Η απρόσμενη ισοπαλία των Ισπανών, ήταν γεγονός που συνέβη με το δικό της ποδόσφαιρο ως προς τη φιλοσοφία, όχι όμως και ως προς την ένταση και την απαιτούμενη επιθετικότητα απέναντι σε αντίπαλο που περίμενε πίσω από τη μπάλα αμυνόμενος προκειμένου να πάρει το σημαντικότερο αποτέλεσμα της ιστορίας του.
Όταν ο κεντρικός επιθετικός της ομάδας Μικέλ Οϊαρθάμπαλ απέτυχε να ακουμπήσει τη μπάλα στα πρώτα 30 λεπτά παιχνιδιού…
Όταν έχεις κατοχή μπάλας 74% και ο αντίπαλος παίζει τόσο άνετα άμυνα που παραχωρεί μόνο ένα φάουλ σε 90 αγωνιστικά λεπτά…
Όταν επιχειρείς 27 τελικές (με τις 11 από αυτές να είναι εκτός περιοχής) και δεν σκοράρεις…
Όταν κάνεις 500 περισσότερες πάσες από τον αντίπαλο και στο σφύριγμα της λήξης δεν έπεισες για την κυριαρχία σου…
Όταν οι 606 από τις 734 πάσες που επιχειρείς στο 90λεπτο είναι στο μισό του αντιπάλου όμως τα φάουλ που τον αναγκάζεις να κάνει είναι μόλις 1…
Ένα σορό στατιστικά θα μπορούσε κάποιος να δει και να προσπαθεί να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο η Ισπανία όχι μόνο δεν νίκησε στην πρεμιέρα της για το Παγκόσμιο Κύπελλο απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι, αλλά και δεν έπεισε με την απόδοση της για να δικαιολογήσει τον τίτλο του (στοιχηματικού) φαφορί.
Ένας βαθμός για Βέλγιο και Αίγυπτο με τους τυπικά φιλοξενούμενους να εκπλήσσουν ευχάριστα στην πρεμιέρα τους. Όχι μόνο για το αποτέλεσμα αλλά και για τον τρόπο που το πήραν…
Με 9 από τους 11 βασικούς ποδοσφαιριστές της να αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της χώρας, η Αίγυπτος κατάφερε να παρουσιάσει εξαιρετική εικόνα, άκρως ανταγωνιστική και με φιλοσοφία νίκης και όχι… κλοπής αποτελέσματος απέναντι στο Βέλγιο.
Μοναδικοί παίκτες στην βασική ενδεκάδα του Χασάν που παίζουν μακριά από τη χώρα είναι οι Σαλάχ και Μαρμούς. Ίδιες τελικές προσπάθειες, χαρακτήρας νικήτριας ομάδας και προσπάθεια για τους τρεις; Βαθμούς στα τελευταία λεπτά από μια ομάδα που κέρδισε τις εντυπώσεις στην πρώτη αγωνιστική της διοργάνωσης.
Με προβλήματα στην ισορροπία άμυνας και επίθεσης, με ερωτηματικά στον καταμερισμό των ρόλων το Βέλγιο της πρεμιέρας. Με ποδοσφαιριστές που είναι ικανοί για σπουδαία πράγματα σε ατομικό επίπεδο, αλλά και με εξάντληση κάποιων βασικών παικτών που από μια ιδιαίτερα απαιτητική χρονιά. Ντοκού, Τροσάρ, Τίλεμανς και Ονάνα είναι βασικότατοι άξονες αυτής της ομάδας που αν δεν τους έχει στο υψηλότερο επίπεδο δε μπορεί να διακριθεί σε αυτή τη διοργάνωση.
