“Δεν υπάρχουν αντίο στον δρόμο μας” έγραψε ο Ολυμπιακός για τον επίσημο αποχαιρετισμό στον Κωνσταντή Τζολάκη! Λογικό. Κάποιοι ποδοσφαιριστές αποχωρούν αφήνοντας πίσω τους αριθμούς. Άλλοι αφήνουν εικόνες. Ο Τζολάκης άφησε και τα δύο. Στα 23 του χρόνια κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του, καθώς αποχωρεί από τον Ολυμπιακό για να συνεχίσει την καριέρα του στη Χαλ, έχοντας προλάβει να ζήσει σχεδόν τα ΠΑΝΤΑ με την ερυθρόλευκη φανέλα. Πρωταθλήματα, Κύπελλα, ευρωπαϊκές βραδιές, την κατάκτηση του Conference League και μια πορεία που τον μετέτρεψε από ένα παιδί των ακαδημιών σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες τερματοφύλακες.
Η ιστορία του ξεκινά στα Χανιά. Με μητέρα γυμνάστρια και προπονήτρια στίβου και πατέρα φυσιοθεραπευτή, ο αθλητισμός ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς του από μικρή ηλικία. Πριν αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο, αγάπησε τον στίβο και ιδιαίτερα το άλμα εις ύψος, συμμετέχοντας ακόμη και σε πανελλήνια πρωταθλήματα μικρών ηλικιών. Παράλληλα, ήταν πάντα άριστος μαθητής και αργότερα κατάφερε να συνδυάσει τον πρωταθλητισμό με τις σπουδές του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.
Στα 12 του εντάχθηκε στις ακαδημίες του Πλατανιά και δεν άργησε να ξεχωρίσει. Το 2018, μόλις στα 15 του χρόνια, πήρε ίσως τη δυσκολότερη απόφαση της ζωής του. Άφησε την οικογένεια, τους φίλους και την Κρήτη για να μετακομίσει μόνος του στον Ρέντη. «Δεν είναι θυσία όταν κυνηγάς το όνειρό σου, είναι επιλογή», είχε πει τότε. Ο Ολυμπιακός κινήθηκε άμεσα για να τον αποκτήσει, βλέποντας σε εκείνον έναν τερματοφύλακα με σπάνιες προοπτικές.
Οι άνθρωποι του Ολυμπιακού τον εμπιστεύονταν από μικρό στην επαφή του με τον τύπο. Θυμάμαι πολλές φορές να μας μιλάει στα pre game των παιχνιδιών των Πειραιωτών και να ξεχωρίζει με τη δωρικότητα, αλλά και την ουσία των λόγων του.
Το μεγάλο άλμα ήρθε τη σεζόν 2019-20. Ο Πέδρο Μαρτίνς τον εμπιστεύτηκε αρχικά στον ημιτελικό Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και λίγους μήνες αργότερα στον ιδιαίτερο τελικό του… covid απέναντι στην ΑΕΚ. “Πρέπει να γίνει άντρας”, έλεγε ο Πορτογάλος τεχνικός, που έβλεπε πως σύντομα ο Τζολάκης θα ξεχωρίσει και στην πρώτη ομάδα. Στα 17 του χρόνια κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο ως βασικός, δείχνοντας ότι δεν λύγιζε στις μεγάλες στιγμές. Λίγο αργότερα ακολούθησε το ντεμπούτο του στα προκριματικά Champions League απέναντι στη Νέφτσι στο Φάληρο (1-0), σε μία ακόμη βραδιά που απέδειξε ότι μπορούσε να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο.
Η πορεία του από τη χρηματιστηριακή αξία των 150.000 ευρώ το 2018 στη σημερινή των 18 (!) εκατομμυρίων δεν αποτελείται μόνο από στιγμές δόξας. Για αρκετά χρόνια χρειάστηκε να περιμένει πίσω από πιο έμπειρους τερματοφύλακες. Και εκεί φάνηκε ίσως το μεγαλύτερο προσόν του. Ο Τζολάκης ήταν… σφουγγάρι. Παρατηρούσε, ρωτούσε και απορροφούσε κάθε λεπτομέρεια δίπλα στον Ζοσέ Σα, τον Τόμας Βατσλίκ και τον Αλέξανδρο Πασχαλάκη. Δεν βιαζόταν να γίνει βασικός. Δούλευε καθημερινά, γνωρίζοντας ότι η στιγμή του θα ερχόταν. Καθοριστική υπήρξε και η συνεργασία του με τον προπονητή τερματοφυλάκων Παναγιώτη Αγριογιάννη, ο οποίος δεν τον εξέλιξε μόνο αγωνιστικά, αλλά και πνευματικά, βοηθώντας τον να διαχειρίζεται την πίεση, να παραμένει συγκεντρωμένος και να αποκτήσει τη σιγουριά που απαιτεί η θέση.
Η βραδιά που άλλαξε οριστικά την καριέρα του ήρθε στις 18 Απριλίου 2024 στην Κωνσταντινούπολη. Στη διαδικασία των πέναλτι απέναντι στη Φενέρμπαχτσε απέκρουσε τρεις εκτελέσεις και οδήγησε τον Ολυμπιακό στα ημιτελικά του Conference League, σε μία από τις πιο ιστορικές στιγμές του συλλόγου στην Ευρώπη. Λίγο πριν αρχίσει η διαδικασία, ο πατέρας του είχε στείλει μέσω των ανθρώπων της ομάδας ένα φυλαχτό. Ο Τζολάκης το φόρεσε και λίγα λεπτά αργότερα έγινε ο μεγάλος πρωταγωνιστής μιας βραδιάς που δύσκολα θα ξεχαστεί.
Η απόλυτη καθιέρωση ήρθε τη σεζόν 2025-26. Ο Τζολάκης εξελίχθηκε στον αδιαμφισβήτητο βασικό τερματοφύλακα του Ολυμπιακού, με καθοριστικές επεμβάσεις και ρεκόρ σε Ελλάδα και Ευρώπη, δείχνοντας πως πλέον είχε συνηθίσει το… ασήκωτο βάρος της φανέλας. Εξέλιξε σημαντικά και το παιχνίδι του με την μπάλα στα πόδια, προσαρμοζόμενος στις απαιτήσεις του άμεσου ποδοσφαίρου του Μεντιλίμπαρ, χωρίς να χάσει ποτέ την ψυχραιμία και τις εξαιρετικές αντιδράσεις που τον χαρακτήριζαν από μικρό.
Η μεταγραφή του στη Χαλ αποτελεί το επόμενο βήμα μιας πορείας που χτίστηκε με υπομονή, δουλειά και επιμονή. Δεν ήταν ποτέ το παιδί που απαίτησε ευκαιρίες. Τις κέρδισε όλες μέσα στο γήπεδο. Ο Τζολάκης αποχωρεί έχοντας κατακτήσει τίτλους, έχοντας γράψει το όνομά του στις πιο ένδοξες ευρωπαϊκές σελίδες του συλλόγου και έχοντας αποδείξει ότι ένα παιδί από τις ακαδημίες μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής στο μεγαλύτερο επίπεδο. Και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του: ότι στον Ολυμπιακό τα όνειρα δεν σταματούν στις ακαδημίες. Με υπομονή, σωστή καθοδήγηση και πίστη στις δυνατότητές σου, μπορούν να φτάσουν μέχρι τις πιο μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές.
