Υπάρχει μία “συμβουλή” που λέει ότι δεν πρέπει να γυρνάμε στα παλιά μέρη, ειδικά εάν κάπου μεγαλουργήσαμε για να μη χάσουμε το πρόσωπο που χτίσαμε εκείνη την περίοδο.
Αυτό ταιριάζει “γάντι” σε αθλητές οι οποίοι κάποτε ήταν πρωταγωνιστές της ομάδας τους και πλέον αποφασίζουν να επιστρέψουν “σπίτι” τους, από άλλο πόστο.
Αυτό συναντάται, όχι λίγες φορές, στον κόσμο του ποδοσφαίρου και δη στην Premier League, όπου θρύλοι ποδοσφαιριστές επιλέγουν την προπονητική και επιστρέφουν στις πρώην ομάδες τους, πλέον από την άκρη του πάγκου.
Η πιο πρόσφατη περίπτωση είναι αυτή του Ρομπ Έντουαρντς, που αποτελεί τον νέο προπονητή της Γουλβς ο οποίος επέστρεψε στους “Λύκους” ύστερα από 17 χρόνια. Ο Άγγλος φόρεσε τη φανέλα της πλέον ομάδας που προπονεί από το 2004 έως το 2008 συμπληρώνοντας 100 συμμετοχές και 1 γκολ από τη θέση του κεντρικού αμυντικού.
Με αφορμή αυτή την πρόσφατη επιστροφή, πάμε να θυμηθούμε τις 10 πιο γνωστές “επιστροφές” σε συλλόγους της Premier League που άλλες έφεραν επιτυχίες και άλλες… δεν πήγαν και όπως σχεδιάστηκαν.
Μικέλ Αρτέτα – Άρσεναλ
Ο Μικέλ Αρτέτα είχε την ευκαιρία της ζωής του όταν του προτάθηκε να ενταχθεί στο προπονητικό επιτελείο του Πεπ Γκουαρδιόλα στη Μάντσεστερ Σίτι, λίγες εβδομάδες μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Μετά από τριάμισι χρόνια γεμάτα τρόπαια στο Μάντσεστερ, ο Αρτέτα δέχτηκε την πρόκληση να επιστρέψει στο βόρειο Λονδίνο, στην ομάδα όπου είχε αγωνιστεί για πέντε χρόνια από το 2011 έως το 2016, με 110 συμμετοχές και 14 γκολ. Μέσα σε οκτώ μήνες κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας και έκτοτε έχει επαναφέρει την Άρσεναλ σε τροχιά τίτλου.
Ως παίκτης ήταν δημιουργικός χαφ, ενώ ως προπονητής έχει φτιάξει μια ομάδα σκληροτράχηλη αμυντικά, φονική στις αντεπιθέσεις και επικίνδυνη στις στημένες φάσεις, ένα εκρηκτικό μείγμα που ίσως φέρει το πρώτο πρωτάθλημα από το 2004 τη φετινή σεζόν που αυτή τη στιγμή (12/11) βρίσκεται στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος.
Φρανκ Λάμπαρντ – Τσέλσι
Ο Φρανκ Λάμπαρντ σκόραρε τα γκολ που “χάρισαν” στην Τσέλσι τον πρώτο της τίτλο μετά από 50 χρόνια το 2005, φόρεσε το περιβραχιόνιο στον τελικό του Champions League του Μονάχου και σημείωσε τα περισσότερα τέρματα στην ιστορία του συλλόγου. Είναι συνώνυμος της επιτυχίας των «Μπλε» τον 21ο αιώνα στο σύλλογο που αγωνίστηκε για 13 χρόνια από το 2001 έως το 2014.
Ο Λάμπαρντ επέστρεψε δύο φορές στο Στάμφορντ Μπριτζ στον ρόλο του προπονητή το 2019, όταν η ομάδα είχε μεταγραφικό αποκλεισμό, και το 2023, σε μια δύσκολη σεζόν με την ομάδα στη μεσαία βαθμολογική ζώνη, με τον Λάμπαρντ να μην φέρνει κάποια επιτυχία ή κάποιο τίτλο στον σύλλογο της καρδιάς του.
Η Τσέλσι ιστορικά δείχνει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη σε «δικούς της» ανθρώπους με τους Γκλεν Χοντλ, Ρουντ Γκούλιτ, Τζιανλούκα Βιάλι και Ρομπέρτο Ντι Ματέο επίσης να φορούν και κοστούμι και φανέλα.
Σερ Κένι Νταλγκλίς – Λίβερπουλ
Μετά από μια θρυλική καριέρα ως παίκτης, τη δεκαετία του 70′, 80′ και 90′, αλλά και το αξιοσημείωτο γεγονός που βρέθηκε να είναι παίκτης-προπονητής από το 1985 έως το 1990 , ο Σερ Κένι Νταλγκλίς πρόσθεσε ακόμη ένα τρόπαιο στη συλλογή του τη δεκαετία του 2010.
Παρότι είχε μείνει εκτός πάγκων για 11 χρόνια, επέστρεψε μετά την απομάκρυνση του Ρόι Χότζσον το 2010/11.
Υπό την καθοδήγησή του, η Λίβερπουλ απέκτησε νέα επιθετική γραμμή με τους Λουίς Σουάρες και Άντι Κάρολ να αντικαθιστούν τον Τόρες.
Κατέκτησε το Λιγκ Καπ το 2012, όμως αποχώρησε λίγο αργότερα έπειτα από μέτρια πορεία στο πρωτάθλημα.
Γκλεν Χοντλ – Τότεναμ
Ένας από τους πιο “κομψούς” παίκτες στην ιστορία της Τότεναμ, ο Χοντλ αγωνίστηκε 490 φορές με τον “πετινό” στο στήθος και κατέκτησε τρεις τίτλους πριν μετακινηθεί στη Μονακό για να συνεργαστεί με τον Αρσέν Βενγκέρ.
Ακολούθησε προπονητική καριέρα στη Σουίντον, την Τσέλσι και τη Σαουθάμπτον, προτού επιστρέψει στα «σπιρούνια» το 2001.
Παρά την αρχική αισιοδοξία, η πορεία του ήταν ασταθής και απολύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2003.
Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Όταν απολύθηκε ο Ζοζέ Μουρίνιο το 2018, κανείς δεν περίμενε ότι θα τον αντικαθιστούσε ο Σόλσκιερ ή αλλιώς γνωστός ως ο «δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο».
Ο Νορβηγός είχε κατακτήσει έξι πρωταθλήματα ως παίκτης, αλλά είχε αποτύχει στην Premier League με την Κάρντιφ.
Ωστόσο, επέστρεψε στο «Ολντ Τράφορντ» και οδήγησε τη Γιουνάιτεντ σε οκτώ συνεχόμενες νίκες στην αρχή της θητείας του, ενώ τερμάτισε δεύτερος και τρίτος σε δύο πλήρεις σεζόν, αν και έχασε τον τελικό του Europa League το 2021, με την λήξη της συνεργασίας του με του “Κόκκινους Διαβόλους” να έρχεται το ίδιο έτος.
Άλαν Σίρερ – Νιούκαστλ
Επτά μήνες μετά την αποχώρηση του Κέβιν Κίγκαν το 2009 , η Νιούκαστλ στράφηκε σε άλλο θρύλο της, τον Άλαν Σίρερ, για να τη σώσει από τον υποβιβασμό.
Με μόλις οκτώ αγώνες στη διάθεσή του, ο Σίρερ δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την κατάσταση, παρά μια νίκη επί της Μίντλεσμπρο με αποτέλεσμα οι «καρακάξες» να πέσουν κατηγορία την τελευταία αγωνιστική.
Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ – Μίντλεσμπρο
Προτού γίνει γνωστός ως ο επιτυχημένος προπονητής της εθνικής Αγγλίας, ο Σάουθγκεϊτ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Μίντλεσμπρο, αμέσως μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης το 2006.
Πήρε τη θέση του Στιβ ΜακΛάρεν και οδήγησε την ομάδα σε δύο αξιοπρεπείς σεζόν, όμως το 2009 η “Μπόρο” υποβιβάστηκε και ο Σάουθγκεϊτ δεν ξαναπροπόνησε σύλλογο έκτοτε.
Σλάβεν Μπίλιτς – Γουέστ Χαμ
Με το σκουλαρίκι, την κιθάρα και τα μακριά μαλλιά, ο Μπίλιτς ήταν πάντα μια λατρεμένη φιγούρα στο Λονδίνο.
Επέστρεψε το 2015 και χάρισε στους οπαδούς μια αξέχαστη σεζόν αποχαιρετισμού του «Άπτον Παρκ».
Η Γουέστ Χαμ τερμάτισε 7η, με μεγάλες νίκες απέναντι σε Τσέλσι, Λίβερπουλ, Τότεναμ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ωστόσο, οι δυσκολίες στο νέο γήπεδο και η αποχώρηση του Παγιέτ έφεραν πτώση στην απόδοση και τελικά αποχώρησε το 2017.
Μαρκ Χιουζ – Μπλάκμπερν και Σαουθάμπτον
Η καριέρα του Χιουζ ως προπονητή ξεκίνησε ασυνήθιστα. Το 1999 ανέλαβε την εθνική Ουαλίας ενώ συνέχιζε να παίζει στη Μπλάκμπερν.
Το 2004 επέστρεψε εκεί ως προπονητής και δημιούργησε μια μαχητική ομάδα που συχνά ξεπερνούσε τις προσδοκίες.
Αργότερα ανέλαβε και τη Σαουθάμπτον, την οποία κράτησε στην κατηγορία το 2018, πριν απολυθεί αργότερα την ίδια χρονιά.
Σκοτ Πάρκερ – Φούλαμ
Ο Πάρκερ έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στη Φούλαμ το 2017, μετά από τέσσερα χρόνια στον σύλλογο και το 2019 άρχισε εκεί την προπονητική του.
Ανέλαβε προσωρινά μετά τον Κλαούντιο Ρανιέρι και, αν και δεν απέφυγε τον υποβιβασμό, πέτυχε άνοδο την επόμενη χρονιά.
Με μια ταλαντούχα ομάδα (Μίτροβιτς, Λούκμαν, Λόφτους-Τσικ), δεν κατάφερε να κρατήσει τη Φούλαμ στην Premier League και αποχώρησε μετά από δεύτερο υποβιβασμό το 2021.
