Ο καθένας έχει ένα άστρο που ακόμα και όταν είναι σκεπασμένο από λάσπη, λάμπει...

Ένας από τους λόγους που λατρεύουμε το Μουντιάλ είναι γιατί – εκτός των άλλων – μας χαρίζει απίθανες ιστορίες που ξεπερνούν τα όρια των τεσσάρων γραμμών. Κι αν το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο σηκώνει… τόνους μελανιού για ανάλυση των όσων συμβαίνουν στο παρασκήνιο, έρχονται κάποιες καταστάσεις για να μας θυμίσουν για ποιόν λόγο «το ποδόσφαιρο είναι το πιο σημαντικό από τα… ασήμαντα πράγματα στη ζωή μας», όπως είχε πει κάποτε ο σπουδαίος Αρίγκο Σάκι.

Στις ιστορίες που μας το θυμίζουν αυτό, ανήκει από το πρωί της Κυριακής (14/6) και η ξεχωριστή διαδρομή του Νέστορι Ιρανκούντα, ο οποίος στο Βανκούβερ του Καναδά, μπροστά σε 52.497 ζευγάρια μάτια που ήταν εκεί και… εκατομμύρια άλλα που το είδαν από τις οθόνες τους, έγραψε ιστορία!

Ο νεαρός εξτρέμ, στο 27ο λεπτό της αναμέτρησης μεταξύ Αυστραλίας και Τουρκίας, με ένα υποδειγματικό πλασέ νίκησε τον Τσακίρ για το 1-0 των «καγκουρό». Με αυτό το γκολ, ο επιθετικός της Γουότφορντ έδωσε τα… χέρια με την αθανασία εξασφαλίζοντας μια μόνιμη θέση στα βιβλία της ιστορίας της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Σε ηλικία 20 ετών, έγινε ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία της Αυστραλίας στα Παγκόσμια Κύπελλα.

Γεννημένος στην προσφυγιά, μεγαλωμένος στα γήπεδα

Η ζωή του, όμως δεν ήταν ποτέ στρωμένη με… ροδοπέταλα, μα μοιάζει περισσότερο με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Το νήμα αρχίζει να ξετυλίγεται το 2006 σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στην Κιγκόμα της Τανζανίας, όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του για να ξεφύγουν από τον εμφύλιο πόλεμο στο Μπουρούντι. Όταν ήταν μόλις τριών μηνών, η οικογένεια βρήκε καταφύγιο στην Αυστραλία, μετακομίζοντας αρχικά στο Περθ και καταλήγοντας στις εργατικές συνοικίες της Αδελαΐδας.

Μεγαλώνοντας, ξεχώρισε γρήγορα για το ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Ως το πέμπτο από τα επτά παιδιά της οικογένειας, ο Νέστορι βρήκε διέξοδο στο ποδόσφαιρο, έχοντας κληρονομήσει τα γονίδια του πατέρα του, Γεδεόν, ο οποίος φημιζόταν στην πατρίδα του για το τρομακτικά δυνατό του σουτ.

Όπως θυμάται η αδερφή του, στα οκτώ του χρόνια έπαιζε αντίπαλος με 14χρονους και τους περνούσε με χαρακτηριστική άνεση. Το σήμα κατατεθέν του ήταν… τι άλλο; Μα φυσικά, η ασύλληπτη δύναμη στα σουτ του. Συχνά-πυκνά, όπως ο ίδιος έχει πει σε συνεντεύξεις του, έμπλεκε γιατί το αγαπημένο του… χόμπι ήταν να σπάει τζάμια με την μπάλα, ενώ κάποτε προκάλεσε διάσειση σε επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Ο ίδιος αποδίδει αυτή την ικανότητα στο Θεό.

Μόλις στα 15 του χρόνια πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την τοπική Αδελαΐδα Γιουνάιτεντ.

Η… λάσπη

Λίγα χρόνια αργότερα, έκανε το μεγάλο βήμα για τη Γερμανία και τη δεύτερη ομάδα της Μπάγερν Μονάχου, με την οποία κατέγραψε 15 συμμετοχές και 4 γκολ.

Εκεί, όμως, ήρθε αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Μακριά από την οικογένειά του, χωρίς να μιλάει τη γλώσσα και συνηθισμένος να βασίζεται μόνο στο ταλέντο του, τα βρήκε… σκούρα: «Πίστευα ότι θα ήταν όλα ρόδινα και πως το ταλέντο μου θα με έφτανε εκεί που περίμεναν όλοι. Όταν η πραγματικότητα με χτύπησε, κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι», είναι τα λόγια του ίδιου σε πρόσφατη συνέντευξή του.

Αν και δεν αγωνίστηκε ποτέ στην πρώτη ομάδα των Βαυαρών, παραχωρήθηκε δανεικός στην ελβετική Γκρασχόπερς, όπου έπαιξε 19 φορές σημειώνοντας ένα τέρμα. Μετά την επιστροφή του στο Μόναχο, δεν κατόρθωσε να παραμείνει και μετακινήθηκε με πενταετές συμβόλαιο στη Γουότφορντ.

Η… κορυφή

Ο Ιρανκούντα αν και είχε δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Τανζανία και το Μπουρούντι, επέλεξε την Αυστραλία, δεχόμενος την πρώτη του κλήση το 2023.

Η μεταγραφή του στη Γουότφορντ της Championship αποτέλεσε το σημείο καμπής στην καριέρα του. Πλέον, όχι μόνο έχει καθιερωθεί αγωνιστικά, αλλά αμείβεται πλουσιοπάροχα (περίπου 1,5 εκατ. δολάρια ετησίως), γεγονός που του επιτρέπει να προσφέρει στην οικογένειά του όσα παλιότερα στερήθηκαν.

«Αν η Αυστραλία δεν μας είχε δεχτεί, δεν ξέρω πού θα ήμασταν. Δεν θα υπήρχε ο Νέστορι Ιρανκούντα χωρίς την Αυστραλία», δηλώνει συγκινημένος.

Σήμερα, ως βασικό στέλεχος της εθνικής Αυστραλίας στο Μουντιάλ και έχοντας αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ για την προσφυγική του δράση, ο μεγαλύτερος στόχος του είναι να αποτελεί έμπνευση για τα παιδιά της αφρικανικής διασποράς, δείχνοντάς τους πως με σκληρή δουλειά, ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Και κάπως έτσι το «φτάσε όπου δεν μπορείς» του Νίκου Καζαντζάκη, γίνεται πραγματικότητα. Ή – αν προτιμάτε, για τους πιο… σύγχρονους – το «όταν ο ήρωας απ’ τη λάσπη λάμψει στην κορυφή» του 12ου Πίθηκου, παίρνει… σάρκα και οστά!

TAGS
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ