Με τον Νέτο τραυματία, τον Γκαρνάτσο – μάλλον – τραυματία και μόνιμα εκτός τους Εστεβάο, Γκίτενς η Τσέλσι στράφηκε στον 18χρονο Τζέσε Ντέρι για την ενδεκάδα της στον αγώνα με την Νότιγχαμ Φόρεστ.
Όπως πολύ σωστά το έγραψαν, αρκετοί φίλοι της Τσέλσι στο διαδίκτυο, σε ένα ημίχρονο ήταν πιο επικίνδυνος από ότι ο Γκαρνάτσο όλη την χρονιά. Βέβαια εγώ είμαι και εμπαθής με τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή, ίσως για αυτό και να συμφωνώ τόσο εύκολα.
Ο μικρός ήταν άτυχος. Δεν άφησε ούτε μια μπάλα χωρίς να την κυνηγήσει και το πλήρωσε με τον σοβαρό τραυματισμό του στην σύγκρουση, στον αέρα με τον Άμποτ.
Όλα θα πάνε καλά όπως ανακοίνωσε η Τσέλσι.
Δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος ποδοσφαιριστής άλλωστε που έχει έναν τραυματισμό. Σκεφτείτε παίκτες όπως ο Γουίλσερ, ο Μπάντστουμπερ, ο Βερμάλεν, ο Ντιαμπί… ταλαντούχοι αλλά και αρκετά άτυχοι.
Και υπάρχουν και παίκτες που παρά τους τραυματισμούς έγραψαν την δική τους ποδοσφαιρική ιστορία.
Ο Ρονάλντο
Επίσης δεν είμαι αντικειμενικός εδώ καθώς – προσωπικά – θεωρώ τον Βραζιλιάνο έναν από τους δύο καλύτερους παίκτες στην ιστορία. Είχα την ατυχία να παρακολουθώ ζωντανά τον πρώτο σοβαρό τραυματισμό στο ματς με την Λάτσιο. Είχα την τύχη να τον δω να αγωνίζεται στην PSV, στην Μπαρτσελόνα, στην Ίντερ χωρίς κιλά… και την τύχη να τον δω να παίζει με την Ρεάλ Μαδρίτης, με κιλά, και να πετυχαίνει τρία γκολ μέσα στο Ολντ Τράφορντ για να μας αποκλείσει από το Champions League και να αποθεωθεί από όλο το γήπεδο στην αλλαγή του. Τέτοιο επιθετικό προσωπικά, δεν είχα και δεν έχω ξαναδεί και θα είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ στην εποχή μας, θα είχε διαλύσει το φράγμα των χιλίων γκολ πριν τον Κριστιάνο. Τέλειος με κιλά ή χωρίς.
Ο Ρόμπεν
Ο Άριεν Ρόμπεν μέχρι να πάει στην Μπάγερν Μονάχου είχε περάσει από την PSV, την Τσέλσι, την Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν έπαιξε πολύ σε καμία από τις δύο. Τρία χρόνια στους Άγγλους με Μουρίνιο και δύο χρόνια στην Μαδρίτη. Σε μια δεκαετία έχασε πάνω από διακόσια παιχνίδια με την φανέλα της Μπάγερν Μονάχου αλλά ποιος μπορεί να πει ότι δεν προσέφερε. Ότι δεν έχει την πιο προβλέψιμη κίνηση στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου αλλά κανείς δεν μπόρεσε να την σταματήσει. Με τους Βαυαρούς έπαιξε 309 παιχνίδια, σκόραρε 144 φορές και έδωσε 100 ασίστ. Κατέκτησε 19 τρόπαια, φυσικά τα πάντα το 2013 στην χρονιά του τρεμπλ όπου με δικό του γκολ οι Βαυαροί νίκησαν την Ντόρτμουντ στον τελικό του Champions League. Αν δεν είχε χάσει εκείνη την καταραμένη ευκαιρία στο 61ο λεπτό του τελικού στο τετ-α-τετ με τον Κασιγιάς θα μιλούσαμε για μια τέλεια καριέρα… παρά τους αμέτρητους τραυματισμούς.
Ο Κομπανί
Βασικός στην Άντερλεχτ από δεκαεπτά του και έφυγε με δέκα εκατομμύρια τότε, το 2006, για το Αμβούργο. Σκεφτείτε ότι τώρα μιλάμε για ένα ποσό κοντά στα 70 εκατομμύρια. Τέτοιος παίκτης ήταν ο Βενσάν Κομπανί. Μπορούσε με την ίδια ευκολία που τον μάθατε ως στόπερ να παίξει και αμυντικό χαφ. Σε δύο χρόνια στην Μπούντεσλιγκα τραυματίστηκε πέντε φορές και η Μάντσεστερ Σίτι βρήκε την ευκαιρία το 2009 σε τιμή ευκαιρίας να αγοράσει ένα διαμάντι. Μόνο 8 εκατομμύρια. Το τι πέτυχε με την Σίτι το γνωρίζετε νομίζω όλοι. Αν εξαιρέσουμε ότι σταμάτησε πριν η ομάδα του Πεπ κατακτήσει το Champions League είχε μια φανταστική καριέρα, με το περιβραχιόνιο του αρχηγού και με γκολ δικό του απέναντι στην Λέστερ, κλείδωσε και ένα πρωτάθλημα παρεμπιπτόντως σαν σήμερα, στις 6 Μαΐου του 2019 με εκείνη την οβίδα την ώρα που ο Αγουέρο του φώναζε “Όχι Βίνι μην σουτάρεις”.
Ο Ριμπερί
Ο Διόσκουρος του Ρόμπεν. Ο κολλητός. Ο εγώ αριστερά και εσύ δεξιά. Οι δυό μας και όλοι τους. Περίεργη ποδοσφαιρική διαδρομή για έναν περίεργο τύπο που βρήκε την ηρεμία του… όπως πολλοί Γάλλοι στο Μόναχο. Από Μπρεστ, Μετς, Γαλατάσαραϊ, Μαρσέιγ στην Βαυαρία. Σε όλες τις σεζόν που επαιξε εκεί από το 2007 ως το 2019 έχασε παιχνίδια λόγω τραυματισμών. Ο καταραμένος αστράγαλος του δεν του επέτρεψε να μας δείξει περισσότερα από όσα έδειξε και δεν ήταν λίγα. Παρα τα απίστευτα προβλήματα που αντιμετώπισε έπαιξε 425 παιχνίδια, πολλές φορές με ενέσεις, και μέτρησε 124 γκολ και – φοβερό – 182 ασίστ. Κέρδισε 23 τρόπαια, τα πάντα. Καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη το 2013 και είναι να απορείς πως έχασε την χρυσή μπάλα εκείνη την χρονιά. “Ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι την άξιζα. Κέρδισα τα πάντα με την ομάδα, τα πήγα καλά με την Γαλλία. Δεν θα καταλάβω ποτέ αυτή την ψηφοφορία”. Νικητής ο Κριστιάνο Ρονάλντο, δεύτερος ο Μέσι, τρίτος αυτός. Όπως ο κολλητός του ο Ρόμπεν και αυτός έμεινε με ένα αν σε παγκόσμιο κύπελλο. Αν δεν είχε παλαβώσει ο Ζιντάν να κουτουλήσει τον Ματεράτσι ίσως να είχε έναν παγκόσμιο τίτλο… ίσως.
Ο Ρόις
Δεν θα πω ότι ήταν στο επίπεδο των υπολοίπων που διαβάσατε παραπάνω. Εξαρτάται τι θέλετε από έναν ποδοσφαιριστή. Για εμένα ήταν κοντά στους τρεις από τους τέσσερις όχι τον Ρονάλντο φυσικά. Ο Μάρκο Ρόις ήταν άτυχος από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα του στην Ντόρτμουντ. Τον έδιωξε το 2005 από τις ακαδημίες της γιατί, δεν έκανε αλλά τον πήρε ξανά το 2012 με εντολή Κλοπ αφού κατέκτησε το τελευταίο της πρωτάθλημα. Αν αρχίσουμε να αναλύουμε τι έχασε στην καριέρα του με τραυματισμούς και όχι μόνο… θα χρειαστούμε και Part 2 στο θέμα. Στο τελευταίο φιλικό με την Αρμενία πριν το παγκόσμιο κύπελλο του 2014 υπέστη σοβαρό τραυματισμό στον αστράγαλο και έχασε την διοργάνωση την οποία κατέκτησε η Γερμανία. Έχασε το Euro 2012 λόγω τραυματισμού πάλι στο τελευταίο φιλικό. Τραυματιας αρκετό καιρό έχασε και το Euro 2016. Πέρασε τουλάχιστον 900 ημέρες στην καριέρα του – που συνεχίζεται ακόμη στους ΛΑ Γκάλαξι – ως τραυματίας. Το 2019 τραυματίστηκε 5 φορές σε 26 ημέρες. Αν θέλετε κι άλλα… ηττήθηκε στον τελικό του Champions League το 2013 από την Μπάγερν Μονάχου, έχασε δύο τελικούς κυπέλλου (2015 και 2016), έχασε το πρωτάθλημα του 2019 για δύο βαθμούς από την Μπάγερν, έχασε το πρωτάθλημα του 2023 την τελευταία αγωνιστική επειδή η Μπορούσια έμεινε στο 2-2 με την Μάιντς και έχασε και το τελευταίο ματς της καριέρας του με την Ντόρτμουντ, τον τελικό του 2024 στο Champions League με την Ρεάλ Μαδρίτης.
Επειδή πρέπει να έχουμε ωραίο τέλος… πήγε στους ΛΑ Γκάλαξι και κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2026, το πρώτο της καριέρας του.
