F4 Soundtrack

Λίγες ώρες πριν το τζάμπολ του F4 του Βερολίνου, ο Χρήστος Καούρης πιέζει το play στο soundtrack των τεσσάρων μονομάχων του Βερολίνου!
0
Χρήστος Καούρης
13/05/2016 • 08:32
Η Mercedes Benz Arena
  • shares
Λοιπόν, για να γλιτώνουμε και χρόνο γιατί πλησιάζει το τζάμπολ και έχουμε, και εσείς και εγώ, ένα σωρό πράγματα να διαβάσουμε. Ένα τραγούδι για κάθε ομάδα από τις τέσσερις του Final – 4, γύρω από τις ιστορίες, τα κουσούρια και τους πρωταγωνιστές τους. 

ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Τις ημέρες που οι άνθρωποι από τη Μόσχα περνούν μικρές κρίσεις αυτοπεποίθησης, μετρούν σε πόσα Final-4 έχουν δώσει το παρόν τα τελευταία 15 χρόνια. Τα βγάζουν 14, απόντες μόνο από το ραντεβού της Βαρκελώνης το 2011. Βολικό, γιατί αν βάλουν στο ζύγι το 2/13 κατακτήσεις και τις μόλις πέντε εμφανίσεις σε τελικούς, είναι να σε πιάνει μια μικρή μελαγχολία και να πίνεις μα γουλιά μπελούγκα να κάνεις κεφάλι. Τα τελευταία χρόνια δε, από την Κωσταντινούπολη και πέρα, οι πρωτευουσιάνοι της Ρωσίας γράφουν κάθε χρόνο ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο «πώς να χάσετε φέτος την Ευρωλίγκα». Από το θαύμα της Πόλης, στην αιχμαλωσία του Λονδίνου. Και όταν για ένα χρόνο δεν υπήρξε Ολυμπιακός, ο Βίκτορ Χριάπα πασάλειψε τα χέρια του με γράσο για να χαθεί ο ημιτελικός του Μιλάνου από Ράις και Μακάμπι. Στη Μαδρίτη επέστρεψαν οι καμικάζι με τα κόκκινα και ο Ιτούδης έβλεπε τον Κιριλένκο να κάνει flopping σε ποστάρισμα του Παπαπέτρου και τον Σπανούλη να καταπίνει αμάσητους Ντε Κολό και σία στο φινάλε. Ως εδώ, play τους μαυροφορεμένους Γερμανούς και το καψουροτράγουδο τους που έγινε χιτάκι το 2004: 

Immer vorwärts, Schritt um Schritt/Es gibt keinen Weg zurück
Was jetzt ist, wird nie mehr ungescheh'n
Die Zeit läuft uns davon/ Was getan ist, ist getan
Was jetzt ist, wird nie mehr so gescheh'n.

«Πάντα μπροστά/Βήμα – Βήμα
Δεν υπάρχει γυρισμός. 
Ότι υπάρχει τώρα, δεν ξεγίνεται ποτέ. 
Ο χρόνος μας ξεφεύγει, 
Ό,τι έγινε, έγινε. 
Και ότι συμβαίνει τώρα, δεν θα ξανασυμβεί έτσι ποτέ ξανά». 



 Λοκομοτίβ Κουμπάν

“Loko goes loco”, όπως έγραφε και εκείνο το πανό στο Game 5 της σειράς με τη Μπαρσελόνα που έφερε τη Λοκομοτίβ στο Βερολίνο και το πρώτο Final-4 της ιστορίας της. Ομάδα που μπορεί όχι στο τελικό ραντεβού των τεσσάρων να μην την ξαναδούμε, αλλά ούτε και στην Ευρωλίγκα καλά καλά. Εδώ για να παραμείνει στο γκρουπ των εκλεκτών στο νέο format της διοργάνωσης, θα πρέπει να την κατακτήσει, έτσι ώστε να ενεργοποιηθεί μια αλλαγή που είχε γίνει προ τετραετίας και να φάει τη θέση από τη Γαλατάσαράι, φετινή νικήτρια του Eurocup, και να αφήσει αμανάτι Αταμάν, Λάσμε και Μακόλουμ. 

Αρχηγος της παρέας των τρελών, ο Μάλκομ Ντιλέινι. Γεννημένος στη Βαλτιμόρη 37 χρόνια πριν τον David Byrne των Talking Head, που αργότερα έγραψε για έναν ψυχοπαθή φονιά. Ένα ψυχρό psycho killer, σαν τον Ντιλέινι ένα πράγμα: 



Φενέρμπαχτσε
Και τι έμεινε δηλαδή από πέρυσι, κ. Ομπράντοβιτς; Ο Βέσελι, ο Χίκμαν (που πέρυσι στη Μαδρίτη δεν έπαιξε λόγω αχίλλειου και φέτος παίζει λίγο), ο Μαχμούτογλου, ο Μπογκντάνοβιτς, το όλον δύο πρωταγωνιστές και δύο ρεζέρβες. Οι υπόλοιποι ήταν φρέσκοι αλλά τόσο ποιοτικοί που αποκαθήλωσαν την κάτοχο Ρεάλ με συνοπτικές διαδικασίες, σκούπα, φαράσι και τα τοιαύτα. Ο Ούντο κάνει τον σούπερμαν στην άμυνα, ο Άντιτς προσθέτει αγκώνες και περιμένει να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό του clutch, ο Ντατόμε αποκλείεται να είναι Ιταλός με αυτό το στυλ αλλά τα βάζει από παντού, ο Μοχάμεντ-Μπόμπι-Αλί-και-τρισαλί-Ντίξον είναι ο τρελός που πάντα χρησιμεύει, ο Κάλινιτς ο υπάκουος στρατιώτης και ο Σλούκας ο άσος που έφυγε από τον Πειραιά για να βγει από το μανίκι. 

Τώρα βέβαια, ήταν 16 Απρίλη του 1992 όταν ο Ζοτς πανηγύριζε τον πρώτο του ευρωπαϊκό τίτλο ως προπονητής, στην Κωσταντινούπολη, χάρη σε εκείνο το μυθικό τρίποντο του Σάσα Τζόρτζεβιτς. Τρεις μέρες αργότερα στην κορυφή των charts στο Ηνωμένο Βασίλειο ανέβηκε ο Marc Almond, με το “Days of Pearly Spencer” , τραγουδώντας για μια κούρσα η οποία έχει σχεδόν τελειώσει: 



Λαμποράλ Κούτσα
Όποιος πιστεύει ότι η Μπασκόνια θα ήταν στο Final-4 χωρίς τον Γιάννη Μπουρούση, να σηκώσει το χέρι του. 
Όχι εσύ παιδί μου Ντάριους Άνταμς, εσένα δεν σε παρεξηγούμε, μπορείς να βάλεις 30 σε ένα ημίχρονο σε στυλ Χένρι Τέρνερ, κάνε ότι θέλεις. Ακόμα και αν είσαι η καλύτερη επιρροή. Αυτά βλέπει ο Μάικ Τζέιμς και έρχεται από τον πάγκο με τα φρένα σπασμένα, ο Χάνγκα παίζει σαν να έχει μονίμως κι άλλο κανονάκι και ο Μπέρτανς σουτάρει από τον πάγκο και τα βάζει. 

Εν τω μεταξύ, ο ψηλός μας ξεφούρνισε χθες πως άμα λάχει θα το ξαναπάρει το τελευταίο σουτ. 

Ο ψηλός με το μεγάλο στόμα επέστρεψε. Σαν να λέμε, Big Mouth Strikes Again:



 Καλή διασκέδαση!
Γράψτε το σχόλιο σας...