Μετά την απόρριψη του ΠΑΟΚ και τις περιπλανήσεις σε Βέροια και Παναιτωλικό είπε «τέλος». Τότε, ήταν που ο αδελφός του τον «έπιασε από το αυτί». Δοκίμασε στον Ηρακλή, όπου… αναγεννήθηκε. Μία σεζόν στον Βόλο και ακολούθησε το «άλμα» στο εξωτερικό, σε ηλικία 20 ετών.
Fast-forward. Πέντε χρόνια αργότερα, αγωνίζεται σε μία από τις ιστορικότερες ομάδες της Σκωτίας. Τη Χαρτς.
Η – μέχρι σήμερα – καριέρα του αποδεικνύει γιατί ποτέ, μα ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάς. Είναι η ίδια η ζωή, ουσιαστικά, που σου λέει: «τη μία μέρα θα σε ανεβάσω στον ουρανό και την επόμενη θα σε αφήσω να πέσεις».
Γεννημένος στη Σκύδρα, το 2000, δεν… χόρταινε ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν και στις δύο ακαδημίες που είχε η περιοχή του. Ο πατέρας του λίγα χρόνια αργότερα θα ταξίδευε περισσότερα από 150 χιλιόμετρα αρκετές ημέρες μέσα στην εβδομάδα για να προπονείται ο μικρός Αλέξανδρος, με τη φανέλα του ΠΑΟΚ.
A debut strike for Alexandros Kyziridis 😍@loveholidays // #loveholidays pic.twitter.com/QsPfiqehuA
— Heart of Midlothian FC (@JamTarts) July 20, 2025
Στην πλάτη του πάντα ο αριθμός 89. Η χρονιά που ήρθε στον κόσμο η αδελφή του. Η Μαρία γεννήθηκε με σύνδρομο ντάουν και όπως λέει ο ίδιος, όταν φορά αυτό το νούμερο στη φανέλα νιώθει πως «παίζει» πλάι του όλη του η οικογένεια.
Ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης ξεφυλλίζει στο novasports.gr και τον Νικόλα Παολίνο, το… βιβλίο της ζωής του. Ένα «βιβλίο» που σίγουρα αξίζει να διαβάσετε.
Βιογραφικό
2008-2016: ΠΑΟΚ Κ17
2016-17: Βέροια Κ19
2017-18: Παναιτωλικός Κ19
2018-19: Ηρακλής Κ19 και Α’ ομάδα
2019-20: Βόλος
–
2020-22: Ζλάτε Μόραβτσε (Σλοβακία)
2022-2024: Ντέμπρετσεν (Ουγγαρία)
—- (δανεισμός) 2-6/2024: Μούρα (Σλοβενία)
2024-25: Μιχάλοβτσε (Σλοβενία)
2025-: Χαρτς (Σκωτία)
–
Hμ. Γενν.: 2000
Τόπος Καταγωγής: Σκύδρα
Το ντεμπούτο με τη Χαρτς
Όταν ανακοινώθηκες από τη Χαρτς είχες δηλώσει πως ανυπομονείς να παίξεις και να σκοράρεις στο Τάινκαστλ. Το πέτυχες πολύ σύντομα, στο πρώτο επίσημο παιχνίδι που αγωνίστηκες. Τι σκέφτηκες όταν πάτησες το χορτάρι;
«Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος, γιατί οκ όταν πας σε μία καινούρια ομάδα, έχεις λίγο το άγχος. Από την πρώτη στιγμή είχα στο μυαλό μου ένα πράγμα, ότι ό,τι και να γίνει, γιατί σίγουρα θα έρθουν και κακές ημέρες, πρέπει να τα βγάλω όλα από το κεφάλι μου. “Τώρα είναι η ώρα σου”».
Στο πρώτο παιχνίδι που έπαιξα στο κύπελλο, ήταν γεμάτο το γήπεδο, αλλά επειδή παίζαμε με ομάδες τρίτης και τέταρτης κατηγορίας δεν είχε πολύ κόσμο. Έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Στο πρώτο παιχνίδι κάνω πρώτα την ασίστ και μετά το γκολ. Μετά αρχίζω να παίρνω τα… πάνω μου, φεύγει η πίεση και απολαμβάνω αυτό που κάνω.
«Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα σε πόσο μεγάλη ομάδα έχω έρθει»
Στο εντός έδρας παιχνίδι που είχε γύρω στους 12-13 χιλιάδες όταν έβαλα το γκολ και ακούστηκε η ιαχή του κόσμου, ανατρίχιασα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα σε πόσο μεγάλη ομάδα έχω έρθει.»
Η μετάβαση πώς ήταν;
«Όταν είχα έρθει, επειδή δεν είχε ξεκινήσει το πρωτάθλημα ακόμα και είχαμε το κύπελλο, έλεγα “άντε να ξεκινήσει το πρωτάθλημα”. Τώρα που ξεκίνησε και είδα το γήπεδο και τον κόσμο να είναι τόσο τρελαμένος… Καθόμουν στον πάγκο και μέχρι να μπω γύρω στο 70’ το σώμα μου δεν σταμάτησε να ανατριχιάζει. Θα κερδίσει κάποιος συμπαίκτης μου ένα πλάγιο, μία μονομαχία και το γήπεδο θα φωνάξει λες και βάλαμε γκολ. Είναι τρομερό, δεν το έχω ξαναζήσει. Δεν γίνεται να μην έχεις όρεξη για ποδόσφαιρο»
«Έχουμε 30 άτομα προσωπικό, επτά γήπεδα, τέσσερα γυμναστήρια, πισίνες, σάουνες…»
Είδες διαφορές στον τρόπο προετοιμασίας, στον ρυθμό, στις υποδομές, συγκριτικά με τη Σλοβενία;
«Έχουν περάσει δύο μήνες και ακόμα γνωρίζω το staff. Έχει τόσους πολλούς ανθρώπους γύρω από το κλαμπ. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πόσοι είναι. Είναι σοκαριστικό. Όπου έχω παίξει ήξερες ότι θα έχεις πάνω-κάτω δέκα άτομα προσωπικό. Εδώ έχουμε 30 όπως τα υπολόγισα. Από δημοσιογράφους που κάποιες φορές αφήνουν να έρχονται στην προπόνηση είναι καμιά εικοσαριά… Φοβάσαι να πεις και τίποτα μην ακουστεί σε καμιά κάμερα και βρεις και τον «μπελά» σου. Γενικά σε θέμα εγκαταστάσεων είναι τρομερά. Επτά γήπεδα για προπόνηση, τέσσερα γυμναστήρια, πισίνες, σάουνες, έχεις τα πάντα. Ό,τι ακριβώς χρειάζεται κάποιος για να λέγεται ποδοσφαιριστής.»
Πώς είναι η καθημερινότητα σου;
«Από τις 8:00 που θα φύγω από το σπίτι μέχρι τις 15:00 είμαι στο γήπεδο. 10:30 ξεκινά η προπόνηση, αλλά πριν τρώμε πρωινό. Τελειώνουμε την προπόνηση, τρώμε μεσημεριανό. Μετά έχουμε πάλι προπόνηση και κάποιες φορές έχουμε τρία sessions. Τότε μπορεί να γυρίσω 16:00. Στην αρχή μου φαινόταν τρελό. Έλεγα πως θα περάσουν οι ώρες, αλλά περνάνε σαν νερό. Δεν το είχα βιώσει αυτό.»
Απ’ την Ελλάδα στην Ευρώπη
Πώς είναι στα 20 σου να αφήνεις τον τόπο σου και να κάνεις το «άλμα» για το εξωτερικό;
«Τότε δεν το είχα συνειδητοποιήσει, αλλά τώρα που μεγαλώνω αρχίζω και καταλαβαίνω ότι ήμουν 19-20 άφησα πίσω τα πάντα και σηκώθηκα κι έφυγα και πήγα σε μία ξένη χώρα μόνος μου. Αν είχα το μυαλό που έχω τώρα μπορεί και να δίσταζα. Ήμουν μικρός ήθελα να παίξω, ήταν εύκολη απόφαση να φύγω και να πάω στη Σλοβακία.»
Προσαρμόστηκες εύκολα;
«Οι πρώτοι 7-8 μήνες ήταν… λαβύρινθος, γιατί δεν ήξερα αγγλικά, δεν ήξερα σλοβάκικα – προφανώς – και απλά όποιος μου μιλούσε απλά κουνούσα το κεφάλι. Όσο περνούσε ο καιρός τα πράγματα ήταν καλύτερα. Τώρα πλέον γνωρίζω αρκετά καλά αγγλικά.»
«Αν έρθει μία καλή πρόταση από την Ελλάδα θα επιστρέψω»
Make that 2 in 2! 🇬🇷
— Premier Sports (@PremSportsTV) July 23, 2025
Kyziridis is making a strong start to life with @JamTarts 💜#PremierSportsCup | @spfl pic.twitter.com/79KmiMu65F
Αφήνεις ανοιχτό το ενδεχόμενο της επιστροφής; Έχει γίνει κάποια πρόταση από ελληνική ομάδα;
«Δεν μπορείς να κλείνεις πόρτες, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το μέλλον. Είναι η χώρα μου, είναι διαφορετικό να παίζεις εκεί. Αλλά προς το παρόν δεν έχω σκοπό να γυρίσω. Αλλά δεν θα κλείσω κάποια πόρτα, γιατί αν έρθει κάποια ομάδα και μου κάνει μία καλή πρόταση και μου αρέσει το πρότζεκτ εννοείται ότι θα πάω.»
Εκεί που άρχισαν όλα – Η… «τρέλα» και ο ΠΑΟΚ
Πάμε στην αρχή. Από ποια ακαδημία ξεκίνησες την καριέρα σου;
«Στη Σκύδρα τότε είχε δύο ακαδημίες. Τον Αετό και την Αθλητική Ακαδημία Σκύδρας. Πήγαινα μία στη μία, μία στην άλλη. Το Σαββατοκύριακο έπαιζα ένα ματς με την κάθε μία. Είχα την τρέλα και πήγαινα και στις δύο. Στη ηλικία των επτά, πήγα στην ακαδημία του ΠΑΟΚ, έκατσα εκεί για δέκα χρόνια.»
«Για εμένα, ο ΠΑΟΚ είναι η καλύτερη ακαδημία που υπάρχει στην Ελλάδα»
A Greek winger eh? Here’s all of Alexandros Kyziridis’ goals and assists this season, excluding pens. pic.twitter.com/uKapvCLuIt
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ— Irving Analysis (@IrvingAnalysis) May 15, 2025
Πώς σε εντόπισε ο ΠΑΟΚ;
«Τότε ήμουν με την Ακαδημία Σκύδρας σε ένα τουρνουά στη Θεσσαλονίκη και παίξαμε με τα παιδιά του ΠΑΟΚ. Αν θυμάμαι καλά είχα βάλει 6-7 γκολ και απλά μου είπαν “έλα”. Έκατσα πολλά χρόνια. Για εμένα, η καλύτερη ακαδημία που υπάρχει στην Ελλάδα. Καμιά φορά τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα θέλεις. Εγώ είχα στόχο να παίξω στην πρώτη ομάδα, όπως κάθε παιδί. Δεν έγινε, αλλά δεν τα έβαψα μαύρα. Προσπάθησα με τον δικό μου τρόπο να παίξω στην Α’ εθνική που ήταν πάντα όνειρό μου.»
Από τον ΠΑΟΚ έχουν βγει πολλοί ποδοσφαιριστές, ποιούς είχες συμπαίκτες στη δική σου φουρνιά;
«Είχα τον Χάρη Τσιγγάρα, τον Μάριο Τσαούση, τον Λευτέρη Λύραντζη. Οι 2000αροι για μένα ήταν η καλύτερη φουρνιά, ήταν όλοι καλοί παίκτες και έχουν παίξει Α’ εθνική.»
Two games, two goals for Kyziridis 👏 pic.twitter.com/aNlueqOB4D
— Heart of Midlothian FC (@JamTarts) July 23, 2025
«Ήρωας ο πατέρας. Είμαι ευγνώμων, κάποια στιγμή θα του τα επιστρέψω»
Έχω διαβάσει ότι καθημερινά ο πατέρας σου σε πήγαινε με το αμάξι στη Θεσσαλονίκη για τις προπονήσεις. Από αυτά τα «ταξίδια» τι σου έχει μείνει;
«Ήταν μία απόσταση περίπου 50 λεπτών, το κάναμε καθημερινά για πέντε χρόνια. Ήρωας ο πατέρας, κάτι έβλεπε. Είμαι ευγνώμων για ό,τι έχει κάνει για εμένα και σίγουρα κάποια στιγμή θα του τα επιστρέψω. Με συμβούλευε, αλλά όχι με τον τρόπο που θα νομίζουν πολλοί. Δεν ήταν ποτέ πάνω από το κεφάλι μου να μου πει “πρέπει να κάνεις αυτό, αυτό κι αυτό, για να πετύχεις στο ποδόσφαιρο”.
Προτεραιότητά του ήταν να με βλέπει χαρούμενο. Δεν με πίεσε ποτέ ούτε για το σχολείο, ούτε για το ποδόσφαιρο. Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω σίγουρα θα ήθελα να έχω ένα πτυχίο, αλλά το ποδόσφαιρο ήταν τα πάντα για εμένα. Και τώρα που περιμένω παιδί, εγώ θα είμαι ο πατέρας που θα πιέσω το παιδί μου να πάρει ένα πτυχίο. Με είχε πολύ ελεύθερο και με βοήθησε αρκετά να γίνω αυτό που είμαι σήμερα.»
💜 @JamTarts debutant Alexandros Kyziridis on his goal, Man of the Match performance, and how he's settling in
— Premier Sports (@PremSportsTV) July 19, 2025
"The most important is the three points." 🗣️#PremierSportsCup | @spfl pic.twitter.com/8jDLu9XG8E
Μετακόμισες αργότερα στη Θεσσαλονίκη;
«Το 2012-13 έμεινα στην Τούμπα μαζί με άλλα παιδιά της ηλικίας μου και τον Γιώργο Κούτση που αυτή τη στιγμή είναι στη Λάρισα. Μέναμε μαζί, ήμασταν καλοί φίλοι.»
Πώς είναι για ένα παιδί αυτής της ηλικίας να μένει μακριά από την οικογένειά του;
«Η Θεσσαλονίκη ήταν κοντά στη Σκύδρα. Μπορούσαν να έρχονται να με βλέπουν, οποιαδήποτε ώρα και στιγμή. Δεν το μετάνιωσα, διότι μεγάλωσα μεν χωρίς τους γονείς μου, αλλά σκληραγωγήθηκα. Δηλαδή στα 12-13 να πρέπει να στρώσεις το κρεβάτι σου και να πρέπει να κάνεις πράγματα μόνος σου… Ήταν πολύ ωραία τα χρόνια αυτά.»
📌 Alexandros Kyziridis leaves DVSC
— DVSC Official (@dvscofficial_) August 22, 2024
Alexandros Kyziridis leaves DVSC by mutual consent with the club. The 23-year-old Greek player arrived in Debrecen in the summer of 2022. Sincs then, he played in 28 league matches in the colours of Loki and scored 2 goals.
Thank you Kyzi 🤝 pic.twitter.com/nlwGb6BzCX
«Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί ήμουν πολλά χρόνια στην ομάδα, δεν το περίμενα»
Στα 16 σου φεύγεις από τον ΠΑΟΚ και πας στην Κ17 της Βέροιας. Πόσο ψυχοφθόρα ήταν η «απόρριψη»;
«Έμμεσα μου είπαν να φύγω, όταν ήμουν στη δεύτερη χρονιά στην Κ17. Μου είπαν ότι μπορώ να μείνω, αλλά δεν πρόκειται να παίξω. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί ήμουν πολλά χρόνια στην ομάδα, δεν το περίμενα. Πήγα μετά στη Βέροια. Έκανα πολύ καλή σεζόν στην Κ17 και κάποια παιχνίδια με την Κ19. Μετά από τη Βέροια, πάω στον Παναιτωλικό. Δεν πήγαν τα πράγματα καθόλου καλά εκεί. Ένα γκολ σε όλη τη σεζόν. Δεκάρι έπαιζα τότε, με ένα γκολ δεν… Αλλά τουλάχιστον εκεί γνώρισα τη γυναίκα μου, αυτό είναι το καλό. Μετά σταματάω.»
Felkészülési mérkőzésen a Mezőkövesdet fogadta a DVSC szombaton Pallagon. Csapatunk a félidőben Kyziridis góljával 1-0-ra vezet 💪 pic.twitter.com/IZsnpxGW8h
— DVSC Official (@dvscofficial_) September 9, 2023
Το… restart στον Ηρακλή
Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να τα παρατήσεις; Plan B υπήρχε;
«Ήμουν 17-18. Είχα τελειώσει το λύκειο. Δεν ήμουν καλός μαθητής. Δεν έδωσα πανελλήνιες, είναι κάτι που το μετανιώνω ακόμα και τώρα. Ήταν ένα τρίμηνο που είπα: “τέλος”. Δεν με γέμιζε τίποτα. Είπα “δεν βγήκε” και ήμουν συνειδητοποιημένος ότι θα τα παρατήσω.
Αλλά τότε έρχεται ο αδελφός μου ο Γρηγόρης – δέκα χρόνια μεγαλύτερος – και με παίρνει από το αυτί: “δεν υπάρχει περίπτωση να τα παρατήσεις, θα έρχεσαι μαζί μου”. Τότε ήταν στον Λαγκαδά, Γ’ εθνική, στη Θεσσαλονίκη. Του λέω: “Γρηγόρη, με όλο τον σεβασμό που έχω στην κατηγορία, δεν θα βγει κάτι από όλο αυτό. Δεν θέλω να γίνω ένας παίκτης ο οποίος θα πηγαίνει από ομάδα σε ομάδα της Γ’ εθνικής απλά για να παίζει ποδόσφαιρο”».
Δεν ευχαριστιόμουν αυτό που έκανα, δεν με γέμιζε. Και από τη στιγμή που δεν με γέμιζε είπα θα βρω κάτι να με γεμίζει, δεν τελείωσε η ζωή, αλλά δεν με άφησε. Με παίρνει, λοιπόν, κάνω προπονήσεις στον Λαγκαδά. Μετά συνειδητοποιώ ότι δεν μου αρέσει. Είχα φτάσει σε σημείο να το απεχθάνομαι. Είπα να γυρίσω στη Σκύδρα και να δω τι να κάνω. Μου λέει: “Κάνε υπομονή, θα βρούμε άκρη μέσω του Ηρακλή”».
How Hearts made Alexandros Kyziridis offer he couldn't refuse as he reveals wife ordered his Stirling celebration#HMFC https://t.co/W18Oukn0fk pic.twitter.com/Gq3E8dvADA
— Daily Record Sport (@Record_Sport) July 23, 2025
Τότε είχε έναν προπονητή ο αδερφός μου στον Λαγκαδά που ήταν χρόνια συνεργάτης με τον κύριο Βοσνιάδη κι έτσι φτάνω στον Ηρακλή. Πάω στην Κ19 κι εκεί αρχίζω να ερωτεύομαι το ποδόσφαιρο ξανά και να πηγαίνουν τα πράγματα καλά. Με την Κ19 βάζω αρκετά γκολ, υπογράφω το πρώτο επαγγελματικό μου συμβόλαιο.
Ο Ηρακλής έγινε μία ομάδα που την αγάπησα και την αγαπώ ακόμα και τώρα. Τα Σαββατοκύριακα θα κάτσω να τον δω κι ελπίζω κάποια στιγμή να φτάσει εκεί που πρέπει να είναι ο Ηρακλής.»
Σήμερα, επτά χρόνια μετά λες «ευχαριστώ» στον αδερφό σου που σε ώθησε να μην τα παρατήσεις;
«Του λέω αν και στην πλάκα πάντα μου το χτυπάει, καλά κάνει. Είναι οι ωραίες οι πλάκες αυτές.»
Τελευταίος σου σταθμός στην Ελλάδα ο Βόλος. Τι είχες κάνει σε εκείνο τον τελικό της Κ19 με τη φανέλα του Ηρακλή και οι Βολιώτες… δεν σε άφησαν να φύγεις;
«Είχα παίξει στη Νεάπολη, Ηρακλής-Κέρκυρα κι εκεί με είδαν οι άνθρωποι του Βόλου και έτσι πήγα εκεί. Στον Βόλο παίζω κάποια παιχνίδια, αλλά είμαι σε ηλικία που χρειάζομαι περισσότερα. Καλή χρονιά, με παιχνίδια στην Α’ εθνική, αλλά δεν ήταν αρκετά για εμένα και είπα ότι αν θέλω να πετύχω κάτι στο ποδόσφαιρο, καλώς ή κακώς πρέπει να φύγω στο εξωτερικό.»
Δύσκολα τα… ξένα, αλλά «τρομερή» η συνέχεια
Είπαμε πώς είναι στα 20 σου να… ξενιτεύεσαι, αλλά δεν είπαμε πώς ήρθε η μεταγραφή.
«Μιλάω με τον μάνατζέρ μου και του λέω “πρέπει να φύγουμε”. Μου εξηγεί κι αυτός το πλάνο. Κι έτσι πάμε.
Πρώτη σεζόν στη Ζλάτε Μόραβτσε στη Σλοβακία, 7 γκολ 7 ασίστ και η ομάδα 5η. Τη δεύτερη χρονιά, θεώρησες ότι είχε έρθει η ώρα για το επόμενο βήμα;
«Ήταν τρομερές και οι δύο μου οι χρονιές στη Σλοβακία. Πολλά παιχνίδια, γκολ, ασίστ. Εντάξει το πρώτο διάστημα ήταν το δύσκολο, αλλά μετά ήταν όλα τρομερά. Ήμουν ολομόναχος, μετά τον ενάμιση χρόνο ήρθε ο Γιώργος Νεοφυτίδης και τους τελευταίους τρεις-τέσσερις μήνες ήμασταν μαζί. Πριν από αυτό είχε έρθει η γυναίκα μου μόνιμα, οπότε τον πρώτο χρόνο ήταν δύσκολα. Τον δεύτερο ήμουν καλά.»
Κάνατε πολύ καλή πορεία…
«Ωραίο συναίσθημα. Πρώτη φορά στην ιστορία της μπήκε πλέι-οφ και για ένα παιχνίδι δεν μπήκαμε στο Conference. Είχαμε παίξει με τη Ζίλινα κερδίζαμε και μας το γύρισαν. Είχαμε πολύ καλή ομάδα.»
«Δεν έβγαλα την προπόνηση, έκανα εμετό»
Η μετάβαση στο αγωνιστικό μέρος πώς ήταν;
«Πολύ δύσκολη. Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που πήγα να κάνω προπόνηση, δεν έβγαλα την προπόνηση, έκανα εμετό. Ήταν πολύ υψηλότερος ο ρυθμός. Στην Ελλάδα ποιοτικά το ποδόσφαιρο είναι καλύτερο, εννοείται, αλλά σε θέμα ρυθμού προπόνησης και δύναμης η Σλοβακία είναι μία χώρα που τα έχει όλα σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Δεν είναι εύκολο. Είναι δύσκολο πρωτάθλημα και βγάζει κάθε χρόνο ομάδες στην Ευρώπη. Πέρσι η Σλόβαν ήταν Champions League και είναι ό,τι καλύτερο να πας να παίξεις σε μικρή ηλικία.»
Τι σε έκανε να αναζητήσεις τον επόμενο σταθμό;
«Είχα προτάσεις από τη Σλοβακία, αλλά είχα φτάσει σε σημείο να αλλάξω περιβάλλον, να δοκιμάσω τον εαυτό μου κι έτσι αποφάσισα να πάω στην Ουγγαρία.»
Η… απαγωγή
«Αδερφέ», του λέω “μπορείς να μου πεις πού πάμε;” “Μην αγχώνεσαι, όλα είναι κανονισμένα”, απαντάει»
Στην Ουγγαρία σε πήρε «απαγωγή» ο ατζέντης σου. Πώς ήταν εκείνο το νέο ξεκίνημα;
«Είχα πάει με τη γυναίκα και κάποια παιδιά στην Μπρατισλάβα για ψώνια, χαλαρά, χτυπάει το τηλέφωνο είναι ο μάνατζέρ μού λέει: “γύρνα πίσω, μάζεψε τα πράγματα και φεύγουμε”. “Χρήστο” του λέω “τι γίνεται;”. “Κάνε αυτό που σου λέω”, λέω “καλά”.
Γυρνάω πίσω μαζεύω γρήγορα τα πράγματα, μπαίνουμε σε ένα αμάξι, πάμε στην Τρνάβα. Καθόμαστε εκεί λίγες ώρες και μετά φεύγουμε. Τώρα να πηγαίνεις σε ομάδα και να μην ξέρεις που πας. Μπήκαμε στο αμάξι, περνούσε η ώρα και είχα αγχωθεί.
“Αδερφέ”, του λέω “μπορείς να μου πεις πού πάμε;” “Μην αγχώνεσαι, όλα είναι κανονισμένα”, απαντάει. Κάποια στιγμή μου βγάζει το συμβόλαιο και βλέπω την ομάδα που πηγαίνω και στην τότε ομάδα ήταν ο Νεοφυτίδης. Με το που πήγα είχα έναν Έλληνα. Καλή εμπειρία το Ντέμπρετσεν, πολλά μαθήματα.»
«Έρχεται η δεύτερη χρονιά και λέω: “ή τώρα ή ποτέ”»
Εκεί – ποδοσφαιρικά – τι συνάντησες;
«Το ποδόσφαιρο στην Ουγγαρία είναι καλύτερο, πιο ποιοτικό. Και σε θέμα ρυθμού είναι ένα επίπεδο πιο πάνω από τη Σλοβακία. Κι εκεί τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελα. Μία έπαιζα, μία δεν έπαιζα. Κι αυτό με σκότωνε. Η ουσία είναι να παίζεις βασικός. Εμένα δεν με ικανοποιεί να παίζω ως αλλαγή.
Πρώτη χρονιά μεταβατική, δεν βάζω γκολ. Κάνω μόνο τρεις-τέσσερις ασίστ. Ψυχολογικά χάλια. Κι έρχεται η δεύτερη χρονιά, που λέω “ή τώρα ή ποτέ”. Ξεκινάω πολύ καλά. Στα πρώτα παιχνίδια είχα δύο γκολ και μία ασίστ. Και έρχεται ένα ματς με τη Φερεντσβάρος που διαλύονται όλα. Τραυματίζομαι και μένω έξω τέσσερις μήνες.
Σε εκείνο το διάστημα εγώ είχα να κάνω αποκατάσταση και να δω τι θα γίνει. Ήταν Σεπτέμβριος-Οκτώβριος, μέχρι τέλη Δεκεμβρίου δεν κάνω τίποτα. Ήταν πολύ σοβαρός τραυματισμός.
Μένω για ένα διάστημα εκεί, μετά επιστρέφω Ελλάδα για να κάνω κάποιες θεραπείες έξτρα. Για δέκα ημέρες περίπου, να δω και την οικογένεια γιατί δε ήμουν καλά ψυχολογικά. Να περάσω λίγο χρόνο στην Ελλάδα, να πιώ και το καφεδάκι μου επιτέλους. Να φάω και καλό φαγητό… Να σου πω την αλήθεια και στο εξωτερικό πάντα έτρωγα καλό φαγητό, γιατί η γυναίκα μου είναι καλή μαγείρισσα, απλά μου είχε λείψει ο γύρος.
«Με ενημέρωσαν δύο-τρεις μέρες πριν ολοκληρωθεί η μεταγραφική περίοδος ότι είτε θα πάω στη Β’ ομάδα, είτε πρέπει να φύγω»
Και φτάνουμε στο σημείο να ξεκινάει η ομάδα προετοιμασία – στην Ουγγαρία κάνεις και τον Δεκέμβρη, γιατί λόγω κρύου διακόπτεται το πρωτάθλημα – ξεκινάω κι εγώ σιγά-σιγά. Φτάνω σε σημείο να βγάζω προπόνηση, αλλά το πρωτάθλημα θα ξεκινούσε πάλι μετά από δύο μήνες. Φλεβάρη. Παίζω κι ένα φιλικό, βάζω γκολ, ήμουν σε καλή κατάσταση. Ξεκινάει το πρωτάθλημα, παίζω αλλαγή 30 λεπτά και μετά από εκείνο το παιχνίδι τελείωσε το Ντέμπρετσεν για μένα. Με ενημέρωσαν δύο-τρεις μέρες πριν ολοκληρωθεί η μεταγραφική περίοδος ότι είτε θα πάω στη Β’ ομάδα, είτε πρέπει να φύγω.
Ευτυχώς, ο μάνατζερ μού βρίσκει ομάδα να πάω να πάρω κάποια παιχνίδια στη Σλοβενία. Από το να έμενα χωρίς ομάδα, πήγα εκεί. Κι εκεί τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν καλά. Δεν έπαιξα πολύ, ούτε σκόραρα, αλλά ήταν ένα μάθημα ζωής και κυρίως έμαθα ότι δεν πρέπει να τα παρατάς. Μετά ήρθε η καλύτερη σεζόν που είχα κάνει.»
«Για δύο μήνες δεν έκλεισα μάτι»
Τι συνάντησες στη Μιχάλοβτσε και που θεωρείς ότι οφείλεται η τρομερή απόδοσή σου;
«Προτού πάω, είχα ένα υπέροχο καλοκαίρι. Παντρεύτηκα και μετά από εκείνη την ημέρα και τις διακοπές που πήγα με τη γυναίκα μου, γίνεται το χειρότερο καλοκαίρι της ζωής μου. Για δύο μήνες δεν έκλεισα μάτι. Να κάνω προπόνηση μόνος – στη Σλοβενία είχα πάει δανεικός, οπότε στη Ουγγαρία είχα ξενοικιάσει το σπίτι -, να μένω σε έναν συμπαίκτη μου, να μην με αφήνει η ομάδα να κάνω προπόνηση μαζί της, να μην έχω τη γυναίκα εκεί, γιατί περίμενα από μέρα σε μέρα να φύγω, να πάω σε άλλη πόλη κλπ. Και επί δύο μήνες ζω αυτό το πράγμα.
Και παίρνω την απόφαση να πάω στη Σλοβακία, εκεί που ξεκίνησαν όλα κατ’ εμέ. Φτάνω εκεί και λέω στη γυναίκα μου, πως “φέτος ό,τι και να γίνει θα είναι η χρονιά μου”. Και τα άλλα είναι ιστορία.
Ήταν το πλήρωμα του χρόνου, γιατί οι ομάδες όταν ήμουν στην Ουγγαρία, που δεν με ήθελαν έφτασαν σε σημείο να με παρακαλάνε να πάω στην ομάδα τους. Θεώρησα ότι η Σκωτία ήταν το καλύτερο βήμα, γιατί από εδώ μπορείς να πας οπουδήποτε αν πας καλά.
Μου αρέσει ο ανταγωνισμός. Είχα ομάδες που ήξερα ότι αν πάω θα πάρω τη φανέλα… σπίτι. Αλλά ήθελα να το παλέψω κυρίως με τον εαυτό μου.»
Μπορείς να αγωνιστείς σε όλες τις θέσεις τις επίθεσης, αλλά και ως επιθετικός χαφ-«δεκάρι». Ποια θεωρείς ότι σου ταιριάζει περισσότερο;
«Αριστερά. Μ’ αρέσει και δεξιά εννοείται, αλλά μ’ αρέσει να συγκλίνω και θεωρώ ότι αριστερά είναι η θέση μου.»
«Είμαι δύο μήνες εδώ και μου φαίνονται όλα λες και είμαι στον παράδεισο»
Η ζωή στο Εδιμβούργο πώς είναι;
«Είμαι δύο μήνες εδώ και μου φαίνονται όλα λες και είμαι στον παράδεισο. Το μόνο που είναι τρελό είναι που οδηγούν από την άλλη. Περπατάς και δεν ξέρεις από που θα σου έρθει το αμάξι. Μου αρέσει πολύ το mentality, το ότι έχεις ένα ραντεβού οκτώ η ώρα, ακριβώς οκτώ η ώρα ξεκινάς.»
Το νούμερο 89 και το σύνδρομο ντάουν
«Υπάρχουν πολλοί γονείς που ντρέπονται επειδή το παιδί τους έχει σύνδρομο ντάουν. Δεν πρέπει!»
Γνωρίζουμε τον λόγο που φοράς το 89 στη φανέλα (σ.σ. είναι το έτος γέννησης της αδελφής του). Έχουν υπάρξει φορές που αυτό να σου έχει δώσει… φτερά. Η σκέψη των αγαπημένων σου ανθρώπων σου δίνει κίνητρο;
«Σε κάθε παιχνίδι. Με αυτόν τον αριθμό έχω όλη την οικογένεια μαζί μου. Το παιχνίδι είναι 11 εναντίον 11. Εγώ νοιώθω ότι παίζουμε 18 εναντίον 11. Το να μιλάω δημόσια γι’ αυτό θεωρώ ότι μπορεί να βοηθήσει πολλές μαμάδες και πολλούς μπαμπάδες να μην ντρέπονται για το παιδί τους. Υπάρχουν πολλοί γονείς που είτε το παιδί τους έχει σύνδρομο ντάουν, είτε οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα και ντρέπονται γι’ αυτό. Από τη μεριά μου προσπαθώ να περάσω το μήνυμα πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ντρέπονται για τίποτα. Είμαστε όλοι άνθρωποι, όλοι ίσοι. Απλά, υπάρχουν κάποια παιδιά με ιδιαιτερότητες.
Εμείς είμαστε μία οικογένεια πολύ αγαπημένη. Όλοι έχουμε τη Μαρία σαν προτεραιότητα. Αν είναι καλά η Μαρία, είμαστε όλοι καλά. Δόξα τω Θεώ είναι μία χαρά. Είναι αυτόνομη. Γι’ αυτό βγάζω το καπέλο στον πατέρα μου και στη μάνα μου. Την έχουν μάθει να κάνει τα πάντα μόνη της. Και βόλτα θα βγει, εκτός από το να μαγειρεύει, ξέρει να φτιάχνει μέχρι τοστ (σ.σ. γέλια).
«Ήμουν στα ΙΚΕΑ και είδα ένα παιδί με σύνδρομο ντάουν να δουλεύει, συγκινήθηκα και ανατρίχιασα»
Χαίρομαι πάρα πολύ για τους γονείς μου. Πολλά παιδιά που έχουν το ίδιο πρόβλημα δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι, γιατί καλώς ή κακώς αυτά τα παιδιά έτσι όπως θα τα μάθεις από μωρά αυτόν τον δρόμο θα ακολουθήσουν.
Ήμουν στα ΙΚΕΑ τις προάλλες εδώ (σ.σ. Σκωτία) και είδα ένα παιδάκι με το ίδιο πρόβλημα σαν της αδελφής μου να δουλεύει. Συγκινήθηκα και ανατρίχιασα ταυτόχρονα. Μου άρεσε ότι η κοινωνία δεν τους κάνει πέρα και ότι τους βλέπει, έτσι όπως πρέπει να τους βλέπει. Κι αυτό είναι τρομερό.»
«Είμαι έτοιμος να πραγματοποιήσω το όνειρό μου από μωρό»
Είσαι έτοιμος να γίνεις μπαμπάς;
«Είμαι έτοιμος να πραγματοποιήσω το όνειρό μου από μωρό. Πάντα ήθελα να κάνω οικογένεια. Ευτυχώς έχω βρει μία τρομερή γυναίκα, που ήταν και θα είναι πάντα εκεί για εμένα και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που το παιδί μου θα έχει αυτή τη γυναίκα μαμά.
Δεν μπορώ να σου περιγράψω πως νοιώθω αυτή τη στιγμή. Απλά περιμένω να έρθει Οκτώβριος, να γεννήσει με το καλό η γυναίκα και να κρατήσουμε το αγγελούδι μας αγκαλιά.»
Έχοντας ζήσει σε τόσα μέρη, ποιο θεωρείς ότι είναι το ιδανικό για να μεγαλώσει το παιδί σου;
«Το πιο εύκολο θα ήταν η Ελλάδα, αλλά… Δύσκολη ερώτηση. Ή Ελλάδα ή Σκωτία, ούτως ή άλλως εδώ (σ.σ. Σκωτία) θα γεννηθεί, οπότε θα ήθελα να ξέρει που γεννήθηκε»
