Ο αγγλικός Τύπος του ασκεί σκληρή κριτική για τις επιλογές του στη συγκεκριμένη αναμέτρηση και θεωρεί πως είναι ο κύριος υπεύθυνος για τον αποκλεισμό από τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι Άγγλοι θεωρούν πως ο Τούχελ γύρισε πίσω την εθνική τους ομάδας μετά το γκολ του Γκόρντον και αυτό έδωσε το δικαίωμα στους Αργεντινούς να πιέσουν και να φτάσουν τελικά στη μεγάλη ανατροπή. Όμως, πόσο αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Μήπως οι Άγγλοι ψάχνουν για μια ακόμα φορά έναν «αποδιοπομπαίο τράγο» για να του φορτώσουν τις ευθύνες; Ή μήπως τελικά ο Τούχελ έκανε ότι καλύτερο μπορούσε με τα εργαλεία που είχε στα χέρια του;
Ο Γερμανός τεχνικός είδε τους Άγγλους παίκτες να «μασάνε», όταν οι Αργεντινοί ξεκίνησαν από τα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης να πηγαίνουν το παιχνίδι στον τσαμπουκά. Η Αγγλία παρουσιάστηκε χωρίς την κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία για ένα τόσο σημαντικό και ιδιαίτερο ματς. Μπορεί στο τέλος να είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, όμως δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει πως έχει τις ιδιαιτερότητές του. Ειδικά, με την προϊστορία που έχουν οι δυο χώρες, με τα όσα έγιναν στα Φόκλαντ-Μαλβίνες. Οι Αργεντινοί φάνηκαν από τις πρώτες φάσεις του αγώνα, πως ήταν έτοιμοι να παίξουν με το «μαχαίρι στα δόντια», την ίδια στιγμή που οι Άγγλοι προτίμησαν να έχουν μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση του αγώνα, όπως θα ήθελαν να πιστεύουν.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, η Αγγλία δεν ήταν τόσο επικίνδυνη όσο θα ήθελε στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου ημιχρόνου. Η Αργεντινή είχε τον έλεγχο του αγώνα και παρότι και αυτή δε δημιούργησε κλασσικές ευκαιρίες μπροστά στην αγγλική εστία, έδινε την αίσθηση πως είχε αποκτήσει το πάνω χέρι στην αναμέτρηση. Επίσης, από το πρώτο ημίχρονο είχε φανεί πως η Αγγλία θα προσπαθήσει να ακολουθήσει συντηρητική τακτική και να χτυπήσει την Αργεντινή στις μεταβάσεις, χωρίς να παίρνει κάποιο ιδιαίτερο ρίσκο. Κάπως έτσι ήρθε το γκολ του Γκόρντον. Η Αγγλία κατάφερε να πάρει προβάδισμα εκμεταλλευόμενη ένα από τα λίγα λάθη της αργεντίνικης άμυνας στον ημιτελικό και σε μια γρήγορη μετάβαση, κατάφερε να σκοράρει κόντρα στη ροή της αναμέτρησης.
Εκεί που όλοι περίμεναν πως η Αγγλία θα ψάξει το δεύτερο γκολ, ακολουθώντας την ίδια τακτική, ώστε να «κλειδώσει» τον αγώνα, οι παίκτες του Τούχελ οπισθοχώρησαν αισθητά στο γήπεδο. Με τη συμπλήρωση μιας ώρας αγώνα, η εικόνα του αγώνα ήταν ξεκάθαρη. Η Αγγλία θα ταμπουρώνονταν στην άμυνα και θα προσπαθούσε να κρατήσει το μηδέν, ενώ αν της έβγαινε κάποια αντεπίθεση, θα έψαχνε το δεύτερο γκολ. Για ματς των ημιτελικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν μπορεί να πει κανείς πως ήταν μια εντελώς λάθος τακτική. Όμως, κάπου εκεί ο Τούχελ διέκρινε πως το «κακό» έρχεται για την ομάδα του και προσπάθησε να το διορθώσει.
Οι Άγγλοι παίκτες εμφανίστηκαν χωρίς δυνάμεις στον αγωνιστικό χώρο και κυρίως χωρίς «καθαρό μυαλό». Τα «τρία λιοντάρια» όχι μόνο δεν μπορούσαν να βγάλουν αντεπιθέσεις, καθώς οι παίκτες δεν είχαν την ψυχραιμία να «χτίσουν» γρήγορες μεταβάσεις, αλλά δεν μπορούσαν να κρατήσουν και την κατοχή της μπάλας, έτσι ώστε να πάρει ανάσες η άμυνα και να προβληματίσουν την άμυνα των Αργεντινών. Ο Τούχελ βλέποντας πως το πράγμα έχει αρχίσει να στραβώνει, προσπάθησε να σώσει ότι σώζεται. Γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα την κατάσταση των παικτών του, τόσο ψυχολογικά, όσο και σωματικά, ο Γερμανός προπονητής πήρε την απόφαση να θωρακίσει τα μετόπισθεν, ελπίζοντας πως αυτό θα λειτουργήσει, όπως λειτούργησε στους προηγούμενους γύρους του Μουντιάλ. Δεν είναι η πρώτη φορά που ακολουθεί μια τέτοια τακτική. Το είχε κάνει τόσο με το Μεξικό, όπου η ομάδα του είχε μείνει με δέκα παίκτες, όσο και με τη Νορβηγία.
Οι Άγγλοι υποστηρίζουν πως θα έπρεπε να έχει χρησιμοποιήσει τον Σάκα, για να εκμεταλλευτεί την ταχύτητά του στα κενά που άφηνε η άμυνας της Αργεντινής, στην προσπάθεια να φέρει το ματς στα ίσια, όμως το πρόβλημα για τον Τούχελ ήταν το πώς θα φτάσει η μπάλα στην αργεντίνικη πλευρά του γηπέδου, από τη στιγμή που οι παίκτες του είχαν μείνει από δυνάμεις και δυσκολεύονταν εμφανώς να εφαρμόσουν την αμυντική λειτουργία, που θα έπρεπε για να κρατήσουν το υπέρ τους σκορ. Επίσης, η αγωνιστική εικόνα των Κέιν και Μπέλιγχαμ δεν ήταν η καλύτερη στη συγκεκριμένη αναμέτρηση. Ο πρώτος ήταν φανερά αποκομμένος στην επίθεση και φάνηκε κυρίως όταν γύριζε να μαρκάρει ενώ ο δεύτερος δεν κατάφερε να δημιουργήσει και είχε στο ματς δυο-τρεις καλές ατομικές ενέργειες.
Ο Γερμανός τεχνικός φάνηκε πως δεν πίστευε πως οι παίκτες του είχαν άλλες δυνάμεις για να ψάξουν ένα δεύτερο γκολ στην κόντρα και για αυτό αποφάσισε να προχωρήσει στις αλλαγές που έκανε και οι οποίες δε δικαιώθηκαν, μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Επίσης, η αγωνιστική εικόνα της Αγγλίας δεν έδινε την αίσθηση, πως θα μπορούσε να βρει κάποιο γκολ στην αντεπίθεση. Και το γκολ του Γκόρντον ήρθε στην πρώτη ουσιαστικά καλή στιγμή των Άγγλων μπροστά στην αντίπαλη εστία.
Αν η Αγγλία έμεινε στο παιχνίδι έως το δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων, όταν και δέχτηκε το δεύτερο γκολ, οφείλεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε ο Τούχελ να προστατέψει την άμυνά του και όχι τόσο στην απόδοση των παικτών του. Βλέποντας να υπάρχουν παραφωνίες στην άμυνα, με τους παίκτες του να χάνουν κεφαλιές από τους σαφώς κοντύτερους Αργεντινούς, έριξε στο ματς τον Μπερν για να βοηθήσει στο ψηλό παιχνίδι. Μάταια, καθώς η Αγγλία δέχτηκε το δεύτερο γκολ με κεφαλιά από τη μικρή περιοχή, σε μια φάση που η ενέργεια του Μέσι από τα δεξιά έφερε «τρικυμία» στην αγγλική άμυνα. Είχαν προηγηθεί οι αλλαγές των Κόνσα και Ο’ Ράιλι, προκειμένου να μπορέσει η Αγγλία να κρατήσει και να βγάλει ενέργεια στον αγωνιστικό χώρο, κάτι που φάνηκε πως είχε χάσει από το 60’. Όμως στο γήπεδο υπήρχε ήδη κατηφόρα προς την εστία της Αγγλίας και ήταν θέμα χρόνου, το πότε θα γύριζε το ματς η Αργεντινή.
Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα άκουγε ο Τοόυχελ, αν είχε επιλέξει να μην ενισχύσει την άμυνα, όπως έκανε και να προχωρούσε στις αλλαγές που υποστηρίζει ο αγγλικός Τύπος πως θα έπρεπε να είχε κάνει; Με το σκορ στο 1-0 υπέρ της ομάδας του να έριχνε στο ματς τους Σάκα, Έζε ή τον Μαντουέκε για να χτυπήσει στην κόντρα και τελικά να έχανε το ματς, όπως το έχασε με γκολ στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων. Όλοι θα του έλεγαν, πως θα έπρεπε να έχει προστατέψει την άμυνα, να την ενισχύσει και στο φινάλε του αγώνα να έβαζε και τρίτο στόπερ, για να «κλειδώσει» την πρόκριση. Όλοι θα τον κατηγορούσαν πως δε σκέφτηκε λογικά και έψαξε ένα ακόμα γκολ σε ένα ματς, το οποίο θα έπρεπε να έχει αντιμετωπίσει πιο συντηρητικά και να παίξει για το αποτέλεσμα.
Και όλα αυτά, έχοντας απέναντί του μια ομάδα, η οποία παρουσιάσει μια εξωπραγματική μεταμόρφωση στις τελικές ευθείες σχεδόν όλων των αγώνων που έχει δώσει στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο. Μια ομάδα, η οποία από το 60’ και μετά έδειχνε με κάθε τρόπο, πως θα παλέψει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο για την πρόκριση και τελικά δικαιώθηκε. Η Αργεντινή δε σημείωσε μόνο τα δυο γκολ, είχε επίσης δυο δοκάρια και πολλές ευκαιρίες για να έχει μεγαλύτερο σκορ στον ημιτελικό. Ο Λιονέλ Σκαλόνι απέδειξε πως έχει εναλλακτικό πλάνο, όπως το είχε κάνει και στους προηγούμενους γύρους της διοργάνωσης. Παρά τις ελλείψεις που έχει το φετινό ρόστερ της «αλμπισελέστε», ο Αργεντινός τεχνικός κατάφερε να την οδηγήσει στον τελικό, με μπροστάρη τον Λιονέλ Μέσι. Η Αργεντινή φτάνει στον τελικό του Μουντιάλ, γιατί κατάφερε να βρει διαφορετικούς πρωταγωνιστές και σκόρερ στις νοκ-άουτ αναμετρήσεις.
Τέλος, ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει στους μέσους της «αλμπισελέστε». Οι ΜακΆλιστερ, Φερνάντες, Ντε Πολ και Παρέδες πραγματοποιούν εξαιρετικό τουρνουά, κυρίως μετά τη φάση των ομίλων και είναι ένας από τους λόγους, που η ομάδα του φτάνει στον τελικό. Η κατακόρυφη άνοδος στην απόδοσή τους, έχει βοηθήσει τόσο στην αμυντική λειτουργία, όσο και στον τομέα της δημιουργίας και της εκτέλεσης. Η Αργεντινή δεν τα περιμένει όλα από τον Μέσι και αυτό της έδωσε το δικαίωμα να φτάσει έως το τέλος της διαδρομής.
