Ο δικός μου τελικός

Τι ντέρμπι, τι εμπειρία, τι στιγμές! Ο Γιάννης Φουρνάρος έχει ζήσει 33 τελικούς, ξεχωρίζει όμως έναν...
Γιάννης Φουρνάρος
17/05/2016 • 03:48
Τελικός Κυπέλλου 2003
  • shares
Από το 1983 όταν και πρωτοθυμάμαι τελικό κυπέλλου Ελλάδας, στο νεόδμητο τότε Ολυμπιακό στάδιο (ΑΕΚ - ΠΑΟΚ 2-0), έχω παρακολουθήσει όλους τους τελικούς. Είτε βρισκόμενος στο γήπεδο, είτε στην τηλεόραση, είτε με τον πατέρα μου, εκείνα τα χρόνια που ήμουν πιτσιρικάς, είτε αργότερα "παραδοσιακά" με σουβλάκια και μπύρες.

Πάντα ο τελικός είχε τη γοητεία του. Είτε ήταν ντέρμπι, είτε είχε πρωτοεμφανιζόμενες ομάδες τύπου Αθηναϊκού, είτε ήταν μονός, είτε διπλός (πόσο έντονα θυμάμαι το ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός 1-1 στην Τούμπα το 92). Γεμάτο γήπεδο, οπαδοί και των δύο ομάδων, σπάνια τελείωναν στο 0-0 ή στο 1-0. Εννοείται ότι ο κορυφαίος τελικός (μάλλον όλων των εποχών) είναι το 4-4 των σημερινών αντιπάλων. Ο αγώνας του 2009, με ανατροπές στο σκορ, με πολλούς πρωταγωνιστές και με το σκορ στα πέναλτι να σταματάει στο 15-14 υπέρ των Πειραιωτών.

Για μένα, όμως, το παιγνίδι που έχω ζήσει πιο έντονα από οποιοδήποτε άλλο είναι ο τελικός του 2003. Από το 2001 ως το 2003 το Aλτερ, στο οποίο εργαζόμουν, έδειχνε μαζί με το supersport τον τελικό. Είχα βρεθεί στο γήπεδο και στους τρεις. Στο 4-2 του ΠΑΟΚ επί του Ολυμπιακού στη Νέα Φιλαδέλφεια, στη βραδιά που ο Ντούσαν Μπάγεβιτς νίκησε την πρώην ομάδα του, στο 2-1 της ΑΕΚ επί του Ολυμπιακού, τον Απρίλιο του 2002, μία εβδομάδα μετά τη νίκη τίτλου των ερυθρολεύκων επί της Ένωσης με 4-3 και στο κύπελλο που κατέκτησε ο ΠΑΟΚ επί του Αρη στο σπίτι του. Αυτό είναι το παιγνίδι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Από το προηγούμενο βράδυ, αυτοκίνητα με σημαίες διέσχιζαν το κέντρο και πετούσαν φέιγ βολάν. Σε κάποιες συνοικίες, βέβαια, ήταν απαγορευμένη η διέλευση αντίπαλων οπαδών. Η πόλη δεν κοιμήθηκε. Συνθήματα ακούγονταν στο... πουθενά, κάθε φορά που περνούσε κάποιο αυτοκίνητο ή μηχανάκια. Τι μαγεία στα μάτια μου. Στα μάτια ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει την καθημερινότητα αυτής της πόλης. Που όσο και αν καταλάβαινε, δεν μπορούσε να αντιληφθεί τι σήμαινε ακριβώς αυτός ο αγώνας και πως ο κόσμος τον βίωνε.



Την ημέρα του τελικού, από νωρίς η Τούμπα είχε κόσμο. Τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, καθώς εκείνοι του Άρη προσέγγισαν την έδρα του αντιπάλου με πορεία. Φτάνοντας τρεις ώρες πριν από το ματς στο γήπεδο, με ταξί, επειδή φορούσαμε κοστούμια, λόγω της μετάδοσης, ένας οπαδός του δικεφάλου, βάζει το κεφάλι του μέσα στο ταξί και ρωτάει: "οι διαιτητές είστε"; Μετά την αρνητική απάντησή μας, μας άφησε να περάσουμε. Όχι, δεν ήταν κάποιος υπεύθυνος. Απλός οπαδός. Αλλά είχε λόγο να μας σταματήσει ή να μας αφήσει να φτάσουμε στα επίσημα.

Έξω από το γήπεδο, η παραδοσιακή μαλαματίνα, είχε και "παρέα". Πολλά μπουκάλια ουίσκι. Στη διάρκεια του pre game, έπρεπε να βγω ζωντανά από τη θύρα των επισήμων. Ένας οπαδός ήθελε να βγει και να... τα πει στον αέρα. Μόνο που αν άναβες αναπτήρα στα δύο μέτρα, θα καιγόταν. Τόση ήταν η κατανάλωση του αλκοόλ. Αφού έκανα το live, σαν να τσεκάραμε ήχους και μικρόφωνα, του είπα ότι τελικά δεν θα με βγάλουν. Και έβρισα τον τότε προϊστάμενό μου Δημήτρη Παπανικολάου, που έκανε την εκπομπή στο στούντιο (τη μέρα που βάφτιζε τον γιο του) που με είχε τόση ώρα στημένο και δεν με έβγαλε στον αέρα. 'Ετσι τον απέφυγα.



Έζησα το ματς, δίπλα από τον Άγγελο Ανασταδιάδη. Ρεπόρτερ ΠΑΟΚ. Οι σφιγμοί του, θαρρώ σαν και των ποδοσφαιριστών. Θυμάμαι έντονα, εκτός από το γκολ, τα τελευταία λεπτά. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ να φωνάζουν το σύνθημα που έμεινε στην ιστορία "σήκωσε το το... τιμημένο" (εκεί ήταν η πρεμιέρα του συνθήματος), ο περιβάλλον χώρος της τούμπας είχε ήδη καμιά 200αριά που ετοιμάζονταν να πανηγυρίσουν εντός του γηπέδου, αλλά ο Άρης πολεμούσε ως το τέλος. Λίγο πριν από το φινάλε, ο Μόρις εξ επαφής έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι. Το γκολ του Γεωργιάδη τελικά έφτασε στον ΠΑΟΚ για να κατακτήσει το τρόπαιο, οι οπαδοί του Άρη αποχώρησαν, αφού πρώτα έβαλαν φωτιά στις εξέδρες που τους φιλοξενούσαν, ο Άγγελος και οι παίκτες του ξέσπασαν, καθώς έπαιζαν με πολλά οικονομικά και διοικητικά προβλήματα.



Ο πρόεδρος της ΕΠΟ Βασίλης Γκαγκάτσης, μεταξύ σοβαρού και αστείου την επόμενη ημέρα έλεγε στο αεροδρόμιο, που γυρίζαμε στην Αθήνα, "αν έβαζε το γκολ ο Μόρις, ακόμη εκεί θα ήμασταν". Πιθανό το θεωρούσα... Τι τελικός. Τι εμπειρία. Τι ντέρμπι. Τι στιγμές.



Και φτάνουμε στο σήμερα. Τίποτα δεν μου θυμίζει την προσμονή του παρελθόντος. Ολυμπιακός - ΑΕΚ. Ένας αγώνας που δεν πρόκειται επ ουδενί να κρατήσει 90 λεπτά. Εδώ που τα λέμε, ήδη παίζεται από τις 6 Μαΐου, οπότε και αναβλήθηκε. Στο ΟΑΚΑ, χωρίς κόσμο. Σκέφτομαι τους νικητές πώς θα πανηγυρίσουν; αντί για γύρο θριάμβου, θα πάνε προσωπικά στους λιγοστούς "επίσημους" να τους χαιρετίσουν και να μοιραστούν τη χαρά τους; Και μετά τη λήξη, πάλι τα ίδια. Διαιτησία, δικαιολογίες, στρατοί ένθεν και ένθεν να χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου.  Και μετά από λίγο κανείς δεν θα θυμάται ούτε τους σκόρερς, ούτε τις μεγάλες αποκρούσεις. Μήπως... αυτοί είναι το ποδόσφαιρο; 
Γράψτε το σχόλιο σας...
25/09/2018 • 08:23

Πάθος και πίεση στα ματς του Μάντσεστερ και του Μιλάνου

Το Αγγλικό Λιγκ Καπ μας δίνει καλές ιδέες απόψε. Η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ προφανώς και θέλει μια επιβλητική παρουσία μετά από τις πρόσφατες κακές εμφανίσεις. Παραγωγικό ματς περιμένουμε και στο Μιλάνο όπου η Ίντερ φιλοξενεί την Φιορεντίνα

19/09/2018 • 10:52