Επιχειρώντας να εξηγήσεις τα θεωρητικά ανεξήγητα του ημιτελικού με τη Γαλλία, μπορεί να επικαλεστείς την κακή μέρα των “Τρικολόρ” ακόμη και υποβαθμίζοντας τον ολοκληρωτικό τρόπο υπεροχής της Ισπανίας.
Ο τρόπος που πήρε τον τελικό απέναντι στην μέχρι χθες κάτοχο του τίτλου Αργεντινή σε αναγκάζει να ανακαλέσεις όποια αμφιβολία για το σύνολο της κορυφαίας ομάδας του κόσμου τις τελευταίες δύο δεκαετίες…
Οι βιαστικοί κριτές και επικριτές θυσίασαν αναρτήσεις τους για να πείσουν άπαντες ότι το ποδοσφαιρικό παραμύθι της Ισπανίας είχε happy end στην αποχώρηση Ινιεστα, Τσαβι, Ράμος, Πουγιόλ, Βίγια… και πάει λέγοντας.
Το ποδόσφαιρο για μια ακόμη φορά τους διέψευσε. Η φιλοσοφία δεν άλλαξε. Υπηρετήθηκε με διαφορετικά πρόσωπα και στοιχεία της διαφοροποιήθηκαν επιλεκτικά για να προσαρμοστεί το σύνολο στα πρόσωπα που παίζουν τώρα στην ομάδα.
Η κεντρική – αυτονόητη από τη φύση του αθλήματος- φιλοσοφία της ομαδικότητας, νίκησε κατά κράτος το πάθος, τη θέληση και τον Μεσι…
Η Παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή έπαιζε κατά πολύ για τον Μεσι. Σε αυτή τη διοργάνωση έμοιαζε ο Μεσι να παλεύει για την Αργεντινή…
Κάποτε ήταν Τσαβι και Ινιεστα…
Τώρα είναι Ροδρι και Ρουιθ
Είναι Πόρο Κουκουρεγια… είναι άλλη μια απόδειξη του σύγχρονου ρόλου των ακραίων μπακ στο ποδόσφαιρο.
Η Ισπανία ίσως είναι η μοναδική ομάδα στον κόσμο που σε κάνει να γουστάρεις ένα ματς που λήγει 0-0…
