Μίμης Δομάζος: Ο Στρατηγός δεν έφυγε ποτέ

Ένας χρόνος χωρίς τον Μίμη Δομάζο. Ένας χρόνος που το ελληνικό ποδόσφαιρο μαθαίνει να αναπνέει χωρίς τη φυσική παρουσία του ανθρώπου που, περισσότερο από κάθε άλλον, ταύτισε το όνομά του με την τεχνική, την ευφυΐα και τη στρατηγική σκέψη μέσα στο γήπεδο. Κι όμως, η απουσία του δεν έγινε ποτέ κενό. Έγινε μνήμη, ιστορία και αφήγηση. Έγινε η σκιά μιας εποχής που δεν επιστρέφει, αλλά δεν ξεχνιέται.

Ο Μίμης Δομάζος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 1942. Γιος υγειονομικού υπαλλήλου από τη Σάμο και μητέρας μικρασιατικής καταγωγής, μεγάλωσε στους Αμπελόκηπους, μια ανάσα από τη Λεωφόρο. Εκεί, στις αλάνες, ξεκίνησε να χαράζει μια πορεία που κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί. Στα 13 του έβγαλε δελτίο στην Άμυνα Αμπελοκήπων, με… ψεύτικη ηλικία, για να μπορέσει να αγωνιστεί. Από τότε το ποδόσφαιρο φαινόταν να τον καλεί με τρόπο σχεδόν μοιραίο.

Το όνομά του γρήγορα άρχισε να ακούγεται, και το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού ήταν αναπόφευκτο. Το 1959, σε ηλικία μόλις 17 ετών, μεταγράφηκε στο «τριφύλλι». Κανείς δεν φανταζόταν ότι η ιστορία της ομάδας θα γραφόταν για δεκαετίες με τη δική του υπογραφή. Στη Λεωφόρο αγωνίστηκε σε 502 αγώνες πρωταθλήματος, επίδοση αξεπέραστη μέχρι σήμερα, και υπήρξε αρχηγός για περίπου 15 χρόνια. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 13 τίτλους, συμμετείχε στον ιστορικό τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 στο Γουέμπλεϊ, απέναντι στον Άγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ και στους τελικούς του Διηπειρωτικού Κυπέλλου με τη Νασιονάλ, και την ίδια χρονιά ψηφίστηκε 10ος καλύτερος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης.

Ήταν η εποχή που ο «Στρατηγός» καθόριζε το παιχνίδι όπως ένας μαέστρος καθοδηγεί μια ορχήστρα. Ο Δομάζος δεν έπαιζε απλώς ποδόσφαιρο. Το προέβλεπε, το οργάνωνε, το ήλεγχε. Γι’ αυτό και θεωρείται έως σήμερα ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Η ΕΠΟ τον κατέταξε το 2003 ως δεύτερο καλύτερο Έλληνα παίκτη των τελευταίων 50 χρόνων, ενώ η IFFHS τον συμπεριέλαβε το 2021 στη καλύτερη ελληνική 11άδα όλων των εποχών.

Και το μικρό πέρασμα του από την ΑΕΚ, προτού γυρίσει για να κλείσει την καριέρα του στον Παναθηναϊκό και να… αποκατασταθεί η τάξη, με πρωτάθλημα συνοδεύτηκε.

Στην Εθνική Ελλάδας φόρεσε τη γαλανόλευκη 50 φορές, σημειώνοντας 4 τέρματα. Καθοριστικός, ηγέτης και με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.

Ο θάνατός του, στις 24 Ιανουαρίου 2025, βύθισε σε θλίψη τον αθλητικό κόσμο. Η σορός του πέρασε από τη Λεωφόρο, εκεί όπου γεννήθηκε ο μύθος του, πριν το στερνό αντίο. Οι φίλαθλοι άφησαν λουλούδια, κασκόλ, σημειώματα, σαν να ένιωθαν ότι αποχαιρετούν έναν δικό τους άνθρωπο.

Ένας χρόνος χωρίς τον Μίμη Δομάζο. Κι όμως, είναι σαν να βρίσκεται ακόμη στο γήπεδο, να σκύβει ελαφρά μπροστά, να κοιτάζει το χώρο πριν καν ανοίξει. Είναι ακόμη ο Στρατηγός των αναμνήσεων, των αφηγήσεων, των στιγμών που όρισαν γενιές φιλάθλων.

Κάποιοι δεν φεύγουν ποτέ. Και ο Στρατηγός ήταν – και θα είναι – ένας από αυτούς.