Με αφορμή την εντυπωσιακή του παρουσία στον τελικό του Wimbledon U14, ο νεαρός Έλληνας τενίστας μίλησε αποκλειστικά στο novasports.gr για τα όνειρά του, τα είδωλά του και το ταξίδι που μόλις ξεκινά. Τα Grand Slam που θέλει να κατακτήσει και τον στόχο να αγωνιστεί μαζί με τον Τσιτσιπά στο Davis Cup.
Έκανε τον κόσμο να παραμιλά και τους Έλληνες να ασχοληθούν μαζί του με μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Ραφαήλ Παγώνης δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο στην ηλικιακή του κατηγορία στο Wimbledon, όμως η πορεία του μέχρι τον τελικό ήταν από μόνη της κάτι το ξεχωριστό. Ένα παιδί με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, στα αστέρια του παγκόσμιου τένις και με τα πόδια να πατούν γερά στο χώμα ή για την περίσταση, στο γρασίδι του All England Club.
Η εικόνα του, να στέκεται απέναντι από μερικά από τα μεγαλύτερα ανερχόμενα ταλέντα του κόσμου, να δίνει μάχη με πείσμα και ωριμότητα, μαρτυρά πως κάτι πολύ ιδιαίτερο γεννιέται στο ελληνικό τένις. Και ο 13χρονος τενίστας δεν το κρύβει. Ζει ένα όνειρο και θέλει να το συνεχίσει.
«Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία… Nα προπονείσαι δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου τένις, να έχεις ένα φανταστικό κοινό δίπλα σου και γενικά να βλέπεις πώς θα είναι ένα μελλοντικό Grand Slam αντρών», λέει στο Novasports.gr ο «Ράφα».
«Δεν πίστευα ότι θα φτάσω στον τελικό. Προσπαθώ να βλέπω τον κάθε αγώνα ξεχωριστά, βήμα βήμα», προσθέτει με μια ωριμότητα που δύσκολα συναντάς σε αθλητές αυτής της ηλικίας.
Βρίσκεται στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, όμως το βλέμμα του είναι ήδη στο μέλλον. Σε ένα μέλλον γεμάτο χορτάρι, σκληρές επιφάνειες και φυσικά… χώμα. Εκεί όπου νιώθει περισσότερο ο εαυτός του.
«Νομίζω ότι το γρασίδι ταιριάζει στο παιχνίδι μου. Κι αποδίδω καλά και σε αυτή την επιφάνεια. Αγαπημένη μου, πάντως, παραμένει το χώμα. Δεν έχω ζήσει ακόμη τα άλλα Grand Slam, αλλά βάζω πολύ ψηλά το Wimbledon», παραδέχεται, ενώ η λάμψη από το Λονδίνο ακόμα δεν έχει σβήσει από τα μάτια του.
Όσο για τα πρόσωπα που του άνοιξαν τον δρόμο, ο Ραφαήλ δείχνει σεβασμό και δέος: «Ο Στέφανος (Τσιτσιπάς) και η Μαρία (Σάκκαρη) έχουν πετύχει πολλά στο παγκόσμιο τένις και ελπίζω ακόμη περισσότερα. Θα ήθελα μια μέρα να παίξω με τον Στέφανο στο Davis Cup».
Αλλά ο πυρήνας των ονείρων του δεν βρίσκεται μόνο στην ελληνική τενιστική κοινότητα. Φωτίζεται από δύο μεγάλα αστέρια της Ισπανίας, που μοιάζουν να έχουν φυτέψει σπόρους βαθιά μέσα του.
«Για να πω την αλήθεια, έχω εμπνευστεί πολύ από τον Ραφαέλ Ναδάλ και τον Κάρλος Αλκαράθ», παραδέχεται ο Ραφαήλ Παγώνης.
Και καθώς οι λέξεις του κυλούν με φυσικότητα, ο μεγάλος στόχος ξεδιπλώνεται, χωρίς φόβο, χωρίς δεύτερες σκέψεις, αλλά μόνο με πίστη και παιδικά όνειρα: «Θα ήθελα να κατακτήσω και τα τέσσερα Grand Slam και να γίνω Νο 1 στον κόσμο».
Στον τελικό του Wimbledon U14, ο Ραφαήλ Παγώνης μπορεί να μην σήκωσε κύπελλο. Μα ίσως σήκωσε κάτι μεγαλύτερο. Την προσδοκία ενός μέλλοντος που τώρα αρχίζει. Ένα μέλλον στο οποίο το ελληνικό τένις θα γράψει μια νέα ιστορία. Και αυτό το παιδί, με τη ρακέτα στο χέρι και το χαμόγελο στα χείλη, δείχνει έτοιμο να τη γράψει.
