Υπάρχουν περίοδοι στη σεζόν που η ποιότητα από μόνη της δεν αρκεί. Τα playoffs είναι διαφορετική συνθήκη. Είναι ματς που κρίνονται στην ένταση, στη νοοτροπία, στη συγκέντρωση και κυρίως στο ποιος μπαίνει στο γήπεδο με τη σπίθα του «τώρα θα το πάρω πάνω μου». Δεν χρειάζεται να είσαι ο πιο γυμνασμένος παίκτης της διαδικασίας. Χρειάζεται να είσαι ο πιο ενεργοποιημένος. Εκείνος που θα δει τη μισή ευκαιρία και θα τη μετατρέψει σε γκολ. Εκείνος που θα μπει σε κάθε φάση σαν να είναι η τελευταία. Και ο Ολυμπιακός στα playoffs χρειαζόταν περισσότερους… Ροντινέι.
Ο Βραζιλιάνος είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ποδοσφαιριστή που ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κατάφερε να «ξεκλειδώσει» σε έναν πιο προωθημένο ρόλο στη δεξιά πλευρά. Τον έφερε πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή, του έδωσε ελευθερία να επιτεθεί, να πατήσει περιοχή και να βγάλει το ένστικτό του. Και αυτή η επιλογή δεν έχει περάσει απαρατήρητη. Ήδη ο Ροντινέι μετρά τρία γκολ στον πιο επιθετικό ρόλο που του έχει δώσει ο Βάσκος τεχνικός, κάτι που αποτυπώνει ξεκάθαρα τη μεταμόρφωσή του.
Χθες στο Φάληρο, απέναντι στον Παναθηναϊκό η παρουσία του ήταν ξανά από εκείνες που δεν φαίνονται μόνο με το μάτι και το γκολ που πέτυχε, αλλά επιβεβαιώνονται και από τους αριθμούς. Σε ένα κομμάτι του παιχνιδιού όπου αρκετοί «έσβησαν», εκείνος ήταν συνεχώς μέσα στις φάσεις. Είχε 59 επαφές με την μπάλα, 13 μεταφορές στο γήπεδο και 141,8 μέτρα συνολικής μεταφοράς μπάλας, δείχνοντας διάθεση να κουβαλήσει παιχνίδι και να πάρει πρωτοβουλίες. Κατέγραψε επίσης 2 προοδευτικές μεταφορές και 52,7 μέτρα προοδευτικής απόστασης, με μεγαλύτερη κίνηση σχεδόν 20 μέτρων. Δημιουργικά πρόσφερε τέσσερις key passes και δύο μεγάλες ευκαιρίες, ενώ είχε xA 0.2. Παράλληλα επιχείρησε επτά σέντρες με τέσσερις επιτυχημένες και ολοκλήρωσε 18 από τις 31 πάσες του. Στο αμυντικό σκέλος είχε πέντε ανακτήσεις, τρία τάκλιν, δύο κερδισμένα, και συμμετοχή σε δέκα μονομαχίες εδάφους. Με λίγα λόγια; Ήταν μέσα σε όλα!
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που κάνει τη διαφορά. Ο Ροντινέι δεν έπαιξε το τέλειο παιχνίδι. Είχε 25 χαμένες κατοχές και τρεις φορές οι αντίπαλοι τον πέρασαν. Είχε τα πάνω και τα κάτω του, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα μαζί του. Όμως ο Βραζιλιάνος κουβαλά ένα χαρακτηριστικό που έλειψε από αρκετούς παίκτες του Ολυμπιακού φέτος, το ανταγωνιστικό προφίλ, το οποίο μάλιστα υπογράμμισε και ο Μεντιλίμπαρ στη συνέντευξη τύπου. Ο Ρόντι μετέφερε την αίσθηση πως μπαίνει σε κάθε διεκδίκηση για να την κερδίσει.
Και ίσως γι’ αυτό η δική του διαδρομή έχει μεγαλύτερη αξία. Άκουσε αρνητικά σχόλια, αμφισβητήθηκε αρκετές φορές και έγινε αντικείμενο σχολιασμού. Ευτυχώς ο ίδιος παράτησε την περίφημη ατάκα «kourasmeno», που κάποτε προκάλεσε μια σχετική θυμηδία, αλλά αργότερα του γύρισε μπούμερανγκ. Του πιστώνεται κάτι σημαντικό, είναι παρών μέχρι το τέλος. Στην πορεία του Ολυμπιακού προς την προσπάθεια κατάκτησης του τίτλου δεν θόλωσε.
Στα playoffs δεν χρειάζονται μόνο πόδια. Βγαίνουν μπροστά οι προσωπικότητες. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται περισσότερους ποδοσφαιριστές με τη δίψα, την ένταση και τη διαρκή ενεργοποίηση του Ροντινέι. Οι τίτλοι σε μια οριακή περίσταση όπως ήταν τα φετινά playoffs δεν κατακτώνται από τους τέλειους αθλητές. Κατακτώνται από τους …τρελούς και τα “παλιόπαιδια”. Π.χ. στο “do or die” ματς της Ριζούπολης του 2003, θα χωρούσε άνετα στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού ο Ροντινέι των playoffs και όχι αυτός o Ελ Κααμπί, παρά την τεράστια αξία του!
