«Με έπιασε ο Χουάντσο, μου είπε “mi hermano (αδελφέ μου), έλα να πάρεις τη μπάλα, πήγαινε στο σημείο σου, θα το βάλεις».
«Πριν το παιχνίδι ο Λεσόρ μου θύμισε πως είχα χάσει το τρίποντο στο Τελ Αβίβ. Μου φάνηκε περίεργο, αλλά καλά έκανε. Είναι αλήθεια, δύο εβδομάδες τώρα αυτό τριγύριζε στο μυαλό μου».
Ήταν σαν να έλεγε, «θα προσπαθήσω, με λίγη βοήθεια από τους φίλους μου». Όπως Beatles, 59 χρόνια πριν, “With a Little Help from My Friends”.
Όλο αυτό έχει σημασία, γιατί έγινε τώρα. Την περίοδο που όλα πήγαιναν στραβά, οι ήττες έφτασαν τις πέντε σε ένα μήνα, τα περιθώρια στένευαν, η αμφισβήτηση φούντωνε, υστερία και ανασφάλεια τρύπωναν από παντού.
Η πίεση αποκαλύπτει τους χαρακτήρες, πάντα έτσι ήταν, πάντα έτσι θα είναι. Ο Έργκιν Άταμαν έδειξε εν εξάλλω το ένδοξο παρελθόν, ενοχλημένος από την κριτική. Μια Βίρτους σε επανάληψη, μόνο που αυτή τη φορά είχε και δημοσιογράφους στο στόχαστρο. Βαρετά προβλέψιμο, αν με ρωτάτε.
Το να έχει κανείς καλούς χαρακτήρες μέσα στο γκρουπ φαίνεται εκεί. Ο Σλούκας, θαρρείς με οξυγόνα στον πάγκο, ήταν ο ηγέτης, φως φανάρι. Γύρω του οι υπόλοιποι ενώθηκαν, στήριξαν ο ένας τον άλλο, κέρδισαν το ματς που είχαν χάσει δύο φορές τον προηγούμενο μήνα, Μόναχο και Τελ Αβίβ. Κι ας πούλησαν τη μπάλα ένα σωρό φορές, κι ας πήγαιναν όλα τα τρίποντα στο βρόντο – αφού κανείς δεν είχε πόδια. Παρότι έμοιαζαν να δέχονται το ίδιο καλάθι επί ένα πεντάλεπτο, post up Λάιλς, βοήθεια, πάσα, Λεν και πάλι τα ίδια. Άλλοι μπορεί να σκόρπιζαν, να έδειχναν με το δάχτυλο, να σήκωναν αδιάφορα τους ώμους, να πήγαιναν ένα πράσινο μίλι πιο πίσω αντί για μπροστά.
Το ματς το πήραν γιατί είχαν την πλάτη στον τοίχο, καθώς η ήττα θα τους έβαζε σε άσχημους μπελάδες. Όσο όμως κι αν δεν γίνεται να υποτιμήσει κανείς το ένστικτο αυτοσυντήρησης, το κέρδισαν γιατί έπαιζαν εντός έδρας, σε ένα γήπεδο που κόχλαζε, κόσμος και ομάδα συστρατευόμενοι σε αγώνα επιβίωσης τον Φλεβάρη.
«Από την πίεση προκύπτουν τα διαμάντια», έλεγε ο Χουάντσο μετά, στην όμορφη έκπληξη που μαζί με τον μικρό Γκραντ επιφύλαξαν στον ήρωα της βραδιάς. Ναι, αλλά πρέπει και να αντέχεις, διαφορετικά γίνεσαι κομματάκια και ο θησαυρός άνθρακες.
Ξέρω, για μπάσκετ δεν έγραψα σχεδόν τίποτα, αλλά όχι τυχαία. Η δεύτερη νίκη επί της Ρεάλ δεν είχε γονείς τη στρατηγική και την τακτική, αλλά την αυτοθυσία και τον εγωισμό, όσο μελό κι αν ακούγεται. Πως αλλιώς κερδίζεις ένα ματς στο οποίο έχεις -13 ριμπάουντ, -9 ασίστ, -13 εκτελεσμένες βολές (και -9 εύστοχες) και -23 στο συνολικό ομαδικό δείκτη αξιολόγησης παρά τα 7 λιγότερα λάθη;
Το κερδίζεις γιατί πρέπει. Μερικές φορές αυτή η απάντηση αρκεί.
