Χωρίς τον Ναν, η ομάδα χάνει προσωπική δημιουργία, pull-up απειλή και έναν παίκτη που μπορεί να πάρει πάνω του μια δύσκολη κατοχή. Αυτό σημαίνει περισσότερη ευθύνη για τον Φρανσίσκο στο high pick-and-roll, περισσότερο έλεγχο της επίθεσης από τον Σλούκα και μεγαλύτερο ρόλο στον Γκραντ ως δεύτερο δημιουργό.
Η απουσία του Χέιζ-Ντέιβις επηρεάζει κυρίως το μέγεθος, το spacing και την ευελιξία στα forwards. Εκεί μεγαλώνει ο ρόλος των Μπόνγκα και Ρογκαβόπουλου, ενώ Χουάντσο και Γιαμπουσέλε μπορούν να δώσουν διαφορετικές λύσεις στη θέση «4».
(Στο μεταξύ, προέκυψε και νέο πρόβλημα με τον Νίκο Ρογκαβόπουλο, ο οποίος υπέστη θλάση στον οπίσθιο μηριαίο του αριστερού ποδιού στο φιλικό με το Μαρούσι. Έχει ήδη ξεκινήσει θεραπεία και η κατάστασή του θα επανεκτιμηθεί, οπότε προς το παρόν δεν υπάρχει ασφαλές χρονοδιάγραμμα επιστροφής.)
Το σημαντικό, όμως, είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει χτίσει ένα ρόστερ που μπορεί να μοιράσει διαφορετικά τη δημιουργία και το επιθετικό πλεονέκτημα. Δεν χρειάζεται να βρει «αντικαταστάτες» των Ναν και Χέιζ-Ντέιβις· χρειάζεται να προσαρμόσει τον τρόπο που παίζει.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό τεστ ενός μεγάλου ρόστερ: όχι το πόσο καλό δείχνει όταν όλοι είναι διαθέσιμοι, αλλά το αν η φιλοσοφία του παραμένει λειτουργική όταν λείπουν οι σταρ.
Γιατί στο τέλος, το βάθος δεν φαίνεται στα χαρτιά. Φαίνεται στις απουσίες.
