Ένα ντέρμπι «αιωνίων» είναι πάντα ένα ντέρμπι που οποιοσδήποτε προσπαθεί να προδικάσει το αποτέλεσμα, έχει κίνδυνο να εκτεθεί. Έχουμε δει στο παρελθόν ομάδες σχεδόν με το εφηβικό ή ακόμα και ομάδες που όλη την σεζόν μετρούσαν με το σταγονόμετρο τις επιτυχίες, να κερδίζουν τέτοιας ειδικής σημασίας παιχνίδια. Τρανό παράδειγμα η τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Ολυμπιακού σε παιχνίδι της Euroleague. Ήταν 5 Φεβρουαρίου του 2021 όταν οι «πράσινοι» όντας σε μεταβατική σεζόν εσόδων-εξόδων είχαν για πρωταγωνιστές τους Χάουαρντ Σαντ-Ρος και Λευτέρη Μποχωρίδη για να «αλώσουν» το ΣΕΦ με 88-77.
Από τότε πολύ νερό κύλησε στο… αυλάκι. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έχουν επιστρέψει στην ελίτ της Ευρώπης, πρωταγωνιστούν και «μάχονται» κάθε σεζόν για την κούπα. Αυτό που όμως δεν αλλάζει την τελευταία πενταετία είναι ο νικητής στους ελληνικούς «εμφύλιους» της Euroleague. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μία είδους «κατάρα», χάνοντας 11η στη σειρά φορά από τους Πειραιώτες το βράδυ της Παρασκευής. Ψυχολογικό; Μπορεί κάποιος να το υποστηρίξει. Αλλά όχι για αυτό το ντέρμπι και όχι για φέτος.
Πρέπει να «μασάς» σίδερα
Είναι κλισέ αλλά είναι πέρα για πέρα αληθές. Όταν παίζεις τέτοια παιχνίδια πρέπει το επίπεδο ενέργειας και συγκέντρωσης να είναι στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό καθ’ όλη την διάρκεια της αναμέτρησης. Ο Παναθηναϊκός πέταξε στα σκουπίδια ένα ημίχρονο στο ΣΕΦ. Ένα ημίχρονο που δεν έκανε τίποτα σωστά σε άμυνα και επίθεση. Ένα ημίχρονο στο οποίο είδαμε τον σχεδόν ανενεργό ΜακΚίσικ να κλέβει από τον Τι Τζέι Σορτς και να τον αφήνει δύο-τρία βήματα πίσω στον αιφνιδιασμό πριν τελειώσει την φάση. Ένα ημίχρονο που οι «πράσινοι» έκαναν το ένα λάθος μετά το άλλο και δεν τροφοδότησαν με τον σωστό τρόπο τα ατού του.
Ο Ολυμπιακός το ήθελε περισσότερο, οι Νιλικίνα – Τζόσεφ ήταν οι πιο «διψασμένοι» παίκτες του παρκέ. Μάλλον άκουσαν από εμάς τους δημοσιογράφους ότι ο Ολυμπιακός κατεβαίνει χωρίς πλέι-μέικερ και ήθελαν κάτι να αποδείξουν. Ειδικά ο Γάλλος έδειξε σημάδια μεγάλου παίκτη. Διαθέτει πληρέστερο ρεπερτόριο στην επίθεση από τον Γουόκαπ (αν εξαιρέσουμε την δημιουργία) και φαίνεται να μπορεί να παίξει και τόσο σκληρή άμυνα όσο ο συμπαίκτης του. Ο Ναν δεν μπορούσε να απεγκλωβιστεί με τίποτα και μόνο όταν άλλαξε το μαρκάρισμα πάνω του βρήκε τρόπο να εκτελέσει και να βρει κάποιον ρυθμό στο δεύτερο ημίχρονο. Είναι χαρακτηριστικό ότι φτάσαμε στο τελευταίο δεκάλεπτο, μετά από δύο τάιμ-άουτ του Αταμάν, για να βρούμε δυο φορές που είδαμε ένα πιο σύνθετο play από πλευράς φιλοξενούμενων. Αποτέλεσμα; Ένα ελέυθρο τρίποντο και ένα εύκολο λέι-απ για τον Ναν…
Πλάνο και scouting
Οι «πράσινοι» φαίνεται να έχουν… ερωτευτεί τον εαυτό τους την φετινή σεζόν. Και αυτό είναι κάτι πολύ επικίνδυνο. Διαθέτουν το καλύτερο ρόστερ στην Euroleague δίχως καμία αμφιβολία. Με τουλάχιστον πέντε παίκτες που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να είναι απόλυτοι σταρ σε άλλες ομάδες της λίγκας που κάνουν πρωταθλητισμό. Η έλευση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις δίνει άλλες πτυχές στο παιχνίδι των επτά φορές πρωταθλητών Ευρώπης, τις οποίες τις είδαμε σε υπερθετικό βαθμό στο Ηράκλειο στον τελικό του Κυπέλλου.
Ο Ολυμπιακός όμως προσαρμόστηκε, έκανε σκάουτινγκ και διάβασε τι προσπαθεί να κάνει ο Παναθηναϊκός. Μεταξύ μας, δεν είναι και τόσο δύσκολο να το κάνεις αυτό όταν ο αντίπαλος σου βασίζεται στο προσωπικό ταλέντο, στην επιλογή του παίκτη-σταρ και σε ένα isolation, ένα pick ‘n roll και βαριά-βαριά ένα post up.
Η ομάδα του Αταμάν μπήκε εντελώς απροετοίμαστη και χωρίς πλάνο στο παρκέ. Φταίνε οι απουσίες του Βεζένκοφ και του Γουόκαπ, οι οποίες δημιούργησαν στον Παναθηναϊκό μία… σιγουριά ότι θα κερδίσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, φταίει ότι ο Ολυμπιακός μπήκε με το… μαχαίρι στα δόντια. Ό,τι και αν είναι, όταν έχεις βρεθεί με το ακριβότερο μπάτζετ στην διοργάνωση να είσαι στην 10η θέση της βαθμολογίας και βλέπεις τον ιδιοκτήτη της ομάδας σου να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι σου για να αντιστρέψει την κατάσταση (ρίχνοντας εκατομμύρια στο τραπέζι), δεν μπορείς να μπαίνεις χαλαρός σε ένα ντέρμπι «αιωνίων». Όπως και αν λέγεσαι, όποιος και αν είσαι. Ούτε μπορείς να έχεις το μυαλό σου μόνο στο αν ή πότε θα διαμαρτυρηθείς. Ακόμα και αν θεωρείς ότι αδικείσαι, πρέπει να κοντρολάρεις τα συναισθήματα σου και να παίξεις το παιχνίδι.
Γυρνάει το «καράβι»;
Αν απαριθμήσουμε τα υποτιθέμενα «turning point» στην σεζόν του Παναθηναϊκού, θα χάσουμε το μέτρημα. Το Κύπελλο στη Κρήτη με το κυριαρχικό μπάσκετ είναι το τελευταίο χρονικά, αλλά ούτε αυτό βγαίνει αληθινό στο παρκέ. Οι «πράσινοι» έχουν πλέον σκάψει τον… λάκκο τους στην φετινή Euroleague, όμως δεν παύουν να έχουν την περισσότερη ποιότητα στο ρόστερ τους. Αν κάποιος μπορεί να αντιστρέψει αυτή την σεζόν, αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. Πως; Αρχικά, κατανοώντας τι πάει λάθος και στη συνέχεια με βήματα προς την σωστή κατεύθυνση. Δεν μπορείς να επιλύσεις κάτι, αν πιστεύεις ότι όλα τα κάνεις σωστά. Όταν στο μυαλό σου δεν υπάρχει πρόβλημα, τότε τα… βράχια είναι κοντά.
Το μόνο θετικό που βλέπω για τους Κυπελλούχους Ελλάδας είναι ότι ακόμη κρατούν τη δική τους τύχη στα χέρια τους, δεν εξαρτώνται από κάποιον άλλον. Πάνω στη δική τους άσχημη αγωνιστική εικόνα, η… μισή Ευρώπη κάνει το ίδιο. Η Μπαρτσελόνα και ο Ερυθρός έχασαν παιχνίδια που έπρεπε να πάρουν, η Χάποελ είναι σε ελεύεθρη πτώση και η Μονακό σχεδόν διαλύεται! Είναι στο χέρι του Παναθηναϊκού το πως θα τελειώσει η σεζόν. Αν συνεχίσει έτσι μπορεί να μείνει ακόμα και εκτός πλέι-ιν, μιλώντας δηλαδή για το ιστορικότερο κάζο της τελευταίας 25ετίας στην Euroleague. Μπορεί όμως και να γυρίσει τούμπα μία σεζόν που μοιάζει χαμένη, αν αλλάξει την ύστατη στιγμή νοοτροπία και προσανατολισμό.
