Δεν το έχει εύκολο το χαμόγελο. Ακόμα και τότε, όταν το παιχνίδι είχε τελειώσει και ο ίδιος είχε ξεπεράσει τις προσδοκίες στην πρώτη του εμφάνιση μετά από 10 μήνες, δεν έσκασε το χειλάκι του στο φατούρο που του επιφύλαξαν οι υπόλοιποι. Όχι τυχαία, το παρατσούκλι του Μους Φαλ είναι κροκόδειλος.
«Είναι μια περίπλοκη διαδικασία», μου έλεγε μετά, μιλώντας για τον μακρύ, ανηφορικό, μοναχικό δρόμο της αποκατάστασης μετά τον σοβαρό τραυματισμό του περασμένου Ιουνίου στο γόνατο. «Πρώτα πρέπει να συνηθίσεις τον γύψο, μετά να μάθεις να περπατάς με τις πατερίτσες. Ύστερα να ξεπεράσεις τις αναποδιές, το γόνατο σου πρήζεται και δεν ξέρεις γιατί, δεν είσαι σίγουρος για το πότε θα γυρίσεις, αν θα είσαι ο ίδιος όταν γυρίσεις».
Αν δεν είσαι φτιαγμένος από ξύλο ή οι οπαδικές σου υστερίες δεν έχουν νεκρώσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς, επιστροφές στη δράση όπως αυτή του Γάλλου φτιάχνουν ιστορίες που σου ζεσταίνουν την καρδιά. Ήταν αρκετές οι φορές που τον βλέπαμε να δουλεύει, όλοι οι δημοσιογράφοι, πριν τις media days του Ολυμπιακού. Πολλοί ζητήσαμε διακριτικά την άδεια για μερικές εικόνες ή δύο λόγια, εισπράττοντας πάντα αρνητική απάντηση. Ο Φαλ ήθελε να είναι σταθερά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, να μην πει τίποτα μέχρι να πατήσει στο παρκέ. Το σεβάστηκαν όλοι, αυτονόητα.
Φυσικά κανείς δεν κάνει χάρη σε κανένα σε αυτό το επίπεδο και σε αυτό το χρονικό σημείο, όσα (πολλά) κι αν έχει προσφέρει. Ο Φαλ μπήκε στο ματς και έδειξε από την αρχή ελαφρύς, λυμένος, λες και η περισσότερη από τη σκουριά είχε ήδη φύγει. Ούτως ή άλλως αλλεργικός στις υπερβολές, βάλθηκε να κάνει αυτό που ξέρει καλά προσφέροντας μαζεμένους πόντους στον Πίτερς και μεταμορφώνοντας την αμυντική γραμμή της ομάδας του απλά με την παρουσία του. Προϊόντος του χρόνου, ο προπονητής του πείστηκε σε τέτοιο βαθμό που τον έστειλε να μαρκάρει στην περίμετρο σε άμυνα αλλαγών στην τέταρτη περίοδο, όταν το ματς έκαιγε. Μερικά χαστούκια στη μπάλα που πιστώθηκαν επιθετικά ριμπάουντ σε άλλους, ένα μπλοκ πίσω, μια ακόμα ασίστ, μια επιστροφή μούρλια.
Αν κόντρα στη Ρεάλ το κονσέρτο ήταν για δυο βιολιά, στη Σόφια ήταν κολεκτίβα. Ο Ντόρσεί συνέχισε τις υψηλές πτήσεις, 23 πόντοι, 60 στην εβδομάδα, σκληρός πια, περπατημένος, όμως τα λίγα από πολλούς ήταν αυτά που λύγισαν την φορμαρισμένη Χάποελ. Το τριπλό σφυροκόπημα από τους σέντερ, Μιλουτίνοφ, Χολ, Φαλ, να μην μπορείς να ησυχάσεις. Ο Πίτερς που μπήκε στις μάχες των ριμπάουντ και τιμώρησε το small ball και τις άμυνες αλλαγών τόσο κανείς. Ο Τζόσεφ, εύκολα στην καλύτερη του εβδομάδα στην Ευρώπη, έπαιξε όλη την τέταρτη περίοδο. Τα τριάρια έβαλαν τα ελεύθερα τρίποντα, Γουόρντ 2/5, Παπανικολάου3/4. Δέκα διαφορετικοί πήραν ριμπάουντ, εννιά μοίρασαν ασίστ. Κολεκτίβα κανονική.
Η πρωτιά απέχει πια μια νίκη επί της Αρμάνι, πιστοποίηση του modus operandi ενός ολόκληρου συλλόγου. Αυτό που φυσιολογικά δίνει αυτοπεποίθηση δεν είναι μόνο οι νίκες, αλλά η αίσθηση πως ο Ολυμπιακός πατάει καλά και κερδίζει όντας υγιής και ξεκούραστος, έτοιμος όταν τελειώσει το ματς να δώσει άλλο ένα. Αυτό είναι που πάντα κάνει τη διαφορά όταν μπαίνει η postseason, να έχεις τη βενζίνη να σανιδώσεις το γκάζι χωρίς να φοβάσαι ότι θα κάψεις τα πιστόνια.
