Ας το παραδεχτούμε, για να συνεχίσουμε παρακάτω. Ο Έργκιν Άταμαν δεν είναι ένας γοητευτικός τύπος – ούτε τον ενδιαφέρει να γίνει. Λες και έχει βουτήξει στη μαρμίτα με τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις όταν ήταν μωρό, ο Τούρκος μπορεί να κάνει κουλουβάχατα τα πάντα με μία και μόνη συνέντευξη τύπου, ανακατεύοντας φιλοφρονήσεις με ψόγους και ανασφάλειες με αλαζονεία. Όλα παίζουν, αλλά ένα μοιάζει σε κάθε περίπτωση δεδομένο: ο Άταμαν λέει πάντα το πρώτο πράγμα που περνάει από το κεφάλι του, με ειλικρίνεια που συνορεύει με την απάθεια.
Είπε λοιπόν ανάμεσα στα άλλα τις προάλλες πως η Βαλένθια «θα κέρδιζε και τους Λος Άντζελες Λέικερς». Και συμπλήρωσε πως «μακάρι να μην την βρούμε απέναντί μας στα πλέι-οφ». Πολιτική ορθότητα και αηδίες, σε δύο προτάσεις κατάφερε να δυσαρεστήσει τόσο τον Πέδρο Μαρτίνεθ, όσο και τους φιλάθλους της ίδιας του της ομάδας. Στον Ισπανό εντρεναδόρ φάνηκε άκομψο, εντός των τειχών φοβικό και ανασφαλές, σίγουρα όχι ταιριαστό με την δυναμική του συλλόγου και τις δυνατότητες που προκύπτουν από τη στελέχωση και τον προϋπολογισμό του.
Ο Άταμαν, να το ξαναγράψω, δεκάρα δεν δίνει για πολιτική ορθότητα. Τα λέει όπως τα βλέπει. Πάει να πει, βλέπει την ομάδα του να βελτιώνεται μεν, αλλά να κλυδωνίζεται άσχημα από τις ομάδες με τις οποίες δεν ταιριάζει: τη Βαλένθια, την Παρί, τον Αστέρα. Και ξέρει καλά πως αυτό πρακτικά δεν σώζεται όταν το ημερολόγιο λέει Απρίλης και τα πλέι-οφ (ή πλέι-ιν) είναι στη γωνία. Η εποχή θέλει πρακτικές λύσεις, τι μπορείς να γίνεις αύριο και όχι τι θα ήθελες να είσαι. Κοντολογίς, ο Παναθηναϊκός είναι μια μετριότατη αμυντική ομάδα. Με κάποιους αυτή η μετριότητα μακιγιάρεται, με άλλους ξεμπροστιάζεται. Το να θεωρεί κανείς πως ακόμα ο Παναθηναϊκός είναι σε θέση να ορίζει κάθε κομμάτι του παιχνιδιού απλώς γιατί είναι ομάδα με αχανές επιθετικό ταλέντο συνορεύει με τη φαντασιοπληξία.
Τι θέλει λοιπόν ο προπονητής του Παναθηναϊκού; Να βρει ένα τρόπο να πάει στο φάιναλ φορ. Εκεί, όπως και να πάει, θα είναι μια άλλη, διαφορετική κατάσταση. Εκεί θα ελπίζει πως ο συνδυασμός έδρας, σταρ, δύναμης πυρός και ειδικού βάρους του συλλόγου θα είναι αρκετός για να ραφτεί στη φανέλα το όγδοο αστέρι. Το ζήτημα είναι πως φτάνει κανείς ως εκεί.
Όταν κανείς πιέζεται, καταλήγει σε αυτά που τον κάνουν να αισθάνεται ασφάλεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Άταμαν μαζεύει το rotation σε 8-9 παίκτες, σαν πρόβα πλέι-οφ. Δίνει λεπτά στον Λεσόρ ελπίζοντας στην σταδιακή άνοδο του, έχει εισάγει το σχήμα με τον Χουάντσο στο «5», έχει καβάτζα το tall ball με τον Όσμαν στο «2». Και πάνω από όλα, περιμένει να δει τους παίκτες του σε καλή κατάσταση. Στο φινάλε της Σόφιας και σε όλο το ματς της Βαλένθια του έλειψε ο Ναν, ήρθαν δύο ήττες, απλά μαθηματικά.
Είναι να απορεί κανείς πως μια ομάδα με 40 εκατομμύρια ευρώ μπάτζετ πιθανότατα δεν θα προλάβει καν την εξάδα της Ευρωλίγκας; Προφανώς είναι (και ο προπονητής είναι κεντρικό πρόσωπο στο κάδρο των ευθυνών) αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός αυτού του σημειώματος.
Στο πλαίσιο των πρακτικών λύσεων, οι πράσινοι χρειάζονται επειγόντως διεύρυνση του rotation στους 9 παίκτες, πιθανότατα 10 αν μπουν στη διαδικασία των πλέι-ιν. Με τον Σλούκα στα 36 και τον Γκραντ ακόμη ντεφορμέ, τον Όσμαν αναποτελεσματικό όσο ανεβαίνει πάνω από τα 30 λεπτά και τον Λεσόρ να χρειάζεται περισσότερη βοήθεια από όση μπορεί να δώσει, ο λογαριασμός δύσκολα θα βγει στα σκληρά, κοστοβόρα παιχνίδια της postseason. O Ρογκαβόπουλος είναι η προφανής επιλογή για να αναπνεύσουν κάπως ενεργειακά οι πράσινοι, όμως πέραν αυτού ο επόμενος αγνοείται. Η αδυναμία ενσωμάτωσης του Σορτς τώρα βγάζει τη γλώσσα, ο Καλαϊτζάκης σταδιακά έχει χάσει ακόμα και τον ρόλο που είχε, ο Μήτογλου το ίδιο, για τον Γκριγκόνις ούτε λόγος. Το σχήμα με τον Ναν στο «1» και γύρω του ένα στρατό από φοργουορντ (Ρόγκα/Όσμαν/NHD/Χουάντσο) είναι επίσης μια all-in, όσα-πάνε-όσα-έρθουν επιλογή.
