Στον τελικό Κυπέλλου στο Βόλο κόντρα στον ΠΑΟΚ ο Χρήστος Κόντης παρέταξε εντεκάδα με 7 Έλληνες. Στο Παγκρήτιο με την AEK για το Super Cup οι 7 έγιναν 8+1. Στην ελληνική κομπανία, προστέθηκε ο διεθνής Κύπριος Χρήστος Σιέλης που συνεχίζει την περιοδεία στην επαρχία, Βόλος, Αγρίνιο, Ηράκλειο.
Οι περισσότεροι συνάδελφοι του Κόντη προσπαθούν να λύσουν Sudoku τώρα που η ΕΠΟ έφερε την υποχρεωτική (!) παρουσία δύο Ελλήνων ποδοσφαιριστών γεννηθέντων μετά το 2004. Το θαυμαστικό μπαίνει γιατί οι κρατούντες του ελληνικού ποδοσφαίρου θεωρούν «μικρούς» τους 22αρηδες, αλλά αυτό είναι για άλλο blog.
Για τον προπονητή του ΟΦΗ δεν υπάρχει γρίφος να λυθεί, αφού πάλι αυτοί θα έπαιζαν. Δεν είναι «υποχρέωση». Είναι στόχευση του συλλόγου. «Θέλουμε να κάνουμε και το γήπεδό μας» δήλωσε στα μεθεόρτια ο απέριττος σε όλα του Ηλίας Πουρσανίδης. Λίγο πιο πέρα ο ιδιοκτήτης Μιχάλης Μπούσης μιλούσε σε άπταιστα ελληνοαμερικανικά για «Ακαδημίες και training facilities». Κι άλλη στόχευση.
Οι φωνές του Έλληνα προπονητή στη μέση του κύκλου λίγο πριν από την εκτέλεση των πέναλτι, συντάραξαν κι εμένα που τον έβλεπα από την τηλεόραση. Ένα επιθετικό pep talk α λα Πατσίνο στο «Any Given Sunday». Φανταστείτε τους παίκτες του. Να βλέπουν τον κόουτς με σπασμένη φλέβα στο λαιμό, μάτια γουρλωμένα, μαλλί ηλεκτρισμένο. Στην πρίζα. «Όταν παίζουμε τελικούς πρέπει να ορμάμε πάνω τους» είχε πει στη συνέντευξη Τύπου.
«Ρε αδερφέ το έχουμε ξανακάνει» θα σκέφτηκαν ενθυμούμενοι τον τελικό του Βόλου. «Στο 90+7’ δεν φάγαμε το 2-2 στο σλάλομ του Καμαρά και το τσίμπημα του Γερεμέγεφ;». Στο 90+8’ ήρθε η μαχαιριά του Ζίνι.
Και στον άλλο πάγκο ο Σέρβος πολυμήχανος Οδυσσέας να επιδεικνύει πνευματική ετοιμότητα μέσα στην αναμπουμπούλα, ρίχνοντας τον βασικό Στρακόσα για τα πέναλτι. Ναι, εκείνον που έπιασε 3 την προηγούμενη σεζόν. Πόσοι από εμάς ντύσαμε με τον μανδύα του φαβορί την πρωταθλήτρια; Νομίζω οι περισσότεροι.
Ποδοσφαιρικά μιλώντας, οι Κρητικοί δεν είχαν την απόδοση του τελικού στο Βόλο. Εκεί φαινόταν πως μετά το γρήγορο γκολ των Θεσσαλονικέων, η ορμή του ΟΦΗ θα έστελνε την κούπα στο νησί.
Μετά το 22ο γκολ του Λούκα Γιόβιτς με τη φανέλα της «Ένωσης» σε τέλεια μετάβαση, το δεύτερο ημίχρονο κυλούσε λίγο πολύ ελεγχόμενα για τους πρωταθλητές.
Η τοποθέτηση του Μπουχαλάκη στο χώρο του κέντρου έδωσε την απαραίτητη γλύκα στον άξονα του ΟΦΗ, αλλά το μοιρογνωμόνιο στο πόδι το είχε ο αρχηγός Ανδρούτσος για το 1-1. Ήταν η μοναδική φορά που οι τυπικά φιλοξενούμενοι έπαιξαν με τη μία: Αθανασίου, Αϊτόρ, Ανδρούτσος.
Ο Iσπανός επιθετικός με την πέτρα που τραγουδάει (αυτό σημαίνει Cantalapiedra) επέστρεψε στην Ελλάδα με δύο ποιοτικά αγγίγματα στα γκολ του ΟΦΗ, το δεύτερο στην εκτέλεση φάουλ για την ανατροπή του σκορ από τον Κωστούλα.
Η ΑΕΚ που έκανε master την προηγούμενη σεζόν τη refuse to lose λογική ήταν αναμενόμενο πως θα αντιδρούσε και θα έβρισκε τον τρόπο να ισοφαρίσει, έστω και in extremis. Boήθησε κι ο πάγκος με τις αλλαγές του, ίσως λίγο καθυστερημένα.
Η ΑΕΚ έχασε ένα ματς-τίτλου στο οποίο δεν ήταν χειρότερη του αντιπάλου της. Ο ΟΦΗ είναι αυτός που την είχε νικήσει τελευταία φορά εντός των τειχών τον μακρινό Γενάρη. Της κόστισε η νωθρότητα μετά το 65’ και μέχρι την είσοδο του Ζίνι.
Η μεγάλη μεταγραφή (Μάγερ) δεν είχε γρήγορες αντιδράσεις στην εκτέλεση όταν τις χρειάστηκε, αλλά είναι προφανώς λόγω ρυθμού. Σε κάθε περίπτωση οι επαφές με την μπάλα είναι ποιοτικές, ακόμη και στα στατικά, που είναι μία εκ των αρετών της ΑΕΚ.
Λόγος πανικού δεν υπάρχει, εξάλλου ο μεγάλος στόχος είναι η League Phase του Champions League. Προβληματίζει όμως η καθίζηση στο παθιασμένο 15λεπτο του ΟΦΗ.
Ο ΟΦΗ έπαιξε 4 τελικούς σε σκάρτα 15 μήνες. Ένας ακόμη (κι ας μην δίνει τίτλο) έρχεται κόντρα στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Η Ευρώπη είναι εκεί και περιμένει. Θελκτική αλλά κι επικίνδυνη, όταν οι χειρισμοί δεν γίνονται βάσει προγραμματισμού. Άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους κατεβάζει.
Μετά τη σπορά και το πότισμα σκάνε οι πρώτοι βλαστοί (χαμένοι τελικοί). Ο κορμός διαμορφώνεται. Ο ΟΦΗ είναι εμφανώς σε ανθοφορία (τίτλοι). Για να δέσουν οι καρποί, χρειάζονται οι κατάλληλες συνθήκες, γνώση, μέθοδος, κατάρτιση. Το χωράφι στο νησί φαίνεται εύφορο.
YΓ 1: Χρήστο Κόντη το «να αγιάσει το στόμα σου» το μετατρέπω σε «να αγιάσει το χέρι σου». Η κίνησή σου να προτρέψεις τον αναπληρωτή πρόεδρο της ΕΠΟ, Νίκο Τζώρτζογλου να παραμερίσει προκειμένου να μείνει το τρόπαιο στους πραγματικούς πρωταγωνιστές, δείχνει τον απόλυτο σεβασμό στο αληθινό ποδόσφαιρο. Αυτό το εκφράζουν πρωτίστως (και σχεδόν αποκλειστικά) οι ποδοσφαιριστές, τα προπονητικά επιτελεία. Όχι οι παράγοντες.
ΥΓ 2: Η εικόνα του Μάριου Ηλιόπουλου να ασπάζεται τον Μιχάλη Μπούση και να χειροκροτεί θερμά τους νικητές, ενώ έβρεχε κονφετί κατά την απονομή του ΟΦΗ, πρέπει να μπει στο repeat. Να ένα reel που χρειαζόμαστε. Όπως και την παρουσία φιλάθλων κι από τις δύο ομάδες. Όχι όμως την άδεια εξέδρα των φίλων των ηττημένων ενώ η κούπα πήγαινε σε κρητικά χέρια. Αλλά αυτό δεν διορθώνεται από κανέναν παράγοντα. Είναι θέμα διαπαιδαγώγησης κι αθλητικής κουλτούρας, την οποία δυστυχώς δεν έχουμε ως ελληνική ποδοσφαιρική κοινωνία. Μακάρι οι επόμενοι φίλαθλοι να είναι καλύτεροι από εμάς.
