Υπάρχουν αποκλεισμοί που σε λυγίζουν. Και υπάρχουν κι εκείνοι που σε πεισμώνουν, σε γεμίζουν περηφάνια και σε κάνουν να πιστεύεις πως κάτι μεγάλο έρχεται. Η ΑΕΚ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Γιατί αυτό που παρουσίασε στη Νέα Φιλαδέλφεια απέναντι στη Ράγιο Βαγεκάνο δεν ήταν μια ομάδα που «πάλεψε και αποκλείστηκε». Ήταν μια ομάδα που για περίπου μία ώρα κυριάρχησε, επέβαλε τον ρυθμό της, «κατάπιε» τον αντίπαλο και έδειξε ότι μπορεί να σταθεί και να κοιτάξει στα μάτια οποιονδήποτε.
Το 3-0 στο 51’ δεν ήταν απλώς ένα γκολ. Ήταν η επιβεβαίωση μιας ανωτερότητας που φώναζε από το πρώτο λεπτό. Ήταν η στιγμή που το γήπεδο πίστεψε ακόμα περισσότερο ότι το βράδυ θα γράψει ιστορία. Και ίσως να το άξιζε.
Το ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί
Το ποδόσφαιρο, όμως, δεν λειτουργεί πάντα με όρους δικαιοσύνης. Το γκολ του Παλαθόν στο 60’ ήρθε για να υπενθυμίσει τη σκληρότητα του παιχνιδιού. Σε ένα βράδυ που η ΑΕΚ είχε κάνει σχεδόν τα πάντα σωστά, μια στιγμή ήταν αρκετή για να γκρεμίσει το όνειρο. Κι εκεί είναι που μετριέται μια ομάδα. Όχι μόνο όταν όλα πάνε καλά, αλλά και όταν της φεύγει κάτι μέσα από τα χέρια.
Το χειροκρότημα και η αποθέωση του κόσμου
Στο τέλος δεν υπήρχε απογοήτευση που μετατράπηκε σε θυμό για την αρνητική έκβαση της αναμέτρησης. Υπήρχε κάτι πιο σπάνιο.
Ο κόσμος έμεινε στις εξέδρες. Χειροκρότησε. Αναγνώρισε. Αγκάλιασε την ομάδα του. Γιατί είδε κάτι αληθινό. Είδε παίκτες να δίνουν τα πάντα, να παλεύουν μέχρι το τελευταίο λεπτό, να εξαντλούν κάθε πιθανότητα. Και αυτό, για την ΑΕΚ, είναι ταυτότητα.
Το αύριο είναι ήδη εδώ
Ο αποκλεισμός πονάει. Και θα πονάει, ενδεχομένως, για λίγο ακόμα. Γιατί ήταν μια μεγάλη ευκαιρία. Από αυτές που δεν εμφανίζονται κάθε χρόνο. Αλλά αυτή η ΑΕΚ δείχνει ότι δεν είναι «περαστική» από αυτό το επίπεδο. Δεν είναι μια ομάδα που απλώς έζησε μια καλή ευρωπαϊκή βραδιά. Είναι μια ομάδα που χτίζει κάτι. Που εξελίσσεται. Που μαθαίνει. Και που, αργά ή γρήγορα, θα ξαναβρεθεί μπροστά σε τέτοιες στιγμές.
Και τώρα, πρωτάθλημα
Το βλέμμα στρέφεται πλέον στο πρωτάθλημα και στο ματς με τον ΠΑΟΚ. Εκεί όπου δεν υπάρχει χώρος για απογοήτευση. Υπάρχει μόνο ένας δρόμος: να μετατρέψει αυτή την πίκρα σε δύναμη. Γιατί αν έχει αποδείξει κάτι φέτος η ΑΕΚ, είναι ότι δεν φοβάται τα δύσκολα. Και, τελικά, ποτέ δεν φοβόταν.
