Υπάρχουν μεταγραφές που μένουν στην ιστορία επειδή αποτυγχάνουν να καλύψουν ένα τεράστιο κενό. Και υπάρχουν κι εκείνες οι περιπτώσεις που όχι μόνο πετυχαίνουν, αλλά καθορίζουν για πάντα την πορεία ενός συλλόγου.

Η αντικατάσταση του Κέβιν Κίγκαν από τον Κένι Νταλγκλίς στη Λίβερπουλ το 1977 ανήκει αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία, σε μία από τις πιο επιτυχημένες διαδοχές στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Η είδηση πως τόσο ο Κίγκαν όσο και ο Νταλγκλίς ζουν τον τελευταίο καιρό με τη διάγνωση του καρκίνου, προκάλεσε συγκίνηση στον ποδοσφαιρικό κόσμο.

Οι δύο θρύλοι του αθλήματος, συνδέθηκαν μεταξύ άλλων όσο λίγοι με τη χρυσή εποχή της Λίβερπουλ, σε μια ιστορική αλληλουχία που καθόρισε ολόκληρες δεκαετίες επιτυχιών. Αργότερα μάλιστα, το έργο επαναλήφθηκε σε άλλο σύλλογο, υπό άλλη ιδιότητα και πολύ διαφορετικά αποτελέσματα…

KING KEV

Ο Κέβιν Κίγκαν ήταν ο πρώτος από τους δύο που έγινε ίνδαλμα για τους φίλους της Λίβερπουλ. Αποκτήθηκε το 1971 από την ταπεινή Σκάνθορπ και μέσα σε έξι χρόνια, υπό τις οδηγίες αρχικά του Μπιλ Σάνκλι και στη συνέχεια του Μπομπ Πέισλι, έγινε ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της Ευρώπης. Με αστείρευτη ενέργεια, εκρηκτικότητα και ένστικτο στο σκοράρισμα, αποτέλεσε βασικό πυλώνα της ομάδας που κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Αγγλίας, ένα Κύπελλο UEFA, ένα Κύπελλο Αγγλίας και –το σημαντικότερο– το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην ιστορία του συλλόγου το 1977, στον τελικό απέναντι στη Γκλάντμπαχ. Αυτό το ματς στη Ρώμη, ήταν και το τελευταίο του Κίγκαν με τη φανέλα των «ρεντς». Αμέσως μετά αποχώρησε για το Αμβούργο, όπου κατάφερε να αναδειχτεί δύο φορές νικητής της Χρυσής Μπάλας, το 1978 και το 1979.

Για τη Λίβερπουλ, η απώλεια φάνταζε τεράστια. Ο Πέισλι, όμως, είχε ήδη σχεδιάσει την επόμενη ημέρα και η απάντηση λεγόταν Κένι Νταλγκλίς!

KING KENNY

Ο Σκωτσέζος, ήταν ήδη θρύλος της Σέλτικ με πάνω από 100 γκολ στους «Καθολικούς», όταν μετακόμισε στο «Άνφιλντ» έναντι του τότε ποσού-ρεκόρ για τη Βρετανία των 440.000 λιρών. Έχοντας κληθεί να αντικαταστήσει έναν ήρωα του «Άνφιλντ», αντί να λυγίσει από το βάρος της σύγκρισης, κατάφερε να ξεπεράσει κάθε προσδοκία.

Ο «King Kenny» εξελίχθηκε στο απόλυτο σύμβολο της Λίβερπουλ. Με μοναδική ποδοσφαιρική ευφυΐα, τεχνική και ηγετική προσωπικότητα, οδήγησε την ομάδα σε μία αδιανόητη περίοδο κυριαρχίας: έξι πρωταθλήματα Αγγλίας, 1 Κύπελλο, τέσσερα League Cups και τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών ως ποδοσφαιριστής. Αργότερα, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα ως προπονητής, με άλλα τρία πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα στην πρώτη του θητεία και 1 League Cup στη δεύτερη!

Η στάση του μετά την τραγωδία του «Χίλσμπορο», που συνέβη όταν ήταν στον πάγκο, τον εκτόξευσε στην κορυφή των προσωπικοτήτων της Ιστορίας του κλαμπ και μία εξέδρα του «Άνφιλντ» φέρει το όνομά του –πλέον – Σερ Κένι Νταλγκλίς.

TO IΔΙΟ ΩΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ, 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ!

Το 1977 όμως, δεν ήταν η μοναδική φορά που ο Νταλγκλίς αντικατέστησε…κάπου τον Κίγκαν! Θα έπρεπε βέβαια να περάσουν 20 ολόκληρα χρόνια για να γίνει ξανά!

Ο Κίγκαν, μετά το πέρασμά του από τη Γερμανία, επέστρεψε στην Αγγλία, αλλά όχι για τη Λίβερπουλ. Έπαιξε σε Σαουθάμπτον και Νιουκάστλ, όπου επίσης λατρεύτηκε, κλείνοντας ουσιαστικά την καριέρα του το 1984.

Αρκετά χρόνια μετά, το 1992, ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από τη Νιουκάστλ, όπου έμεινε πέντε χρόνια, παρουσιάζοντας μία ομάδα που έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο, αλλά της έλειψαν οι τίτλοι, σε μία εποχή όπου είχε ξεκινήσει η κυριαρχία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μυθικές έμειναν οι κόντρες του τότε με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον.

Τον Ιανουάριο του 1997, ο Κίγκαν ανακοίνωσε την παραίτησή του από τη Νιουκάστλ και μερικές μέρες αργότερα τον διαδέχτηκε ο Νταλγκλίς!

Αντίθετα όμως με τις επιτυχίες του ως προπονητής σε Λίβερπουλ και Μπλάκμπερν (όπου κατέκτησε την Premier League), οι 20 μήνες παραμονής του Σκωτσέζου στο Σεντ Τζέιμς Παρκ, δεν συνοδεύτηκαν από ανάλογες δάφνες. Το 1996-97, κράτησε τις «καρακάξες» στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και τις οδήγησε στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά η ομάδα που είχε θέλξει με Πίτερ Μπίρντσλι, Λι Κλαρκ, Λες Φέρντιναντ και Νταβίντ Ζινολά είχε πλέον σκορπίσει…

 Η συνταγή του 1977 στη Λίβερπουλ, δεν λειτούργησε το 1997 στη Νιουκάστλ.

Οι δυο τους πάντως ήταν και παραμένουν θρύλοι, με τους ποδοσφαιρόφιλους να τους εύχονται τα καλύτερα στις δύσκολες μέρες που περνούν…