Είχε δεν είχε συμπληρωθεί ένας χρόνος από το ξεκίνημα των δημοσιογραφικών μου περιπλανήσεων – στην εκπομπή «Αυτά και Άλλα», αρχικά, και παράλληλα στην πορεία στο «Καλημέρα Ελλάδα» του Γ.Παπαδάκη, στον ΑΝΤ1 – όταν η Φωτεινή Πιπιλή με φώναξε στο γραφείο της και με το γνωστό της, ανεξίτηλο ύφος μου είπε :
«Ρε συ… Μου έχουν δώσει πρόσκληση να πάω μεθαύριο στο Ολυμπιακό στάδιο, για να δούμε το ματς Παναθηναϊκός – Γιουβέντους… Ποια είναι ρε αυτή η Γιουβέντους που μ’ έχουν φάει η Νίνα Βλάχου κι ο Νίκος Ρίζος να πάμε?»
Της εξήγησα πως είναι η πιο δημοφιλής ομάδα της Ιταλίας και από τις πιο δημοφιλείς του πλανήτη. Της είπα για την οικογένεια Ανιέλι, τη βιομηχανία τους κλπ, κλπ…
«Ε, άντε ρε… Κάνε ένα ρεπορτάζ να το παίξουμε στην εκπομπή να δω κι εγώ τι είναι αυτή η Γιουβέντους!» μου είπε…
Ίσα που πρόλαβα να πάω, με την κάμερα της εκπομπής, στο Ανατολικό αεροδρόμιο στην άφιξη της Γιουβέντους. Μου μίλησε τότε ο Τζιανλούκα Βιάλι και 2-3 άλλοι (Ιταλοί δημοσιογράφοι, παράγοντες).. Έκανα ένα ρεπορτάζ στο πνεύμα της εκπομπής, δίχως να ξέρω βέβαια τότε, τι δρομολογούσε όλη αυτή η ιστορία.
Την επομένη του αγώνα, φθάνοντας στα γραφεία της εκπομπής στο Μαρούσι, ο τότε αρχισυντάκτης της αείμνηστος Γιώργος Κολοκοτρώνης (όχι αυτός του Φιλάθλου, ο άλλος του πολιτικού ρεπορτάζ) μου είπε:
«Αγόρι μου, πήγαινε λίγο δίπλα στο γραφείο του Σταύρου Τσώχου… Σε ψάχνει!»
Μόλις μπήκα στο γραφείο του, είδα τον Σταύρο Τσώχο να με κοιτάζει στα μάτια και να μου λέει, ευθέως..
«Είδα ένα ρεπορτάζ που έκανες… Ωραίο ήταν… Θέλεις να έρθεις κι εδώ να κάνεις θέματα για τις εκπομπές μας? Θα μιλήσω και με τη Φωτεινή να σου δίνει χρόνο…»
Αυτές ήταν οι κουβέντες που άλλαξαν τη ζωή μου… Φθινόπωρο του 1992, σαν χθες ένα πράμα! Πορεύθηκα με τον Κύριο Σταύρο για περίπου 2,5 χρόνια καθώς τον Αύγουστο του ’94 παραιτήθηκε γιατί απλά ήταν ο… Σταύρος Τσώχος! Αξιοπρεπής, Κύριος (με το Κάπα, ΠΑΝΤΑ κεφαλαίο) Έντιμος, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ!
Πάντα απαιτητικός αλλά και με κατανόηση στο τιμ του. Πάντα αμείλικτος στο να “κόβει”.. μαχαίρι, το όποιο “καφενείο” στο γραφείο – και δεν ήμασταν λίγοι τότε, Παπανικολάου, Παπαδημητρίου, Δημάτος, Μιχέλη, Μιχάλης Τσώχος, Χαραλαμπόπουλος, Χωραφόπουλος, Δελαγραμμάτικας, Μιλtιάδης Παναγιωτόπουλος και πολλοί ακόμη!
“Βρε σεις…Φασουλίδες… Πάτε έξω να φωνάξετε.. Εδώ δουλεύουμε και δουλεύει τόσος κόσμος γύρω μας. Σεβαστείτε το χώρο!“
Μια από τις τελευταίες του ενέργειες, πριν φύγει, ήταν να εισηγηθεί την πρόσληψή μου στο μισθολόγιο σε εποχές που ποτέ δεν ήταν ήρεμες στο κανάλι των… Καλλιστείων, όπου ο Αθλητισμός ως προϊόν δεν βρίσκονταν σε υψηλή «βαθμίδα» εκτίμησης ελέω του περιβάλλοντος του Μίνωα Κυριακού!
«Δε θα μου ξενυχτάς πριν την πρωινή δουλειά… Σε βλέπω, ότι δουλεύεις πολύ.. Θα σε εξαντλήσει το ξενύχτι!» μου έλεγε βλέποντας κάποιους «μαύρους κύκλους» στα μάτια μου, αραιά και που!
«Να σέβεσαι τον εαυτό σου και να έχεις Υπομονή..», «Να προσπαθείς κάθε μέρα να γίνεσαι καλύτερος… Μπορείς να γίνεις… Πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο να κάνουμε!» «Να είσαι σοβαρός και να σέβεσαι τους παλαιότερους στο χώρο.. Έχεις να μάθεις πολλά από αυτούς!»
Ήταν κάποια από τα όσα μου έλεγε στα χρόνια της συνεργασίας μας… Στο κομβικό κομμάτι όπου «έχτιζα» ένα προφίλ προκειμένου να μπω στη βιοπάλη, στο μόχθο του ρεπορτάζ.. Σε αυτό που «εν πλω» εξελίχθηκε σε καριέρα!
Από τότε τον είδα 2-3 φορές όταν βρέθηκα στη Σίφνο, το Αγαπημένο του νησί, που έμενε εδώ και πολλά χρόνια, όμως ΠΟΤΕ δεν έπαψα να θεωρώ ως ΔΙΔΑΧΕΣ τα λόγια του και την εν γένει συμπεριφορά του!
Και στο τηλέφωνο, όποτε τον καλούσα για τα Χρόνια Πολλά – του Σταυρού, μέσα Σεπτέμβρη – δεν παρέλειψα ποτέ να του λέω… ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!! Για ΟΛΑ!!!
Για το βιογραφικό του και την πορεία στα ΜΜΕ αλλά και το ποδόσφαιρο έχουν γραφτεί πολλά, απ’ τα ξημερώματα όταν έφυγε Ήσυχος, στον ύπνο του στα 89 του χρόνια!
Εγώ, το μόνο που θα προσθέτω, όσο Υπάρχω στο χώρο είναι το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΟΥ… Σε έναν Υπέροχο, «Αγέρωχο», Ασυμβίβαστο και Ταπεινό συνάμα, ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ!
Για Φινάλε… Το κλάμα του! Ναι ΑΥΤΟ, μετά τη λήξη του αγώνα ΑΕΚ – Σπάρτακ Μόσχας όταν η Ένωση νίκησε 2-1 και προκρίθηκε… Ο ίδιος “λύγισε” ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ!
