Ο Ζαν Μοντέρο δεν έρχεται στον Ολυμπιακό για να γίνει απλώς ένας ακόμη σκόρερ. Έρχεται να προσθέσει κάτι διαφορετικό σε μια ήδη εξαιρετικά δομημένη επίθεση: τη δυνατότητα να δημιουργεί το πρώτο ρήγμα στην άμυνα μέσα από προσωπική ενέργεια.
Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι η ικανότητά του να αλλάζει ταχύτητα με την μπάλα. Με δυνατό πρώτο βήμα, αλλαγές κατεύθυνσης και χειρισμό σε μικρό χώρο, μπορεί να περάσει την πρώτη γραμμή της άμυνας και να φτάσει στο paint. Και εκεί ξεκινά το πραγματικό ενδιαφέρον για τον Ολυμπιακό.
Γιατί η διείσδυση του Μοντέρο δεν χρειάζεται απαραίτητα να καταλήξει σε δικό του τελείωμα. Ένα paint touch αναγκάζει την άμυνα να συμπτύξει, προκαλεί βοήθεια και δημιουργεί περιστροφές. Αυτό μπορεί να ανοίξει το roll του Νίκολα Μιλουτίνοφ, να ενεργοποιήσει τον Σάσα Βεζένκοφ στην αδύνατη πλευρά με cut, relocation ή τελείωμα και να δώσει στον Εβάν Φουρνιέ την μπάλα στη δεύτερη πλευρά απέναντι σε μια άμυνα που έχει ήδη μετακινηθεί.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της μεταγραφής. Ο Ολυμπιακός ήταν ήδη πρώτος στη EuroLeague στις ασίστ, με 21,6 ανά παιχνίδι. Ο Μοντέρο, επομένως, δεν έρχεται για να «διορθώσει» τη δημιουργία μιας ομάδας που δεν δημιουργούσε. Έρχεται για να της δώσει έναν επιπλέον μηχανισμό παραγωγής πλεονεκτήματος, ειδικά όταν η πρώτη δράση της επίθεσης δεν αποδίδει.
Στο μπάσκετ του Γιώργου Μπαρτζώκα, το ζητούμενο θα είναι να ενταχθεί αυτή η ατομική ικανότητα μέσα στη συλλογική λειτουργία. Να ξέρει πότε να επιταχύνει, πότε να επιτεθεί στο closeout και πότε να μετατρέψει το δικό του ρήγμα σε καλύτερο σουτ για κάποιον άλλον.
Αυτό είναι το στοίχημα με τον Μοντέρο: όχι περισσότερη επίθεση. Περισσότεροι τρόποι για να την ξεκλειδώσεις.
