Παναθηναϊκός: Απογοήτευση και πίκρα στο Φάληρο

Ο Παναθηναϊκός ήταν απογοητευτικός στο Γεώργιος Καραϊσκάκης απέναντι στον Ολυμπιακό και ηττήθηκε με 1-0.

Το πιο ανησυχητικό βέβαια δεν ήταν η ήττα, ή η κακή εικόνα. 

Ήταν η πλήρης αγωνιστική αδυναμία να απειλήσει έστω μία φορά ουσιαστικά την αντίπαλη εστία σε ολόκληρο το 90’λεπτο. 

Για μια ομάδα που θέλει να επιστρέψει στην κορυφή, η επιθετική ανυπαρξία είναι  καμπανάκι πολύ πιο δυνατό από οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Και όμως, τρεις ημέρες νωρίτερα απέναντι στην ΑΕΚ, οι «πράσινοι» είχαν παίξει κατά διαστήματα καλή μπάλα. 

Σε εκείνο το ματς υπήρχε ένταση, καλή κυκλοφορία και  διάθεση.

Στο Καραϊσκάκη, όμως, όλα αυτά δεν υπήρχαν. 

Χθες ο Παναθηναϊκός δεν είχε ψυχή και προσωπικότητα. 

Μια ομάδα ακίνδυνη, μπλοκαρισμένη, χωρίς ξεκάθαρο πλάνο.

 Ο Ράφα Μπενίτεθ αποφάσισε ξαφνικά να αλλάξει σχηματισμό, επιλέγοντας 4-4-2, παρότι στα προηγούμενα παιχνίδια είχε χρησιμοποιήσει διαφορετικές διατάξεις με σχετική επιτυχία. 

Απέναντι στην ΑΕΚ στη Λεωφόρο είδαμε 3-4-3, στη Νέα Φιλαδέλφεια 4-2-3-1 και χθες έπαιξε 4-4-2. 

Αυτή η  αλλαγή συστημάτων και αγωνιστικής φιλοσοφίας από παιχνίδι σε παιχνίδι, δημιουργεί προβλήματα σε μια ομάδα χωρίς σταθερότητα που ψάχνει να βρει ταυτότητα.

Δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός να δοκιμάζει συστήματα μία αγωνιστική πριν το τέλος των play off. 

Ακόμα κι αν υπήρχαν απουσίες και παίκτες που αισθάνονταν ενοχλήσεις, η λογική λέει ότι αλλάζεις πρόσωπα και όχι συνολικά τη λειτουργία της ομάδας.

Το πρόβλημα φάνηκε ξεκάθαρα και σε ατομικό επίπεδο. 

Ο Κάρολ Σφιντέρσκι ήταν έξω από τα νερά του και δεν μπόρεσε να βοηθήσει καθόλου. 

Καλώς, ή κακώς, δεν του ταίριαζε το χθεσινό ματς, ωστόσο η αλλαγή του ήρθε με μεγάλη καθυστέρηση στο 83’. 

Το πλάνο δεν λειτουργούσε σωστά από νωρίς, όμως δεν υπήρξε άμεση αντίδραση από τον πάγκο. 

Στα μεγάλα παιχνίδια, η καθυστέρηση στις αποφάσεις πληρώνεται ακριβά.

Ο Ταμπόρδα χρησιμοποιήθηκε ξανά σε ρόλο που δεν του ταιριάζει. 

Δεν είναι εξτρέμ, δεν έχει τα χαρακτηριστικά παίκτη γραμμής και φαίνεται ξεκάθαρα ότι χάνεται στις πτέρυγες. 

Ο Αργεντινός είναι καθαρόαιμο «δεκάρι», παίκτης που χρειάζεται ελευθερία στον άξονα και επαφή με την μπάλα κοντά στην περιοχή.

 Όταν ένας ποδοσφαιριστής χρησιμοποιείται διαρκώς έξω από τη φυσική του θέση, στο τέλος εκτίθεται και ο ίδιος και η ομάδα.

Σε πέντε παιχνίδια  στα «play off» ο Παναθηναϊκός έχει σκοράρει μόλις μία φορά. 

Αυτό δεν είναι συγκυρία, αλλά αγωνιστικό αδιέξοδο. 

Μια ομάδα χωρίς αυτοματισμούς, χωρίς δημιουργία και επιθετικό πλάνο. 

Το ποδόσφαιρο που παίζει αυτή τη στιγμή η ομάδα αδικεί το ρόστερ της και κυρίως αδικεί τον ίδιο της τον στόχο.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται πολλά περισσότερα από μεταγραφές. 

Θέλει μια σταθερή αγωνιστική φιλοσοφία, ξεκάθαρους ρόλους και έναν κορμό με αυτοματισμούς που θα ξέρει τι ζητά μέσα στο γήπεδο. 

Οι μεγάλες ομάδες πρέπει να παίζουν δημιουργικό ποδόσφαιρο. 

Επίσης δεν χτίζονται αλλάζοντας σύστημα κάθε εβδομάδα. 

Χτίζονται πάνω σε μια συγκεκριμένη λογική την οποία ο Παναθηναϊκός ακόμα την αναζητεί