“Αγώνες πείνας” οι φετινοί τελικοί στην Basket League

Ή παρουσία των δύο ομάδων στο φάινάλ-φόρ του Αμπού Ντάμπι γέμισε τον κόσμο τους με τοξική ανυπομονησία για την στέψη του εντός συνόρων βασιλιά. Περιμένουμε δυνατά παιχνίδια, γεμάτα ένταση εντός ενδεχομένως και εκτός παρκέ. Θα ήταν εντελώς διαφορετικά τα πραγματα αν τουλάχιστον μία από τις δύο ομάδες είχε βρεθεί στον τελικό και είχε καταφέρει να κατακτήσει την ευρωπαΐκή κούπα.

Πλέον το “εγώ είμαι καλύτερος από σένα” έχει γιγαντωθεί σε σημείο που η ελληνική πραγματικότητα δεν είναι τόσο βέβαιο πως μπορεί να αντέξει και να διαχειριστεί. Ελπίζουμε πως οι δύο αιώνιοι αφού ηρεμήσουν ρίξουν τους παλμούς τους από το Αμπού Ντάμπι και σκεφτούν ψύχραιμα να φροντίσουν να αναλωθούν μόνο στα τεκταινόμενα εντός των τεσσάρων γραμμών κι όχι σε επικοινωνιακές ανοησίες του ερεθίζουν τα πλήθη.

Στα ευρωπαϊκά εντός έδρας παιχνίδια τους έδειξαν εκπληκτικό χαρακτήρα, είχαν φοβερές ατμόσφαιρες και κατάφεραν να είναι σημείο αναφοράς σε όλο το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αυτό είναι ευχή όλων να συνεχιστεί και στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος. Έδρες με παλμό, με ανεβασμένα ντεσιμπέλ με πάθος και ένταση χωρίς όμως ακρότητες, στημένες εξωγηπεδικές αντιδράσεις και φυσικά βία.

Δύο από τις καλύτερες ομάδες του ευρωπαϊκού μπάσκετ τις τελευταίες δεκαετίες εκτός από το σπορ πρέπει να διδάσκουν και χαρακτήρα, αυτές να δείξουν τον δρόμο, απομονωμένες από την βαλκάνια κουλτούρα και την εκτός ορίων λογική “ή εμείς ή κάνεις”.