Μπεν Αρφά: Το “ζωντανό ανθρώπινο δράμα” που γίνεται… 38 κι ένα σωρό ανεκπλήρωτα “αν”!

Ένα από τα μεγαλύτερα “what if” του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, που δεν τα βρήκε ποτέ και με κανέναν. Ούτε καν με τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Χατέμ Μπεν Αρφά, που σήμερα (7/3) σβήνει 38 κεράκια στην τούρτα της ζωής, δεν είναι σίγουρα ο τύπος που μπαίνει σε καλούπια, αυτός που θα ταιριάξει με τον προπονητή και θα φτιάξει τα αποδυτήρια. Βασικά, είναι το ακριβώς αντίθετο.

Μοιάζει με εκείνον τον πιτσιρικά που όλοι είχαμε σε κάποια αλάνα ή στο προαύλιο του σχολείου, που σου έκανε “ποδιά”, περνούσε τον επόμενο και τον επόμενο… και τον επόμενο και στο τέλος απλά ντρίμπλαρε και τον τερματοφύλακα και πατούσε την μπάλα πάνω στη γραμμή. Τότε, σε ένδειξη πλήρους αλαζονίας και εγωπάθειας, έπεφτε μπρούμητα στο τσιμέντο και σκόραρε με το κεφάλι. Αυτός ήταν.

Στα πρώτα του βήματα περιπλανήθηκε σε αρκετές ακαδημίες. Ο Μπεν Αρφά ήταν από τα πρώτα του κιόλας βήματα ασυμβίβαστος. Μέχρι που η σπουδαία Κλερφοντέν, από τα “σπλάχνα” της οποίας έχουν γεννηθεί ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης όπως ο Τιερί Ανρί και ο Κιλιάν Εμπαπέ, τον ενέταξε στις τάξεις της. Και τότε όλοι είδαν αυτό που έπρεπε να δουν. Κάθε του κίνηση, κάθε ντρίμπλα, κάθε σουτ, ήταν και μία ξεχωριστή στιγμή μαγείας. Σαν ταχυδακτυλουργός εμφάνιζε από το ημίψηλο καπέλο του κάθε λογής… λαγούς. Κι έτσι αντιμετωπίστηκε από την αρχή. Σαν μάγος.

Η μετακίνησή του στη Λυών ήταν πέρα για πέρα μεθοδευμένη από τη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Γαλλίας, η οποία έκρινε απαραίτητο, ο νεαρός Χατέμ, να “ανδρωθεί” στην ομάδα της νοτιοανατολικής Γαλλίας. Κι έτσι έγινε.

Από το 2002 και την Κ19, στο 2003 όταν μετακινήθηκε στην δεύτερη ομάδα των “Λιονέ” και από εκεί στο 2008, όταν κι έκανε το βήμα να μεταγραφεί στη Μαρσέιγ, ο Μπεν Αρφά χάρισε απλόχερα αρκετές στιγμές μαγείας και συνέθεσε μαζί με τα υπόλοιπα αστέρια της Λυών μία παντοδύναμη ομάδα. Εκείνα τα χρόνια, στην τροπαιοθήκη του έβαλε 4 πρωταθλήματα, 1 Κύπελλο κι 3 γαλλικά Σούπερ Καπ.

Στις ομάδες που ακολούθησαν, ο Μαροκινής καταγωγής επιθετικός μέσος, που αγωνιζόταν με την ίδια ευχέρεια τόσο στα δύο άκρα τις επίθεσης, όσο και ως “δεκάρι”, είχε τα πάνω και τα κάτω του. Πρώτος σταθμός μετά τη Λυών, η μισητή αντίπαλος, Μαρσέιγ, έναντι 11 εκατομμυρίων ευρώ. Για τη μεταγραφή αυτή παρενέβη ακόμα και η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου της Γαλλίας. Με τους Μασσαλούς κατέκτησε τίτλους και έπιασε αρκετά καλή απόδοση, αλλά ακόμα ένα… σίριαλ τον οδήγησε στην Αγγλία.

Στη διαδρομή του στα γήπεδα του “Νησιού”, σε Νιούκαστλ και Χαλ, βρέθηκε σε μία διαρκή αναζήτηση του εαυτού του. Οι εκλάμψεις ποιότητας στη θητεία τους στους “Μάγκπις”, με τους οποίους κατέγραψε 86 συμμετοχές με 14 τέρματα και 15 ασίστ, δεν στάθηκαν αρκετές να τον κρατήσουν στο “Νησί”. Το δεύτερο μισό της σεζόν 2014-15 έμεινε ελεύθερος και το καλοκαίρι του 2015 – ποιός το περίμενε – ότι θα έβρισκε την αναγέννησή του στην πατρίδα του, με τη φανέλα της Νις.

Εκεί θα σκόραρε 18 γκολ – τα περισσότερα που έχει πετύχει με έναν σύλλογο στην καριέρα του – και θα μοίραζε 7 ασίστ, σε μόλις 37 ματς! Όπως πάντα, όμως, εκεί που έφτανε στη λίμνη, όχι απλώς δεν έπινε νερό, αλλά… έφτυνε κι αυτό που είχε πιεί νωρίτερα! Τα εκατομμύρια της Παρί, τον έκαναν κάτοικο Παρισιού κι αυτή η κίνηση ήταν που έβαλε ταφόπλακα στα όνειρα να πιάσει το… ταβάνι του. Ένα ταβάνι που άγγιζε τα άστρα. Αντ’ αυτού παρέμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο παροπλισμένος εξαιτίας της ανυπακοής του.

Επόμενος σταθμός η Ρεν. Στη μοναδική σεζόν που αγωνίστηκε εκεί, το 2018-19, είχε 41 εμφανίσεις και με 9 γκολ και 6 ασίστ συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Γαλλίας, έπειτα από τέσσερις δεκαετίες. Η απόλυτη εκδίκηση. Εκείνη τη βραδιά της 27ης Απριλίου του 2019, το 2-2 της κανονικής διάρκειας έστειλε το παιχνίδι στην παράταση κι από εκεί στα πέναλτι.

Ο Μπεν Αρφά ευστόχησε στο δεύτερο, ο Ενκουνκού έχασε το τελευταίο και ο πρωταγωνιστής μας εξιλεώθηκε. Πάνω από όλα όμως, το έκανε για τον ίδιο. Το έκανε για τον Χατέμ.

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2020 έμεινε και πάλι ελεύθερος. Το πέρασμά του από τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ ελάχιστοι το θυμούνται. Λογικό, εάν αναλογιστεί κανείς ότι αγωνίστηκε μόλις 158 λεπτά!

Μπορντό και Λιλ ακολούθησαν και τον Μάρτιο του 2022 σε ένα ματς απέναντι στην Τσέλσι για τη φάση των 16 του Champions League, η αυλαία έκλεισε, μια για πάντα. Και τότε σαν να ζωντάνεψε ξανά εκείνο το παιδί της αλάνας. Εκείνος ο ανυπάκουος πιτσιρικάς που έκανε ότι ήθελα με την μπάλα στα πόδια. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι δεν… πέθανε ποτέ. Όσο κι αν προσπάθησαν προπονητές, συμπαίκτες, φίλοι και όλος ο περίγυρός του να τον αποτινάξουν από την ψυχή του, ο Χατέμ ήταν πάντα αυτό το παιδί. Το ταβάνι του μπορεί να μην το έφτασε, πέταξε όμως στα δικά του άστρα, σε έναν ουρανό που έχτισε ο ίδιος χωρίς παραχωρήσεις και χωρίς “πρέπει”.