Από την Πόλη στην Αθήνα: Οι “αθόρυβοι” ήρωες του Ολυμπιακού! (videos)

Η ιστορία του Ολυμπιακού στα Final Four της Euroleague είναι γεμάτη από μεγάλες προσωπικότητες, εμβληματικούς ηγέτες και ανατροπές που αψηφούν τη λογική. Μέσα σε αυτά τα “χρυσά” κεφάλαια, υπάρχουν δύο συγκεκριμένες χρονιές, το 2012 και το 2026, που παρουσιάζουν μια εντυπωσιακή και σχεδόν καρμική σύμπτωση. Στα Final Four αυτών των ετών, τα φώτα της δημοσιότητας και ο τίτλος του MVP του Final Four πήγαν δίκαια στους απόλυτους ηγέτες της περιφέρειας – τον Βασίλη Σπανούλη το 2012 και τον Εβάν Φουρνιέ το 2026-. Ωστόσο, η κούπα δεν θα είχε βαφτεί “ερυθρόλευκη” χωρίς τους παίκτες-κλειδιά που αναδείχθηκαν MVP του μεγάλου τελικού: τον Κώστα Παπανικολάου και τον Άλεκ Πίτερς.

2012: Η “άγνοια κινδύνου” του άχαστου Κώστα Παπανικολάου

Στον ημιτελικό της 11ης Μαΐου, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε την πανίσχυρη και αήττητη Μπαρτσελόνα. Ήταν ένα παιχνίδι σκοπιμότητας, γεμάτο σύνθετες άμυνες και πίεση. Ενώ ο Βασίλης Σπανούλης οδηγούσε την επίθεση με 21 πόντους, ο 21χρονος τότε Κώστας Παπανικολάου επιτελούσε έναν κομβικό, “αόρατο” ρόλο. Αγωνιζόμενος για 27 λεπτά, έδωσε τεράστιες αμυντικές μάχες στην περιφέρεια. Επιθετικά όμως στο πρώτο του Final Four ήταν ωριμότατος, σημειώνοντας 9 πόντους (1/1 δίποντο, 2/2 τρίποντα, 1/4 βολές), ενώ μάζεψε 4 κρίσιμα ριμπάουντ, βοηθώντας τους “ερυθρόλευκους” να αντέξουν στην πίεση των Καταλανών και να πάρουν το εισιτήριο για τον τελικό.

Στον μεγάλο τελικό, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας έμοιαζε έτοιμη να “καταπιεί” τον Ολυμπιακό, προηγούμενη ακόμη και με 19 πόντους. Σε εκείνο το σημείο, ο “Παπ” έκανε το παιχνίδι της ζωής του. Ήταν αψεγάδιαστος. Με απόλυτη ψυχραιμία, σημείωσε 18 πόντους χωρίς να χάσει σουτ εντός πεδιάς (2/2 δίποντα, 3/3 τρίποντα), μάζεψε 4 ριμπάουντ και έπαιξε υποδειγματική άμυνα πάνω στο μεγάλο αστέρι των Ρώσων, Αντρέι Κιριλένκο. Μάλιστα, ο Ρώσος ήταν αυτός που είχε αναλάβει αντίστοιχα την περιφρούρηση του “αμούστακου” Παπανικολάου. Η ενέργειά του στις δύο πλευρές του παρκέ κράτησε ζωντανό τον Ολυμπιακό στα δύσκολα, επιτρέποντας στον Σπανούλη να δημιουργήσει τη φάση για το ιστορικό “πεταχτάρι” του Πρίντεζη. Ο Σπανούλης πήρε το βραβείο του MVP του Final Four, αλλά ο 22χρονος τότε, αναδείχθηκε δίκαια ο πολυτιμότερος του τελικού, επισφραγίζοντας μια μυθική εμφάνιση που τον καθιέρωσε στην ευρωπαϊκή ελίτ.

2026: Η “σιωπηλή εκτέλεση” του Άλεκ Πίτερς

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η ιστορία επαναλήφθηκε με διαφορετικούς πρωταγωνιστές αλλά το ίδιο ακριβώς μοτίβο. Στο Final Four του 2026, ο Ολυμπιακός παρατάχθηκε έχοντας ως σημείο αναφοράς την κλάση και την προσωπικότητα του Εβάν Φουρνιέ. Ο Γάλλος σταρ ήταν ο ορισμός του παίκτη “στρατηγού” στο glass floor σε ημιτελικό και τελικό, θέτοντας εκείνος τις καταστάσεις και τους όρους, δεν έκανε πράγματα και θαύματα, όμως οδήγησε την ομάδα εκ του ασφαλούς στη λύτρωση, κάτι που έπαιξε τον ρόλο του στο να ψηφιστεί από τους δημοσιογράφους, πέντε αγωνιστικά λεπτά πριν το φινάλε του τελικού ως MVP του Final Four.

Στον ημιτελικό απέναντι στη Φενέρμπαχτσε, ο Ολυμπιακός επέβαλε πλήρως τον ρυθμό του. Την στιγμή που ο Νίκολα Μιλουτίνοφ κυριαρχούσε στις ρακέτες, ο Άλεκ Πίτερς άνοιγε μαεστρικά το γήπεδο. Ο Αμερικανός φόργουορντ “πλήγωσε” κάθε αμυντική ολιγωρία των Τούρκων, ευστοχώντας σε όλα τα σουτ που επιχείρησε (απόλυτος με 4/4 δίποντα, 3/3 τρίποντα). Ολοκλήρωσε την αναμέτρηση ως ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 17 πόντους, προσθέτοντας 2 ριμπάουντ και 2 ασίστ, παίζοντας κομβικότατο ρόλο για τη νίκη.

Στον μεγάλο τελικό ο Αμερικανός φόργουορντ συνέχισε να είναι βγαλμένος από άλλη διάσταση, σε έναν ρόλο που θύμισε έντονα τον Παπανικολάου του 2012. Εκμεταλλεύτηκε κάθε χώρο που του έδωσε η αντίπαλη άμυνα. Με “φαρμακερό” μακρινό σουτ, εξαιρετικές τοποθετήσεις στα ριμπάουντ και απόλυτη συγκέντρωση στις κρίσιμες κατοχές, ο Πίτερς πέτυχε 16 πόντους, αποτελώντας τον δεύτερο “ερυθρόλευκο” σκόρερ του τελικού. Η σταθερότητά του και τα μεγάλα σουτ που έβαλε όταν η μπάλα “ζύγιζε τόνους” του χάρισαν τον τίτλο του MVP του τελικού, επιβεβαιώνοντας ότι οι μεγάλες ομάδες χρειάζονται τους ιδανικούς “εκτελεστές” δίπλα στους μεγάλους ηγέτες.

Οι περιπτώσεις του Παπανικολάου και του Πίτερς αποδεικνύουν ότι το μπάσκετ είναι το απόλυτο ομαδικό άθλημα. Οι Σπανούλης και Φουρνιέ έβαλαν τη σφραγίδα τους ως οι στρατηγοί και οι MVP των δύο Final Four, όμως η ιστορία έγραψε ότι οι τελικοί κερδήθηκαν και από τους παίκτες που βγήκαν μπροστά την πιο κατάλληλη στιγμή. Δύο σπουδαίοι φόργουορντ, δύο διαφορετικές εποχές, αλλά η ίδια “ερυθρόλευκη” συνταγή επιτυχίας.

Κώστας Παπανικολάου (Final Four 2012 – Κωνσταντινούπολη)

Άλεκ Πίτερς (Final Four 2026 – Αθήνα)