To Τεπίτο είναι μια γειτονιά, στην Πόλη του Μέξικο. Στην δημοτική αγορά που υπάρχει εκεί μπορείς να βρεις τα πάντα, και όταν λέμε τα πάντα, ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Το επιβεβαιώνει και ο γεννημένος στο Μάντσεστερ σκηνοθέτης, Φάιντελ ΜακΚέιμπ ο οποίος είναι υπεύθυνος για το ντοκιμαντέρ “El Diez: Made in Tepito”.
Στις 22 Ιουνίου του 1986 σημειώθηκαν δύο από τα πιο ιστορικά γκολ ή για όσους είναι φαν της Αργεντινής τα πιο ιστορικά γκολ των παγκοσμίων κυπέλλων.
Το ένα είναι το περίφημο “χέρι του Θεού” και το άλλο αν έχετε ακούσει την περιγραφή του Αργεντινού “Genio, Genio, Genio” ξέρετε ποιο είναι, το γκολ που ο Μαραντόνα πέρασε την μισή Αγγλία για να σκοράρει.
Πάμε έξι μέρες νωρίτερα. Στις 16 Ιουνίου η Αργεντινή νικά 1-0 την Ουρουγουάη παίζοντας με μπλε φανέλες. Σκόρερ ο Πασκούλι. Μετά το τέλος του αγώνα οι δύο ομάδες ανταλλάζουν φανέλες. Λάθος. Στις 20 Ιουνίου η Αργεντινή ενημερώνεται ότι πρέπει να παίξει με μπλε φανέλες απέναντι στην Αγγλία αλλά… δεν έχει.
Το ντοκιμαντέρ του ΜακΚέιμπ ακολουθεί αυτές τις έξι ημέρες από τον αγώνα με την Ουρουγουάη ως την ημέρα του αγώνα με την Αργεντινή και το πως βρέθηκαν αυτές οι φανέλες στην περίφημη αγορά του Τεπίτο στην Πόλη του Μέξικο.
Η ιδέα, σύμφωνα με την έρευνα του ΜακΚέιμπ ανήκε στον τερματοφύλακα Έκτορ Μιγκέλ Σελάδα ο οποίος αγωνιζόταν στο Μέξικο και ήταν ο τρίτος τερματοφύλακας στην αποστολή της Αργεντινής στην ιεραρχία. Οι φανέλες φυσικά βρέθηκαν στην αγορά και δεν είχαν τίποτα επάνω. Κάποιος έπρεπε να ράψει το σήμα της Αργεντινής. Βρέθηκε. Κάποιος έπρεπε να τυπώσει τα νούμερα που αν δεν το θυμάστε είναι λίγο γυαλιστερά και αυτό γιατί ήταν νούμερα που χρησιμοποιούν ομάδες του NFL.
Είπαμε, σε αυτή την αγορά μπορούσες και μπορείς, να βρεις τα πάντα.
Λύθηκε και αυτό το πρόβλημα σε μια ιστορία και ένα πρόβλημα που στην εποχή μας θα μπορούσε να λυθεί σε 10 λεπτά αλλά τότε, στην δεκαετία του 80 τα πράγματα ήταν σαφέστατα διαφορετικά και χρειαζόταν δημιουργικότητα.
Για τον Ντιέγκο δεν είχε καμία σημασία. Αν τον έχετε δει να αγωνίζεται, θα τον έχετε δει να παίζει σε λάσπη, χώμα, να τον κλωτσάνε ασταμάτητα, να του σπάνε το πόδι και αυτός να συνεχίζει. Δεν είχε καμία σημασία για αυτόν το τι φανέλα θα φορούσε εκείνη την ημέρα, την δουλειά του την έκανε σε μερικούς άρεσε, σε μερικούς δεν άρεσε, γούστα είναι αυτά.
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα μετά το ματς άλλαξε φανέλες με τον Άγγλο μέσο Στιβ Χοτζ ο οποίος άρχισε να δέχεται ενοχλήσεις για την φανέλα μετά τον θάνατο του Ντιέγκο τον Νοεμβριο του 2020.
Άντεξε και κράτησε την φανέλα ως τον Απρίλιο του 2022 πριν την δώσει για δημοπρασία.
Στις 4 Μαϊου στον περίφημο οίκο Sotheby’s στο Λονδίνο η φανέλα πουλήθηκε έναντι 8 εκατομμυρίων Ευρώ για να γίνει η πιο ακριβή φανέλα στην ιστορία διαλύοντας το προηγούμενο ρεκόρ για φανέλα αθλητή που ανήκε στην φανέλα του Babe Ruth των Νιού Γιόρκ Γιάνκις (1928-1930) και είχε κοστίσει 5 εκατομμύρια. Μπέισμπολ για όσους δεν γνωρίζετε ποιος είναι.
Και το Τεπίτο, ξεχάστηκε; Όχι.
Πρώτον το ντοκιμαντέρ του ΜακΚέιμπ φρόντισε να μην ξεχαστεί ποτέ η προσφορά των Μεξικανών στον θρίαμβο της Αργεντινής απέναντι στην Αγγλία. Η νίκη αυτή είναι ένα μέρος της ιστορίας και της κουλτούρας του Τεπίτο και δεύτερον για να γιορτάσουν τα 40 χρόνια από την σημαντική προσφορά και την ημέρα της νίκης, υπάρχει στο κέντρο της Πόλης του Μέξικο, στην οδό Ρεπούμπλικα ντε Αρχεντίνα η τοιχογραφία της Άνα Τσοπα για την ημέρα εκείνη που δείχνει και τα δυο γκολ του Ντιέγκο με την φανέλα σε πρώτο πλάνο.
Η πλευρά του Μαραντόνα επιμένει ότι τόσο η φανέλα που πουλήθηκε έναντι 8 εκατομμυρίων ευρώ όσο και η ιστορία του ντοκιμαντέρ δεν είναι η αλήθεια.
Αν μου επιτρέπετε εγώ θα θεωρώ ότι είναι αλήθεια γιατί τέτοιες ιστορίες είναι το ποδόσφαιρο και όχι αυτό που προσπαθούν να μας πλασάρουν οι κουστουμάτοι της FIFA τα τελευταία χρόνια.
Καλά Hydration Break να έχετε.
