Πρόκειται για μία από τις πιο ιστορικές και φορτισμένες αντιπαλότητες στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Η κόντρα ανάμεσα στην Αγγλία και την Αργεντινή ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού, καθώς συνδυάζει ποδοσφαιρικό ανταγωνισμό, πολιτικές προεκτάσεις και στιγμές που έχουν μείνει ανεξίτηλες στην ιστορία του αθλήματος.
Η αρχή του… “μπιφ” καταγράφεται πολλά χρόνια πριν, ήταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, όταν οι δύο ομάδες συναντήθηκαν, έναν γύρο πριν. Στα προημιτελικά στο Γουέμπλεϊ. Η Αγγλία επικράτησε τότε 1-0, με γκολ του Τζεφ Χαρστ, όμως η αποβολή του αρχηγού της Αργεντινής, Αντόνιο Ρατίν, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις. Ο Ρατίν αρνήθηκε να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο, οι παίκτες ήρθαν στα χέρια και το ματς λίγο έλειψε να τιναχτεί στον αέρα. Ήταν τότε που μετά το τέλος της αναμέτρησης ο προπονητής της Εθνικής Αγγλίας, Άλφ Ράμσεϊ χαρακτήρισε τους Αργεντινούς «ζώα», γεγονός που έριξε κι άλλο νερό στον μύλο της αντιπαλότητας των δύο χωρών. Η συγκεκριμένη αναμέτρηση θεωρείται ορόσημο, ενώ συνέβαλε και στην καθιέρωση των κίτρινων και κόκκινων καρτών λίγα χρόνια αργότερα.
Η κορυφαία στιγμή της αντιπαλότητας ήρθε στο Μουντιάλ του 1986 στο Μεξικό, μόλις τέσσερα χρόνια μετά τον Πόλεμο των Φόκλαντ. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα πέτυχε δύο από τα πιο διάσημα γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Το πρώτο ήταν το περιβόητο «Χέρι του Θεού», όταν σκόραρε αντικανονικά με το χέρι, χωρίς να το αντιληφθεί ο διαιτητής. Λίγα λεπτά αργότερα σημείωσε το «Γκολ του Αιώνα», διασχίζοντας σχεδόν όλο το γήπεδο και περνώντας πέντε Άγγλους ποδοσφαιριστές πριν σκοράρει. Η Αργεντινή νίκησε 2-1 και στη συνέχεια κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ οι δύο φάσεις του Μαραντόνα παραμένουν οι πιο εμβληματικές στην ιστορία των Μουντιάλ
Η τύχη έφερε της δύο ομάδες αντίπαλες για μία ακόμη φορά σε νοκ άου αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η αντιπαλότητα λοιπόν συνεχίστηκε το 1998 στη Γαλλία, όταν η Αργεντινή απέκλεισε την Αγγλία στα πέναλτι, σε έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από την αποβολή του Ντέιβιντ Μπέκαμ μετά από μαρκάρισμα στον Ντιέγκο Σιμεόνε. Χρόνια μετά ο Τσόλο ομολόγησε πως ουσιαστικά… κέρδισε εκείνη την αποβολή από τον Άγγλο σταρ.
Οι κριτική τότε των Άγγλων στον Μπέκαμε ήταν δίχως έλεος, η «Sun» τότε, είχε γράψει τον τίτλο: «Δέκα ηρωικά λιοντάρια και ένα ηλίθιο παιδί». Ενώ ο Ντέβιντ Μπέκαμ μπήκε τότε στη λίστα με τους 100 πιο μισητούς Βρετανούς εκείνης της χρονιάς.
«Δεν θυμάμαι τι του είπα” θα πει ο Σιμεόνε, “ο Μπέκαμ ήταν ένα φαινόμενο εκείνη την εποχή. Ήταν νέος, με τα ξανθά του τα μαλλιά, ωραίος άντρας. Ήταν η πραγματικότητα. Ήταν τόσο καλός παίκτης που έπρεπε να ψάξω πώς να τον εκνευρίσω. Σε αυτό το παιχνίδι, που εγώ ήμουν από αριστερά, του κάνω ένα φάουλ που το… έψαχνα, και μένω λίγη ώρα εκεί περιμένοντας. Αυτός που εκνευρίζεται χάνει. Ίσως να σκέφτηκε “τι μαλ…ας αυτός ο Σιμεόνε”, όμως ποτέ δεν μου το είπε. Είχε απίστευτη δύναμη γιατί μετά από αυτό το επεισόδιο, έπρεπε να αντέξει μια τεράστια κριτική στην Αγγλία γιατί αποκλείστηκαν. Την επόμενη χρονιά ήταν όλα καλά», είπε ο Αργεντινός τεχνικός σε συνέντευξη του στο ραδιόφωνο «Metro951».
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ του 2002, η Αγγλία και κυρίως ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, πήρε την εκδίκηση του. Η Αγγλία επικράτησε 1-0 με εύστοχο πέναλτι του Μπέκαμ, σε μία από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες νίκες της σύγχρονης ιστορίας της. Η Αγγλία “τελειώνει” την Αργεντινή και ο Μπέκαμ βγάζει από πάνω του την… καταχνιά της κόκκινης κάρτας και επιστρέφει στις καρδιές των Άγγλων.
Μέχρι σήμερα, κάθε αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο εθνικές ομάδες αντιμετωπίζεται ως κάτι περισσότερο από ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Είναι μια σύγκρουση δύο ποδοσφαιρικών σχολών, δύο μεγάλων παραδόσεων και δύο λαών που έχουν γράψει μαζί μερικά από τα πιο αξέχαστα κεφάλαια στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Αυτή τη φορά δεν υπάρχει Σιμεόνε και Μπέκαμ, υπάρχει όμως ο Λιονέλ Μέσσι από τη μία και η… αγέλη του και ο κορυφαίος σκόρερ των Άγγλων τα τελευταία… πολλά χρόνια, Χάρι Κέιν.
Το ποιος θα χαμογελάσει είναι άγνωστο, όλοι έχουμε τα θέλω μας, το σίγουρο είναι πως το κοινό θέλω είναι να απολαύσουμε μία πραγματική ποδοσφαιρική μάχη.
