Πότε επιτέλους θα επιστρέψει το όνειρο;

Είναι κάποια πράγματα στην ζωή που δεν θα σβήσουν ποτέ από την μνήμη μας και επειδή αυτά είναι σπάνια και πολύτιμα καλό είναι να φυλάμε στα πιο ασφαλή συρτάρια που δεν είναι άλλα από αυτά της καρδιάς και του μυαλού μας.

Ενώ γνωρίζεις βαθιά μέσα σου ότι κάποια πράγματα, εικόνες και καταστάσεις δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψουν και ούτε να επαναληφθούν εσύ όμως συνεχίζεις πάντα τα περιμένεις με ιδιαίτερη νοσταλγία πιστεύοντας ότι θα συμβεί ένα θαύμα και θα ζήσεις κάτι παρόμοιο.

Για όσους είναι κοντά ή πάνω από τα 40 συνήθως σκέφτονται, αναπολούν και περιμένουν την επιστροφή των Μπουλς και πότε επιτέλους αυτή η φανέλα θα βρεθεί και πάλι σε μονοπάτια δόξας με πρωταγωνιστές βέβαια ανάλογων κυβικών του βάρους της.

Το να αναφερθούμε στο τι έχει μεσολαβήσει όλα αυτά τα χρόνια και τις επιλογές του front office των “ταύρων” δεν θα οδηγήσει πουθενά  αλλού παρά μόνο στην μελαγχολία οπότε ας κάνουμε ένα ακόμα όμορφο ταξίδι στο παρελθόν…σε μια σεζόν που το Σικάγο παλεύει και έχει πιθανότητες να επιστρέψει στα play off αλλά αλήθεια είναι αυτό αρκετό;

Στιγμές και εικόνες έρχονται στο μυαλό που όσο περνάνε τα χρόνια μοιάζουν με παραμύθι, με μια ιστορία ανεπανάληπτη που δεν μπορεί κανένας και τίποτα να αγγίξει αλλά ούτε καν να πλησιάσει. Το μόνο που πλησίασε και μας έκανε και πάλι να “φορέσουμε” ένα βλέμμα και ένα χαμόγελο νοσταλγίας και ικανοποίησης ήταν το “Last Dance”.

Δεν ξέρω μήπως είναι άδικο αυτό το βάρος  της κληρονομιάς και ποιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να βγούνε μπροστά και να το σηκώσουν συνεχίζοντας την ιστορία μιας ομάδας που “στιγμάτισε” αιώνια το παγκόσμιο μπάσκετ.

Η είσοδος των “ταύρων” με τα φώτα να έχουν σβήσει και να ηχεί στην ατμόσφαιρα το επιβλητικό “Sirius” από τους Τhe Alan Parsons Project μου προκαλεί ακόμα και τώρα το ίδιο δέος με εκείνα τα χρόνια…και οι φιγούρες του Πίπεν, του Ρόντμαν, του Πάξον, του Κούκοτς και του κορυφαίου που έχει πατήσει ποτέ στην γη με κάνουν να λατρεύω το μπάσκετ ξανά από την αρχή σαν να μην έχει περάσει μια μέρα.

Θυμάστε;

Αυτό το άγγιγμα της συγκεκριμένης ομάδας και εποχής είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να επαναληφθεί και ίσως στα μυαλά κάποιων από μας να μην θέλουμε να επαναληφθεί διότι και να συμβεί αυτό δεν θα το παραδεχτούμε μένοντας με τα πόδια στυλωμένα “πιστοί” στην προηγούμενη παράσταση που έχει χρωματίσει τις καρδιές μας.

Οι “Ταύροι” αργά η γρήγορα θα επιστρέψουν και είναι όμορφο τεράστια franchise να τα βλέπεις να επανέρχονται όπως κάνουν σιγά σιγά οι Νικς και όπως έκαναν πλέον οι Σανς και αν όπως έχει ακουστεί δημιουργηθούν ξανά και οι Σόνικς στο Σιάτλ τότε ο “θιάσος” γίνεται ακόμα πιο ελκυστικός. Όλο αυτό το σκηνικό που διαμορφώνεται μας βοηθάει για λίγο να βάλουμε την νοσταλγία στην άκρη και να μην “αδικούμε” τους νέους πρωταγωνιστές που έχουν γράψει και θα συνεχίσουν να γράφουν την δική τους ιστορία, αλλά πάνω από όλα μας έχουν πάρει μαζί τους στα δικά τους μπασκετικά ταξίδια και τους αξίζει ο χώρος αλλά και η αναγνώριση.

Όσο για το Σικάγο θα έρθει η στιγμή που θα ανέβει και πάλι στην σκηνή σε ρόλο πρώτο και οι ήρωες θα εισπράξουν το χειροκρότημα με καμάρι για τα επιτεύγματα τους και δικαίως από όλους  εμάς που θα το διασκεδάσουμε με την καρδιά μας…ακούγοντας όμως μόνιμα στα αυτιά μας το “Sirius” και τους The Alan Parsons Project.


Σχολιασμός

Γράψτε το σχόλιό σας

Δείτε Επίσης