Για τριάντα, τριανταπέντε λεπτά ο Ολυμπιακός ήταν η στιβαρή, δυσκατάβλητη ομάδα που αρέσει στον προπονητή του να βλέπει. Είχε πετύχει σχεδόν σε απόλυτο βαθμό τους τακτικούς της στόχους, είχε κερδίσει την μάχη των κατοχών με παραπάνω επιθετικά ριμπάουντ και λιγότερα λάθη, είχε την απαιτούμενη σκληράδα, είχε κρατήσει τη Ζάλγκιρις στους 51 πόντους σε 30 λεπτά. Καλύτερα, Μιλουτίνοφ και Βεζένκοφ απόντων και με τον Πίτερς στη χειρότερη του βραδιά από τότε που φόρεσε τα ερυθρόλευκα, μάλλον δεν γινόταν, ειδικά από τη στιγμή που ο Γουόκαπ βγήκε εκτός ρυθμού με τα δύο γρήγορα φάουλ.
Στο υπόλοιπο τέταρτο, ο Γιώργος Μποζίκας το είπε καλύτερα από όλους, «οι προπονητές εξαφανίστηκαν». Φρανσίσκο και Γουίλιαμς-Γκος με πινελιές του Λο από τη μία, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ από την άλλη, όσα πάνε κι όσα έρθουν, μονομαχία σε πράσινο φόντο κι όποιος αντέξει. Ήταν πια ζήτημα της μίας ,βαριά δύο λεπτομερειών. Εκεί, στη ρουλέτα, δεν κάνεις κριτική, απλώς περιμένεις τρώγοντας τα νύχια σου να δεις που θα καθίσει η μπίλια, αφού αναπήδησε δυο φορές στο κόκκινο, στρογγυλοκάθισε στο πράσινο.
Αυτοί που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο είδαν μια ομάδα να έχει τις βάσεις προκειμένου να σταθεί όρθια και να φτάσει μια ανάσα από ένα σπουδαίο διπλό όταν οι συνθήκες είχαν ευθυγραμμιστεί σε βάρος της, απέναντι σε έναν αντίπαλο υγιή και φορμαρισμένο. «Με φυσιολογική ευστοχία του Πίτερς ή έναν εκ των Βεζένκοφ-Μιλουτίνοφ, δεν χανόταν αυτό το ματς» είναι σαν να λένε και δεν τους δίνεις εύκολα άδικο.
Οι άλλοι, οι πιο απαισιόδοξοι, παρατηρούν πως οι ίδιες παθογένειες συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τους Πειραιώτες. Στο Κάουνας ο Ολυμπιακός παρατάχθηκε με τέσσερις πόιντ γκαρντ που έπαιξαν μαζί 50 λεπτά (Γουόκαπ 27, Νιλικίνα 16, Τζόσεφ 7, Μόρις καθόλου) και που συνεισέφεραν 8 πόντους με 3/13 σουτ (2/6 τρίποντα), 6 ασίστ, 4 λάθη. Ο Νιλικίνα διακρίθηκε αμυντικά στο πρώτο μέρος αλλά έφθινε όσο κυλούσε το παιχνίδι, ο Μόρις δεν πάτησε καθόλου παρκέ (πιθανώς λόγω αστραγάλου) και ο Τζόσεφ έμοιαζε με αυτό που είναι, δηλαδή με παίκτη που είχε να παίξει σταθερά ανταγωνιστικό μπάσκετ δέκα μήνες. Στην απέναντι πλευρά οι τρεις σωματοφύλακες της Ζάλγκιρις μέτρησαν 61 πόντους, 12 ασίστ, 5 λάθη με 11/21 τρίποντα και 9/18 δίποντα.
Ο καθείς με τα όπλα του. Είχε σημειωθεί και χθες, πως με τον Μπουτκέβιτσους εκτός ρυθμού και κανέναν άλλο να μπορεί να μαρκάρει αποτελεσματικά στα φτερά, οι Φουρνιέ και Ντόρσεϊ θα ήταν αυτοί που θα έβρισκαν τις ευκαιρίες. Πράγματι τις βρήκαν: ο Γάλλος έκανε νέο ρεκόρ καριέρας με 32 πόντους, ο ομογενής γκαρντ πρόσθεσε άλλους 16, ξοδεύοντας πάντως 19 σουτ για αυτούς. Θα έπρεπε να είναι αρκετοί, αλλά δεν ήταν.
Ο προβληματισμός εδώ δεν έχει να κάνει με αυτή καθ΄ αυτή ήττα στο Κάουνας αλλά με την εικόνα από την τέταρτη περίοδο και μετά, τότε που ελλείψει ενός χειριστή που με στοιχειώδη απειλή το παιχνίδι μετακόμισε αποκλειστικά στα χέρια δύο παικτών που δεν κατάφεραν παρά ελάχιστα να δημιουργήσουν για κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό τους. Κάπως έτσι ο Ολυμπιακός άφησε ανεκμετάλλευτη την φανερή υπεροχή του Τζόουνς επί του Ράιτ, όσο και το σχεδόν παράλογα αποτελεσματικό παιχνίδι του Αμερικανού σέντερ σε επίπεδο πάσας που οριακά θύμισε την αποτελεσματικότητα του Φαλ (6 ασίστ/0 λάθη). Από τη στιγμή δε που κανείς εκ των Παπανικολάου, Γουόρντ δεν πάτησε παρκέ στα τελευταία 14 λεπτά (προτιμήθηκε ο Μακίσικ στο small ball ως έξτρα χειριστής/δημιουργός, αλλά αυτό διέλυσε τις αποστάσεις), παίκτες δηλαδή που έχουν στο ρεπερτόριο τους την πάσα, το παιχνίδι έγινε φαρ ουέστ.
Τα παραπάνω θα μπορούσαν να εκληφθούν ως ένα περιστασιακό γεγονός σε ένα ιδιαίτερο βάσει συνθηκών αγώνα, όμως παρόμοια εικόνα είχαν πρόσφατα οι ερυθρόλευκοι και στο Ντουμπάι, εκεί που επίσης είχαν την ευκαιρία να κερδίσουν με ένα σουτ στο φινάλε. Για μια ομάδα που φιλοδοξεί να βάλει από κάτω πολύ καλύτερες και πιο ταλαντούχες ομάδες από την καλοπροπονημένη Ζάλγκρις, το ζήτημα μοιάζει ως και κομβικό, αφού η ικανότητα του Ολυμπιακού να συνδυάσει το ατομικό με το ομαδικό παιχνίδι θα είναι κεφαλαιώδους σημασίας στο τελευταίο τρίτο της σεζόν, αυτό στο οποίο ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει και τα παιχνίδι κρίνουν τίτλους. Οι φετινοί συμβιβασμοί του προπονητή του σε επίπεδο παραχώρησης ελευθεριών στους σταρ έχουν ήδη σημειωθεί, αλλά όπως είπε μέσες-άκρες ο Γιώργος Μποζίκας, «υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την ελευθερία από το hero ball». Και ως γνωστόν, το τελευταίο δεν έχει καμία σχέση με το Bartzokas Ball.
H σκληρή πραγματικότητα λέει πως οι Πειραιώτες έχουν ένα, το πολύ, μήνα ακόμα στον οποίο μπορούν να περιμένουν τους δύο φανερά ανέτοιμους νεοφερμένους Αμερικανούς τους, τον ίδιο μήνα στον οποίο θα πάνε στο Παρίσι, το Μονακό και τη Βαλένθια και θα υποδεχτούν στο Φάληρο τη Φενέρμπαχτσε. Αν ο χρόνος δεν φτάσει, ο προπονητής τους θα είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει άλλες λύσεις σε επίπεδο σχημάτων προκειμένου να διασφαλίσει για την ομάδα του την απαιτούμενη ισορροπία.
