Ο 57χρονος Γάλλος τεχνικός έκατσε στον πάγκο της βορειοαφρικανικής χώρας μόλις 19 ημέρες, αναλαμβάνοντας μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή. Ο έμπειρος προπονητής δε δίστασε να αντικαταστήσει τον Σαμπρί Λαμουσί, μετά τη συντριβή 5-1 της Τυνησίας από τη Σουηδία, στην πρώτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Άλλοι προπονητές στη θέση του θα είχαν απορρίψει την πρόταση της ομοσπονδίας της Τυνησίας χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, όμως αυτός απάντησε θετικά και δικαίωμα τον άτυπο τίτλο του «οπορτουνιστή», που του έχουν προσάψει κατά καιρούς, οι επικριτές του.
Η συγκεκριμένη επιλογή δεν τον δικαίωσε, καθώς δεν κατάφερε να αλλάξει την εικόνα της Τυνησίας, στα δυο επόμενα ματς του ομίλου. Οι Τυνήσιοι γνώρισαν δυο ακόμα ήττες, με 4-0 από την Ιαπωνία και 3-1 από την Ολλανδία, αποχαιρετώντας τη διοργάνωση. Ο Ρενάρ αποχώρησε από τον πάγκο της ομάδας, χάνοντας την ευκαιρία να κάνει ένα «μικρό θαύμα», κάτι που δε θα συνέβαινε για πρώτη φορά στην καριέρα του. Άλλωστε, το έχει κάνει δυο φορές στην καριέρα του.
Η πρώτη ήταν το 2012, όταν κατάφερε να οδηγήσει τη Ζάμπια στην κατάκτηση του πρώτου Κυπέλλου Εθνών Αφρικής στην ιστορία της. Η συγκεκριμένη επιτυχία είχε θεωρηθεί από πολλούς και όχι άδικα ως μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Το ίδιο επίτευγμα το επανέλαβε τρία χρόνια αργότερα. Το 2015 οδήγησε την Ακτή Ελεφαντοστού στο πρώτο της Κύπελλο Εθνών Αφρικής, μετά από 23 χρόνια και έγινε ο πρώτος προπονητής που κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή στην αφρικανική ήπειρο με δυο διαφορετικές χώρες.
Η συνέχειά του στους πάγκους των εθνικών ομάδων της Αφρικής μπορεί να μην είχε τίτλους, όμως είχε σημαντικές επιτυχίες. Το 2018 πήγε με το Μαρόκο στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ θα έχει να διηγείται στα εγγόνια του, πως κατάφερε να νικήσει την μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή με 2-1, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Ο Ρενάρ δε δίστασε να μεταπηδήσει και στο γυναικείο ποδόσφαιρο, καθώς το 2023 ανέλαβε την εθνική Γαλλίας, με την οποία έφτασε στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η κριτική που έχει δεχτεί τα προηγούμενα χρόνια πολλές φορές ξεπέρασε τα ποδοσφαιρικά όρια. Ο τίτλος του «οπορτουνιστή» μπορεί να χαρακτηριστεί ήπιος συγκριτικά, με όλα τα υπόλοιπα που του έχουν αποδοθεί κατά καιρούς και πολλές φορές ξεπερνούσαν κατά πολύ τα όρια της προσβολής, καθώς έφτασαν να αναφέρουν πως μοιάζει περισσότερο με… συνοδό κυριών, παρά με κανονικό προπονητή. Σε πολλούς δεν αρέσουν οι στιλιστικές του επιλογές με τα ανοιχτά πουκάμισα και το πιο κοσμοπολίτικο look, που έχει υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα, όχι και ο πιο ενδεικτικός λόγος, για να κριθεί η δουλειά κάποιου.
Σίγουρα, ο έμπειρος προπονητής δε θα χάσει κάποια ευκαιρία αν αυτή του παρουσιαστεί στον δρόμο, όπως έγινε πρόσφατα με την Τυνησία, όμως αυτό δείχνει πως πιστεύει και στις δυνατότητές του και στο πλάνο του. Πάντα εμφανίζεται ως ο κατάλληλος άνθρωπος για τις δύσκολες αποστολές, όμως αυτό το έχει κερδίσει με τις παλιότερες επιτυχίες του.
Ο Ρενάρ δε ήταν ποτέ ο προπονητής των εντυπωσιακών δηλώσεων. Ούτε οι ομάδες του ήταν εντυπωσιακές στον αγωνιστικό χώρο. Ο Γάλλος προπονητής ήταν πάντα της άποψης πως με πίστη στις δυνατότητες, με καλή ψυχολογία και με κατάλληλη προετοιμασία, μια ομάδα μπορεί να πετύχει τον στόχο της. Ο Ρενάρ προσπαθεί πάντα να περάσει στις ομάδες του τη νοοτροπία του νικητή και να τις οδηγήσει στις επιτυχίες. Έχει αποδείξει πως μπορεί να κάνει υπερβάσεις και να γράψει ιστορία, με τα αποτελέσματά του.
