Ενώ η Λίβερπουλ, εν μέσω θρήνου για την απώλεια του Ντιόγκο Ζότα και του αδελφού του, ετοιμάζεται για το πρώτο φιλικό προετοιμασίας, την Κυριακή απέναντι στην Πρέστον, ο Άρνε Σλοτ, έδωσε την πρώτη συνέντευξη στην ιστοσελίδα των «κόκκινων», μετά το τραγικό γεγονός.
Αναλυτικά τι είπε ο Ολλανδός:
Για τον αντίκτυπο της τραγωδίας:
Πρώτα απ’ όλα, είχε τεράστιο αντίκτυπο σε εμάς, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την απώλεια που βιώνουν οι γονείς του, η σύζυγός του Ρούτε και τα παιδιά του και οι υπόλοιποι συγγενείς του. Το πρώτο συναίσθημα που έχουμε όλοι είναι η θλίψη. Το δεύτερο συναίσθημα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η περηφάνια. Πιστεύω πως οι γονείς του και η Ρούτε μπορούν να είναι υπερήφανοι για τον ποδοσφαιριστή και –κυρίως– για τον άνθρωπο που ήταν. Μίλησα με πολλούς από τους συμπαίκτες του, με πολλά μέλη του επιτελείου, και όλοι τον εκτιμούσαν απεριόριστα και έλεγαν πόσο καλός άνθρωπος ήταν. Ήταν πάντα ο εαυτός του. Έτσι, θα πρέπει –και θα είναι– περήφανοι αν μπορούσαν να ακούσουν τι λένε όλοι οι συμπαίκτες και τα μέλη του συλλόγου για αυτόν.
Δεύτερον, νομίζω πως οι φίλαθλοί μας μπορούν να είναι περήφανοι για τους παίκτες που έχουμε σ’ αυτό το κλαμπ. Τους έχουν δει να κερδίζουν το πρωτάθλημα – ήταν μια σπουδαία επιτυχία – αλλά αυτό που έκαναν την τελευταία εβδομάδα, με την ενότητα που έδειξαν και τη στάση τους όταν ήμασταν στην Πορτογαλία, δεν θα μπορούσε να ζητήσει κάτι παραπάνω ο κόσμος όσον αφορά το πόσο υπέροχοι άνθρωποι είναι. Αυτά είναι τα δύο συναισθήματα. Φυσικά, το πρώτο συναίσθημα της θλίψης είναι πολύ πιο έντονο από αυτό της υπερηφάνειας. Αλλά και τα δύο υπάρχουν.
Για την επίσκεψη στο Άνφιλντ με τη σύζυγό του και το αν μπορεί να περιγράψει τις στιγμές:
«Όχι. Είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις λέξεις σε αυτή τη χρονική στιγμή. Και οι δύο νιώσαμε ότι ήταν το σωστό να πάμε εκεί και να αποτίσουμε φόρο τιμής – όχι μόνο εγώ, αλλά σίγουρα και η σύζυγός μου. Να τιμήσουμε τη μνήμη του, του αδερφού του, της οικογένειάς τους και να δούμε – μιας και μιλάμε ξανά για περηφάνια – τον τρόπο με τον οποίο οι φίλαθλοί μας έδειξαν πόσο νοιάζονται για αυτό το κλαμπ. Μετά τη νίκη μας επί της Τότεναμ και την κατάκτηση του τίτλου, στον γύρο του θριάμβου, φάνηκε πόσο αγαπούν αυτό το κλαμπ. Αυτό είναι το νόημα: όταν παίζεις για αυτό το κλαμπ είναι απίστευτο όταν κερδίζεις τίτλους, αλλά σε στιγμές τραγωδίας είναι εξίσου απίστευτο αυτό που κάνουν οι φίλαθλοι.
Οι φίλαθλοι δεν θα μπορούσαν να έχουν καλύτερους παίκτες να τους εκπροσωπούν, και εμείς ως παίκτες και προσωπικό δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερους φιλάθλους να μας στηρίζουν. Αλλά δεν είναι μόνο οι φίλαθλοι. Στην παρέλαση ήταν μόνο οι φίλοι της Λίβερπουλ, υποθέτω. Τώρα, αυτή τη φορά, ήταν ολόκληρη η πόλη. Δεν ήταν μόνο η Λίβερπουλ, ήταν και οι φίλαθλοι της Έβερτον. Και όχι μόνο αυτή η πόλη, αλλά και ολόκληρη η χώρα και ο κόσμος. Το να εκπροσωπώ αυτό το κλαμπ σ’ αυτή την πόλη σημαίνει τώρα ακόμα περισσότερα για μένα και για τη σύζυγό μου απ’ ό,τι πριν».
Για το σημερινό φιλικό με την Πρέστον:
«Τίποτα δεν μοιάζει σημαντικό αν σκεφτούμε τι έχει συμβεί. Αλλά είμαστε ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος και πρέπει να προπονηθούμε και να αγωνιστούμε ξανά, είτε το θέλουμε είτε όχι. Αυτό που είπα στους παίκτες, μπορώ να το πω και εδώ: είναι πολύ δύσκολο να βρεις τα σωστά λόγια, γιατί συνεχώς αναρωτιόμαστε τι είναι κατάλληλο. Τι είναι κατάλληλο να κάνουμε; Τι είναι κατάλληλο να πούμε; Μπορούμε να προπονηθούμε ξανά; Μπορούμε να γελάσουμε ξανά; Μπορούμε να θυμώσουμε αν υπάρξει ένα κακό σφύριγμα; Και τους είπα: ίσως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαχειριστούμε την κατάσταση όπως θα το έκανε ο Ζότα. Και με αυτό εννοούσα ότι ο Ζότα ήταν πάντα ο εαυτός του – είτε μιλούσε σε μένα, είτε στους συμπαίκτες του, είτε στο επιτελείο, ήταν πάντα ο εαυτός του. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν κι εμείς να είμαστε ο εαυτός μας. Αν θέλουμε να γελάσουμε, να γελάσουμε. Αν θέλουμε να κλάψουμε, να κλάψουμε. Αν θέλουν να προπονηθούν, να προπονηθούν. Αν δεν θέλουν, να μην προπονηθούν. Αλλά να είναι ο εαυτός τους – να μην νομίζουν ότι πρέπει να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που τους υπαγορεύουν τα συναισθήματά τους.
Δεύτερον, ο Ζότα ήταν ο παίκτης που, όταν τα πράγματα ήταν πραγματικά πολύ δύσκολα, πάντα τον κοίταζα και του έλεγα: «Τώρα χρειαζόμαστε κάτι ξεχωριστό από εσένα». Και το έφερνε – τόσες πολλές φορές. Μπορώ να θυμηθώ πολλές τέτοιες στιγμές. Ακόμα και πριν έρθω εγώ, είχε τέτοιες στιγμές. Τώρα είμαστε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή, οπότε ας προσπαθήσουμε να κάνουμε ό,τι έκανε κι εκείνος τόσες φορές: αν είναι πολύ δύσκολο, προσπάθησε λίγο παραπάνω ή απλώς συνέχισε και προσπάθησε να το κάνεις να δουλέψει.
Το τελευταίο είναι ότι ήταν ο παίκτης στην ομάδα μας που κυρίως είχε στο μυαλό του την ομάδα. Και δεν εννοώ μόνο τους παίκτες – εννοώ και το προσωπικό. Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε αυτή την περίοδο, πρέπει να το κάνουμε όλοι μαζί. Το ξέρεις αυτό γιατί μου το είπες: διάλεξε μια φωτογραφία μετά τη νίκη μας επί της Τότεναμ για να την έχει στο σπίτι του. Και δεν διάλεξε μία δική του. Διάλεξε μία ολόκληρης της ομάδας, όλου του επιτελείου, μπροστά από τους φιλάθλους μας. Αυτό πιθανότατα λέει σε όλους – σε εμάς και σε όλο τον κόσμο – πόσο ομαδικός παίκτης ήταν».
Για το πόσο σημαντική είναι η απόσυρση της φανέλας του:
«Ναι, ήταν. Θα τον κουβαλάμε πάντα μαζί μας – στην καρδιά μας, στις σκέψεις μας, όπου κι αν πάμε. Ίσως ειδικά σε δύσκολες στιγμές, για τους λόγους που μόλις ανέφερα. Αλλά σε οποιαδήποτε στιγμή είμαστε εδώ, θα είναι μαζί μας – στις σκέψεις και τις καρδιές μας. Το να αποσύρουμε τη φανέλα του είναι το ελάχιστο που μπορούσαμε, έπρεπε και κάναμε».
Για την πιο δυνατή του ανάμνηση από τον Ζότα:
«Δούλεψα μαζί του μόνο για μία σεζόν, και μέσα σε αυτή τη σεζόν ήταν τόσο σημαντικός για μένα, για το κλαμπ, για τους φιλάθλους, για τους συμπαίκτες του – ειδικά σε δύσκολες στιγμές. Μπορώ να θυμηθώ το γκολ με την Έβερτον, κάποια άλλα – όπως με τη Φούλαμ όταν ήμασταν με 10 παίκτες. Ακόμα και στο τελευταίο μας παιχνίδι με την Κρίσταλ Πάλας, όταν ήμασταν με 10 και πίσω στο σκορ με 1-0, μπήκε, πήρε την μπάλα στο δικό μας μισό και ξεκίνησε τη φάση για το 1-1. Αυτός είναι ο ποδοσφαιριστής που έχω στο μυαλό μου.
Αλλά αυτό που με παρηγορεί είναι ότι στον τελευταίο μήνα της ζωής του, ήταν πρωταθλητής σε όλα. Πρωταθλητής για την οικογένειά του – και αυτό είναι το πιο σημαντικό – γιατί παντρεύτηκε. Πρωταθλητής για τη χώρα του, γιατί κατέκτησε το Nations League, μια χώρα που αγαπούσε πολύ, και το έδειξε όταν πανηγυρίσαμε κρατώντας τη σημαία. Και φυσικά, πρωταθλητής και για εμάς, με την κατάκτηση της Premier League».
