Το δεύτερο γκολ της Εθνικής απέναντι στη Λευκορωσία δεν ήταν απλώς μια φάση που έφερε το 2-0. Ήταν η επιτομή του σύγχρονου ποδοσφαίρου.
Κυκλοφορία της μπάλας με υπομονή και αυτοπεποίθηση, ακρίβεια στην πάσα και σωστές κινήσεις χωρίς μπάλα, που δημιούργησαν τις αποστάσεις για τις σωστές πάσες και έκαναν τη διαφορά.
Από το 15:48 έως το 16:24, σε 36 δευτερόλεπτα που μοιάζουν βγαλμένα από εγχειρίδιο, η Εθνική κράτησε τη μπάλα μακριά από κάθε Λευκορώσο. Δέκα ποδοσφαιριστές, όλοι πλην Τζολάκη, συμμετείχαν στην κυκλοφορία, η οποία ολοκληρώθηκε με 13 αλλαγές κατοχής πριν έρθει η 14η επαφή, το γκολ.
Η ωραία μεταφορά της μπάλας στις πτέρυγες, η ψυχραιμία στην κυκλοφορία και η συνεχής κίνηση όλων των παικτών χωρίς μπάλα άνοιξαν το γήπεδο. Και τότε ήρθε η τρομερή ασίστ «πάρε-βάλε» του Καρέτσα στον Παυλίδη, ο οποίος τελείωσε τη φάση με κυνισμό και αποφασιστικότητα.
Το 2-0 δεν ήταν τυχαίο. Ήταν η επιβεβαίωση πως αυτή η Εθνική μπορεί να παράγει ποδόσφαιρο με αρχές, σχέδιο και ταυτότητα. Μια φάση οδηγός για το πώς το ομαδικό πνεύμα, η ποιοτική κυκλοφορία και το ταλέντο, μπορούν να μετατραπούν σε γκολ υψηλού επιπέδου.
