Match Center

Μουντιάλ 1970: Βραζιλία, μια ομάδα «όνειρο»

Η σπουδαιότερη Βραζιλία όλων των εποχών τον Ιούνιο του 1970, κλέβει την παράσταση και κατακτά το τρίτο Μουντιάλ της ιστορίας της.

Η σπουδαιότερη Βραζιλία όλων των εποχών τον Ιούνιο του 1970, κλέβει την παράσταση και κατακτά το τρίτο Μουντιάλ της ιστορίας της.


Για πρώτη φορά στην ιστορία, τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανέλαβε χώρα που δεν ανήκε ούτε στην Ευρώπη, ούτε στη Νότια Αμερική. Ο λόγος για το Μεξικό, το οποίο επελέγη από τη FIFA για το τουρνουά του 1970, παρότι βρίσκεται 2.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο θεσμός είχε αρκετές καινοτομίες, αφού για πρώτη φορά κάθε ομάδα είχε δικαίωμα να κάνει δύο αλλαγές (μέχρι τώρα επιτρεπόταν αλλαγή μόνο σε περίπτωση τραυματισμού τερματοφύλακα), ενώ υπήρχαν κίτρινες και κόκκινες κάρτες.
Μεξικό – 1970
Η ισχύς της τηλεόρασης έκανε για πρώτη φορά αισθητή την παρουσία της, αφού για χάρη των μεταδόσεων στις χώρες της Ευρώπης, αρκετά παιχνίδια διεξήχθησαν μεσημέρι, κάτω από αφόρητη ζέστη. Σε συνδυασμό με το υψόμετρο, πολλοί παίκτες και προπονητές έκαναν παράπονα στους διοργανωτές, δίχως αποτέλεσμα.
Παρ’ όλα αυτά, υπήρξε μία πολύ σπουδαία διοργάνωση, ίσως η καλύτερη όλων των εποχών, με ανεπανάληπτο θέαμα, έστω κι αν οι μισές από τις ομάδες που απάρτιζαν τα προημιτελικά του 1966 απουσίαζαν από τη γιορτή. Γαλλία, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Αργεντινή και Ισπανία ήταν μόνο μερικές από τις ισχυρές ποδοσφαιρικές δυνάμεις της εποχής που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν κάποιο από τα “εισιτήρια” του θεσμού, ένα εκ των οποίων κόστισε τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων, αφού στάθηκε η αφορμή για τον περίφημο “πόλεμο των 100 ωρών” μεταξύ Ονδούρας και Ελ Σαλβαδόρ.


Στον τρίτο όμιλο η Βραζιλία των Πελέ, Ζαiρζίνιο, Τοστάο, Ριβελίνο, Ζέρσον και Κλοντοάλντο έκλεψε την παράσταση, όπως και το παιχνίδι με την Αγγλία του Μπόμπι Τσάρλτον, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως ο “τελικός που δεν ήταν”. Η εκπληκτική εμφάνιση του Μπόμπι Μουρ και η κορυφαία απόκρουση στην ιστορία των Μουντιάλ (και ίσως και του αθλήματος), η περίφημη απόκρουση του Γκόρντον Μπανκς στην κεφαλιά του Πελέ, δεν στάθηκαν αρκετές για τα “λιοντάρια”, που ηττήθηκαν 1-0 (αλλά πέρασανεις βάρος της Τσεχοσλοβακίας και της Ρουμανίας) από ένα γκολ του Ζαΐρζίνιο. Ο Βραζιλιάνος, ειρήσθω εν παρόδω, σκόραρε σε όλα τα ματς και όλες τις φάσεις του θεσμού, όπως είχε κάνει στο παρελθόν ο Ουρουγουανός Αλσίδες Γκίτζια (1950, αλλά σε τέσσερα ματς) και ο Ζιστ Φοντέν (1958, αλλά σκόραρε στον μικρό τελικό και δεν κατέκτησε το τρόπαιο).


Στον πρώτο ημιτελικό υπήρξε ακόμα μία εκδίκηση μετά από αναπάντεχη ήττα σε τελικό. Ο λόγος για το ζευγάρι της Βραζιλίας με την Ουρουγουάη, στον άτυπο επαναληπτικό του 1950, με τους Βραζιλιάνους να “πληρώνουν” την “τσελέστε” με το ίδιο νόμισμα. Έμειναν πρώτα πίσω στο σκορ, αλλά στη συνέχεια έκαναν την ανατροπή και νίκησαν με 3-1. Στον άλλον ημιτελικό, Ιταλία και Δυτική Γερμανία έγραψαν ιστορία, παρουσιάζοντας στους 102.000 θεατές του “Αζτέκα” και σε όσους τηλεθεατές παρακολούθησαν το ματς ίσως τον πιο σπουδαίο αγώνα ποδοσφαίρου όλων των εποχών, με πέντε γκολ να σημειώνονται στην παράταση και την Ιταλία να παίρνει την πρόκριση με 4-3.
Ο τελικός
Δύο χώρες που στο παρελθόν είχαν σηκώσει από δύο φορές το βαρύτιμο τρόπαιο διασταύρωσαν τα “ξίφη” τους στον τελικό του 1970. Οποια επικρατούσε, θα κρατούσε το τρόπαιο “Ζιλ Ριμέ” για πάντα στις προθήκες της. Η “σκουάντρα ατζούρα” είχε κάτι παραπάνω από μία αξιοπρόσεκτη ομάδα (Ενρίκο Αλμπερτόζι, Ταρκίζιο Μπούρνιτς, Τζιατσίντο Φακέτι, Σάντρο Ματσόλα, Ρομπέρτο Μπονισένια, Τζίτζι Ρίβα, Τζιάνι Ριβέρα μεταξύ άλλων), αλλά η κούραση από τον ημιτελικό κόντρα στη Δυτική Γερμανία και κυρίως η ακαταμάχητη Βραζιλία διαμόρφωσαν την εικόνα του τελικού. Η “σελεσάο” ήταν μία ομάδα που προσπαθούσε να σκοράρει περισσότερες φορές από τον αντίπαλο. Μπορεί να δέχθηκε 7 γκολ στο τουρνουά, τα περισσότερα για πρωταθλήτρια ομάδα από τότε μέχρι σήμερα, αλλά πέτυχε και 19, περισσότερα από κάθε άλλη πρωταθλήτρια ομάδα από τότε μέχρι σήμερα.
Το τέρμα, μάλιστα, με το οποίο άνοιξε το σκορ στον αγώνα, αυτό του Πελέ στο 18’, ήταν το 100ό στο θεσμό! Παρότι δέχθηκε γκολ από τετραπλό λάθος στην ίδια φάση στο 37’ από τον Μπονισένια, η κατάληξη ήταν χαρμόσυνη. Ο Ζέρσον στο 66’ και ο Ζαϊρζίνιο στο 71’ διαμόρφωσαν συνθήκες νίκης για τη “σελεσάο”. Στο 86’ είχε έρθει η ώρα της αποθέωσης, αφού ο συνδυασμός οκτώ Βραζιλιάνων απέφερε ίσως το κορυφαίο τέρμα στην ιστορία του θεσμού, με τον Κάρλος Αλμπέρτο να χρίζεται σκόρερ, διαμορφώνοντας το τελικό 4-1.

Η στέψη της Βραζιλίας, η τρίτη μέσα σε τέσσερις διοργανώσεις, συνοδεύτηκε με τους αντίστοιχους χαρακτηρισμούς για εκείνη την ομάδα. “Χάσαμε από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου”, ήταν η αποδοχή της ρωμαϊκής “Messagero” την επόμενη μέρα, με την εμφάνιση της Βραζιλίας σε εκείνο το τουρνουά να απολαμβάνει διθυράμβους μέχρι και τις μέρες μας.


Σχολιασμός

Γράψτε το σχόλιό σας

Δείτε Επίσης