηρισμό του φιναλίστ.

Ιδιαίτερα, η δεύτερη θέση της Εθνικής Ελλάδας, στο Τόκιο και στο συγκεκριμένο Παγκόσμιο κύπελο, είναι «αξέχαστη», γιατί προήλθε από την νίκη-πρόκριση στον ημιτελικό, κόντρα στην ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών, δυο μέρες νωρίτερα. Και εκείνη η νίκη, ήταν εφάμιλλη, παρόμοια ή ακόμα και ίδια με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου που κέρδισε δίκαια η Ισπανία, στον τελικό του Μουντομπάσκετ.

Στην φωτογραφία της απονομής του ασημένιου μεταλλίου, η αποτύπωση της ψυχολογίας των παικτών, είναι χαρακτηριστική της στεναχώριας που είχαν για την απώλεια του χρυσού μεταλλίου. Οι ίδιοι παίκτες που χόρεψαν το συρτάκι στο κέντρο του γηπέδου για την νίκη επί των ΗΠΑ, δόξασαν το ελληνικό μπάσκετ σε όλη τον πλανήτη, ανάγκασαν τους επαγγελματίες του ΝΒΑ να φύσουν με κατεβασμένα κεφαλιά από τον αγωνιστικό χώρο και έγιναν «πλανητάρχες» του παγκοσμίου μπάσκετ, δεν χαμογελούν στην φωτογραφία και ας έχουν στο στήθος τους, κρεμασμένο το ασημένιο μετάλλιο.

To «συρτάκι» στην Σαϊτάμα

Γιατί, ήθελαν το χρυσό και το απόλυτο φίνις σε ένα τουρνουά, στο οποίο με την πορεία τους, έγραψαν ιστορία. Μόνο ο «αρχιτέκτονας» εκείνης της Εθνικής, ο προπονητής τους, Παναγιώτης Γιαννάκης, ο αείμνηστος Γιώργος Κολοκυθάς και ο τημ μάνατζερ, Νίκος Φιλίππου, μειδιούν συγκρατημένα στο «κλικ» του φωτογραφικού φακού.

Δευτερόλεπτα, πριν από την αναμνηστική φωτογραφία της δευτεραθλήτριας κόσμου, ο Γιαννάκης παροτρύνει τα…παιδιά του, τους διαδόχους του: «Είμαστε δεύτεροι στον κόσμο. Χαμογελάστεεεε!». Οι παίκτες δεν…συμφώνησαν, στιγμιαία, με τον «δράκο». Σε μια συζήτηση, εν πτήση, που είχα κάνει με τον Θοδωρή Παπαλουκά που είχε ψηφισθεί στην καλύτερη πεντάδα του Παγκοσμίου και έναν χρόνο πριν, το 2005, είχε ψηφισθεί καλύτερος παίκτης της Ευρώπης, όταν τον ρώτησα για την…στεναχώρια του ίδιου και των συμπαικτών του, στην φωτογραφία, μου είχε πει με την οξυδέρκεια που τον διακρίνει: «Νικήσαμε τους πρώτους, τους αήττητους και τερματίσαμε δεύτεροι. Είναι σαν να φορέσαμε το χρυσό μετάλλιο στον ημιτελικό και το…δώσαμε στους Ισπανούς».

Η ιστορική αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη «φουρνιά» διεθνών παικτών, άξιζε δίπλα στο χρυσό μετάλλιο του Ευρωμπάσκετ και να έβαζε και το χρυσό μετάλλιο του Παγκοσμίου. Και όπως μου είχε πει ο Θοδωρής στην ίδια συζήτηση «αυτή η Εθνική αξίζει ένα Ολυμπιακό μετάλλιο για να πετύχει τα πάντα»…


Σχολιασμός

Γράψτε το σχόλιό σας

Δείτε Επίσης