Το καλοκαίρι του 2016. Η Αργεντινή έχασε στον τελικό του Copa América από τη Χιλή στα πέναλτι. Ήταν τρίτος συνεχόμενος χαμένος μεγάλος τελικός για τον Μέσι με την εθνική, μετά το παγκόσμιο κύπελλο του 2014 και το Copa América του 2015. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ίδιος αστόχησε στην πρώτη εκτέλεση στην διαδικασία των πέναλτι.
Λίγα λεπτά αργότερα, ο άνθρωπος που συνήθως μιλούσε όσο ένας… βιβλιοθηκάριος σε ώρα κοινής ησυχίας, έριξε την βόμβα.
«Η εθνική τελείωσε για μένα»
Η Αργεντινή πάγωσε.
Εφημερίδες, τηλεοπτικά πάνελ μπήκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Οι δημοσιογράφοι προσπαθούσαν να καταλάβουν αν μιλούσε σοβαρά ή αν ξέσπασμα της στιγμής. Στα social media δημιουργήθηκε το κίνημα #NoTeVayasLeo – «Μη φύγεις, Λέο». Από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους, εκατομμύρια άνθρωποι ανέβαζαν φωτογραφίες, μηνύματα, βίντεο ζητώντας του να αλλάξει γνώμη.
Ακόμη και ο τότε πρόεδρος της Αργεντινής, Μαουρίσιο Μάκρι, επικοινώνησε μαζί του, ενώ προσωπικότητες από κάθε χώρο ποδοσφαιριστές, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, μουσικοί, έστελναν δημόσια εκκλήσεις. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που μια χώρα σχεδόν… ενώθηκε πολιτικά, κοινωνικά, ποδοσφαιρικά γύρω από έναν άνθρωπο.
Μίλησε και ο Ντιέγκο Μαραντόνα «ο Μέσι πρέπει να επιστρέψει και να μείνει μέχρι να γίνει πρωταθλητής κόσμου».
Τελικά, η αποχώρηση κράτησε μόλις μερικές εβδομάδες.
Ο νέος ομοσπονδιακός τεχνικός, Εντγκάρδο Μπάουσα, ταξίδεψε προσωπικά στη Βαρκελώνη για να τον συναντήσει και μίλησαν αρκετές ώρες. Ο Μέσι είχε ανάγκη να νιώσει ότι δεν κουβαλούσε μόνος του ολόκληρη την χώρα. Στις 12 Αυγούστου ανακοίνωσε την επιστροφή.
Κάπου εκεί ξεκίνησε μια όμορφη ιστορία αλλά η αρχή ήταν δύσκολη.
Η Αργεντινή αποκλείστηκε στους «16» το 2018 από την Γαλλία του νεαρού Μπαπέ και οι αμφιβολίες επέστρεψαν αν και ο Μέσι δεν έμοιαζε με τον πιτσιρικά που προσπαθούσε να αποδείξει ότι είναι ο νέος Μαραντόνα. Ήταν αρχηγός, μιλούσε περισσότερο στα αποδυτήρια, αγκάλιαζε νεότερους και αποδεχόταν πως η ομάδα ήταν πάνω από τον ίδιο.
Η άφιξη του Λιονέλ Σκαλόνι στον πάγκο αποδείχθηκε καθοριστική. Πολλοί τον αντιμετώπισαν αρχικά ως προσωρινή λύση. Αντί όμως να κυνηγήσει μεγάλα ονόματα, έχτισε μια παρέα. Ο Ντε Πολ έγινε ο… σωματοφύλακας του Μέσι, ο Εμιλιάνο Μαρτίνες ο απαραίτητος εκρηκτικός τερματοφύλακας, ενώ οι Άλβαρες, Μακ Άλιστερ, Ένσο Φερνάντες, Ρομέρο δημιούργησαν έναν κορμό που έπαιζε περισσότερο για το σύνολο παρά για τη δόξα.
Το πρώτο σημάδι ότι κάτι άλλαζε ήρθε το 2021. Η Αργεντινή κατέκτησε το Copa América μέσα στο «Μαρακανά», νικώντας τη Βραζιλία. Ο Μέσι δεν σήκωσε απλώς το πρώτο του τρόπαιο με την εθνική. Έμοιαζε να σηκώνει από πάνω του έναν τόνο πίεσης που κουβαλούσε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια και ύστερα ήρθε το Κατάρ.
Η ήττα από τη Σαουδική Αραβία στην πρεμιέρα έκανε πολλούς να πιστέψουν πως το σενάριο επαναλαμβανόταν καθώς μπήκε και τέλος στο εντυπωσιακό αήττητο σερί 36 αγώνων. Εκεί εμφανίστηκε ο πιο ώριμος Μέσι της καριέρας του. Χωρίς πανικό, χωρίς δράματα.
Απέναντι στο Μεξικό, στην Αυστραλία, στην Ολλανδία, στην Κροατία και τελικά στη Γαλλία, ο αρχηγός οδήγησε την Αργεντινή στην κορυφή. Ο τελικός του 2022 πιθανότατα ήταν ο καλύτερος στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Μέσι σκόραρε δύο φορές, ο Εμιλιάνο Μαρτίνες έκανε την απόκρουση της ζωής του στο 123ο λεπτό απέναντι στον Κόλο Μουανί και στα πέναλτι γράφτηκε ο ιδανικός επίλογος.
Η εικόνα του να κοιτάζει το τρόπαιο πριν το σηκώσει έγινε ίσως η πιο διάσημη ποδοσφαιρική φωτογραφία του 21ου αιώνα δυστυχώς με μια μαύρη κελεμπία στην πλάτη.
Φυσικά όπως γνωρίζετε η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί. Δεν αποχώρησε.
Η φετινή του παράσταση, στα 39 του είναι επίσης συγκλονιστική και πιθανότατα καλύτερη του 2022. Είναι ο ηγέτης που όλοι κοιτούν όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Έχει οδηγήσει ξανά την Αργεντινή στον τελικό, αποδεικνύοντας ότι ορισμένοι ποδοσφαιριστές δεν μετριούνται μόνο με γκολ ή ασίστ, αλλά με την ικανότητά τους να αλλάζουν την ιστορία μιας ολόκληρης χώρας.
Κοιτάζοντας πίσω, η πιο σημαντική στιγμή της διαδρομής ίσως να μην ήταν ούτε το τρόπαιο στο Κατάρ ούτε η νέα πορεία μέχρι τον τελικό του 2026. Ίσως ήταν εκείνο το βράδυ του 2016, όταν ένας απογοητευμένος Λιονέλ Μέσι είπε «τέλος». Γιατί αν δεν είχε προηγηθεί εκείνη η αποχώρηση, ίσως να μην είχε υπάρξει ποτέ η επιστροφή. Και χωρίς την επιστροφή, ο ποδοσφαιρικός κόσμος θα είχε στερηθεί μία από τις πιο όμορφες ιστορίες λύτρωσης που γράφτηκαν ποτέ.
Παρεμπιπτόντως ο Λιονέλ δεν έχει πει ότι θα αποχωρήσει από την εθνική μετά το παγκόσμιο κύπελλο. Δεν έχει αφήσει καν υπονοούμενο ότι θα το κάνει αν και τραγούδησε με χαμόγελο στην μικτή ζώνη μετά την επική ανατροπή με την Αγγλία το σύνθημα των συμπατριωτών του: “Por Malvinas, por el Diego, por la ultima de Leo” δηλαδή για τις Μαλβίνας, για τον Ντιέγκο για το τελευταίο μουντιάλ του Λέο.
Μοίρα, κάρμα, παιχνίδι της ζωής, πείτε το όπως θέλετε.
Το βράδυ εκείνο που ο Λέο είχε πει αντίο στην εθνική, στις 26 Ιουνίου του 2016 η Αργεντινή είχε χάσει από την Χιλή στα πέναλτι στο MetLife Stadium στο East Rutherford του Νιού Τζέρσεϊ αν δεν το γνωρίζετε, εκεί γίνεται ο αποψινός τελικός!
Θα ήταν το ιδανικό κλείσιμο του κύκλου αν φυσικά συνοδεύεται και με το δεύτερο συνεχόμενο τρόπαιο κάτι που στέρησε ένας διαιτητής από την Αργεντινή του Ντιέγκο αλλά βέβαια ποιος δεν θέλει να δει τον Λιονέλ Μέσι να συνεχίζει;
