Μονακό, η ομάδα της μίας οθόνης

Ανοίγεις τη σελίδα του ρόστερ της Μονακό στην Ευρωλίγκα και για μία στιγμή νομίζεις ότι κάποιος την έχει χακάρει. Όλοι χωράνε σε μία σελίδα, γκαρντ, φόργουορντ και σέντερ. Έντεκα πρόσωπα, εννιά διαθέσιμοι απόψε, ίσως δέκα αν επιστρέψει ο Τάις που δεν έπαιξε κόντρα στη Ναντέρ. Ομάδα, μιας οθόνης, σκηνικό των 80’s.

Κοιτάς λίγο πιο κάτω, στους προπονητές, ένας έχει απομείνει. Ο μέχρι πρότινος βοηθός Σέρχι Γκλαντίρ θα εκτελέσει χρέη πρώτου προπονητή στο ναυάγιο που έχει καταλήξει να είναι η περσινή φιναλίστ της διοργάνωσης, καθώς το άχαρο πενθήμερο σίριαλ της αποδοχής της παραίτησης του Βασίλη Σπανούλη έληξε χθες και τυπικά.

Οι επιζώντες πάντως είναι ακόμη εκεί. Λίγοι, εκτός φόρμας και με αμφίβολη διάθεση να παλέψουν για μια ομάδα που είναι πολύ πιθανό να επιστρέψει στην αφάνεια από την οποία αναδύθηκε πριν από σχεδόν μια δεκαετία, διόλου ασήμαντοι όμως. Η κύρια λέξη της βραδιάς είναι η υπερηφάνεια, το μοναδικό κίνητρο που απομένει στον Μάικ Τζέιμς και την παρέα του. Η παρουσία του Ολυμπιακού στο Πριγκιπάτο πιθανώς να λειτουργήσει σαν αγκάθι στα πλευρά, ένα «μπορεί μετά να διαλυθούμε, αλλά απόψε θα παίξουμε». Επικίνδυνο, αν δεν το πάρει κανείς στα σοβαρά.

Με τους Νιλικίνα – Τζόσεφ να διώχνουν την ανασφάλεια της απουσίας του Γουόκαπ και τον Πίτερς να επιστρέφει στα στάνταρ του οι ερυθρόλευκοι μπορούν πια να μετρήσουν τις νίκες που χρειάζονται μέχρι να θρονιαστούν στην τετράδα. Απόψε είναι το φαβορί να πάρουν άλλη μία απέναντι σε μια ομάδα που έχει χάσει επτά από τα οκτώ τελευταία, αρκεί να ξεπεράσουν την πνευματική παγίδα που αναφέρθηκε παραπάνω. Με πέντε παιχνίδια στην έδρα της και ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη απέναντι στην αδιάφορη Έφες στο πρόγραμμα, η Μονακό έχει ακόμα κάμποσες ελπίδες να προλάβει την postseason, αλλά το ζήτημα είναι αν είναι ακόμη ομάδα.  

Την περασμένη εβδομάδα άντεξαν μετά βίας ένα ημίχρονο κόντρα στη Φενέρ, κυρίως γιατί πήραν 14 πόντους από τη γραμμή των βολών σε αυτό το διάστημα. Βαθμηδόν ξεθώριαζαν ώσπου στο τέλος ο Τζέιμς, νικημένος από τον εκνευρισμό, έγινε πρωτοσέλιδο για τους λάθος λόγους σπρώχνοντας τον Οκόμπο. Προχθές έδειξαν σφυγμό λίγα χιλιόμετρα από την Adidas Arena, κέρδισαν τη Ναντέρ, πήγαν στον τελικό του Κυπέλλου. Στα τέλη Οκτώβρη είχαν περάσει εντυπωσιακά από το Φάληρο, αλλά από τότε θαρρεί κανείς πως έχουν περάσει χρόνια, όχι μήνες.

Ο Κόρι Τζόσεφ είναι το κεντρικό πρόσωπο του ματς. “Sneaky athletic”, ελληνιστί «ύπουλα αθλητικό» μου τον περιέγραψε κάποιος από τον Ολυμπιακό προχθές, λίγο πριν πετάξουμε για τη Νίκαια. Λίγο νωρίτερα είχα ρωτήσει τον Γιώργο Μπαρτζώκα σχετικά και η απάντηση του έγινε, τι περίεργο, κι αυτή viral, αυτό το “put some respect on his name” που φαντάζομαι έχετε ήδη διαβάσει.

Ο Καναδός, που σύμφωνα με πληροφορίες πλήρωνε ο ίδιος το ξενοδοχείο του στο Μονακό για το διάστημα που έμεινε εκεί, δεν κρατάει κακία στην πρώτη ομάδα του στην Ευρώπη: «αυτά τα πράγματα συμβαίνουν». Πλέον πατά φανερά καλύτερα στα πόδια του και για αυτό στέλνει και τα σουτ στο στόχο, δύο σερί ματς από 10 πόντους, pas mal. Απόψε επιστρέφει εκεί που κουνιούνται οι μεγάλες βάρκες, γνωρίζοντας πως αυτή της Μονακό είναι ένα-δυο χτυπήματα ακόμα μακριά από το βυθό.