Μερικά πράγματα εξηγούνται. Ο Παναθηναϊκός, σημειώθηκε και εχθές, πήγε στο Βελιγράδι με εξουθενωμένα τα βασικά του γρανάζια, Σλούκα, Γκραντ, Χουάντσο, Όσμαν. Προσθέστε και την απουσία του Ναν και λείπει το 90% της δημιουργίας της ομάδας, αυτοί που κάνουν πράγματα να συμβαίνουν σε ένα κατ΄ εξοχήν γκρουπ που βασίζεται στην ατομική πρωτοβουλία.
Χωρίς το plan A, το plan B λογικά προέβλεπε γενναίες δόσεις Τι-Τζέι Σορτς και προσδοκία να προκύψουν τουλάχιστον δύο ακόμη πρωταγωνιστές που θα μπορούσαν να αναπληρώσουν, σε επίπεδο ενέργειας, όσα δεν μπορούσαν οι καταπονημένοι. Επιπλέον ήταν κομβικό να περιοριστούν τα λάθη στο μίνιμουμ απέναντι σε μια αθλητική ομάδα που δεν έχει πολλούς τρόπους να σκοράρει στο σετ και να σταθεί η άμυνα σε επίπεδα Τελ Αβίβ και Μονάχου (για τις τρείς πρώτες περιόδους).
To λοιπόν, Σορτς είδαμε, μάλλον έπαιρνε και παραπάνω, αλλά είδαμε. Έτερους πρωταγωνιστές, κάποιο ευανάγνωστο επιθετικό πλάνο που θα απέτρεπε την σωρεία λαθών, δεν είδαμε. Άμυνα για δύο πεντάλεπτα, πρώτη και δεύτερη περίοδο, τελεία, ως εκεί. Όταν μετά την ανάπαυλα του ημιχρόνου νικήθηκαν κατά σειρά οι Χουάντσο και Γκραντ σε καθαρά 1v1, καταλάβαινε κανείς πως το πράγμα δεν είχε γυρισμό.
Τα ανεξήγητα είχαν ξεκινήσει από την ανακοίνωση της 12άδας. Στο κατεξοχήν παιχνίδι στο οποίο αναζητούνταν φρεσκάδα, «τρεξίματα» που λένε και στο ποδόσφαιρο, ο Έργκιν Άταμαν αποφάσισε να πάει με τους παγωμένους σε ρυθμό και ηθικό Γκριγκόνις και Γιούρτσεβεν αντί για τους Καλαϊτζάκη και Σαμοντούροφ. Μια πιθανή εξήγηση είχε να κάνει με τις λύσεις που θεωρητικά θα μπορούσαν να δώσουν ο Λιθουανός και ο Τούρκος στο σκοράρισμα, όμως η έμπνευση γύρισε μπούμερανγκ πολύ νωρίς και ο Παναθηναϊκός αναζητούσε μάταια αυτούς που θα ξεκούραζαν τους Γκραντ/Χουάντσο οι οποίοι έπαιξαν 17.5(!) και 15 λεπτά στο αντίστοιχα στο πρώτο ημίχρονο. Ήταν η έκπληξη της εβδομάδας, λες και το έχουν για κακό στο τριφύλλι να μην πρωτοτυπήσουν σε κάτι, σχήμα, δωδεκάδα, προσανατολισμό.
Σύμφωνοι, το παραπάνω μπορεί να είναι λεπτολογία, το δέντρο και όχι το δάσος. Οι πράσινοι παραδόθηκαν για δεύτερη φορά με αδιανόητα παρόμοιο τρόπο στο Βελιγράδι, μόνο που την πρώτη φορά ήταν 5 Νοέμβρη – τώρα 5 Φλεβάρη, ο χρόνος μετράει ανάποδα και οι στραβές δεν καλύπτονται εύκολα. Τότε ήταν η απουσία όλων των σέντερ, στην προ Φαρίντ εποχή, αυτή που τονίστηκε ως κύρια αιτία. Τώρα ήταν η καταπόνηση, συμπαγής και αυτή, μετρήσιμη. Τέσσερα ματς σε μια εβδομάδα, τρία εκτός έδρας, συμβαίνει, καμία αντίρρηση.
Υπάρχει όμως τρόπος να χάνεις χωρίς να διαλύεσαι. Να κρατάς τις αρχές σου, να παραμένεις συμπαγής, οργανωμένος, όσο πιο πολύ γίνεται πιστός στο πλάνο – παίζουν και οι άλλοι. Ο Παναθηναϊκός δύο φορές στη Σερβία βυθίστηκε αύτανδρος χωρίς αρχή, μέση ή τέλος.
Το πρόβλημα δεν είναι η ήττα αυτή καθ΄ αυτή, αλλά η απουσία προόδου σε πράγματα με τα οποία ο Παναθηναϊκός θα περίμενε πως θα είχε ξεμπερδέψει. Ως και τον Δεκέμβρη προβλήματα με τις ομάδες του κάτω μισού, ήττα στη Μπολόνια, ήττα στο Μιλάνο. Νέο έτος με τα ίδια θέματα, πάλι Μιλάνο αλλά εντός, Μόναχο, Τελ Αβίβ, τώρα Βελιγράδι.
Έχει γραφτεί πολλάκις στο παρελθόν, πολύ μεγαλύτερη σημασία από το πρόγραμμα έχει η συγκυρία, σε τι φάση θα πετύχεις τον αντίπαλο σου. Βρίσκεις τη Μονακό τώρα και τη Χάποελ, καλώς τα παιδιά. Βρίσκεις τη Φενέρ, περαστικά στο σπίτι. Η Παρτίζαν, και τούτο σημειώθηκε χθες, ήταν φανερά μια ομάδα που είχε πια βγάλει το κεφάλι από το νερό. Από τσαντίλα και ταλαιπωρία είχαν βάλει και στις τσέπες, ενάμισι μήνα σε τρελάδικο μετά την παραίτηση του Ομπράντοβιτς, ήταν φως φανάρι πως όποιον έβρισκαν μπόσικο από εδώ και πέρα θα τον λιάνιζαν. Κέρδισαν στο Μόναχο, κέρδισαν μέσα τη Χάποελ, κόντεψαν να φύγουν από το Τελ Αβίβ με διπλό, έχουν βρει για ήρωα τον Λάκιτς, μια περίπτωση Σέρβου Πίπο Ρίτσι. Τα ίδια πάνω-κάτω γράφονταν και για την Μπάγερν. Όποιος σάρκαζε για το προφανές, ότι η Μπάγερν «ήταν καλά», μάλλον έφαγε το καπέλο του σαν τον Ρόμπαξ αφού ο Πέσιτς τριγυρίζει την Ευρώπη και μοιράζει σφαλιάρες.
Ναι, αλλά δεν γίνεται κανείς να πέφτει σε όποια λακκούβα προκύπτει στο δρόμο του, όχι τουλάχιστον όταν έχει αμάξι της προκοπής. Και όταν δεν κερδίζεις πουθενά κυριαρχώντας, με εξαίρεση το δεύτερο μέρος του Κάουνας, παίρνουν όλοι το μήνυμα και παίζουν όλοι τη ζαριά τους. Κάπως έτσι η Φενέρ της επόμενης εβδομάδας είναι η Ρεάλ 2.0, ίδιο διακύβευμα, ίδια ασφυκτικά περιθώρια.
