Οι «πράσινοι» παρουσίασαν ένα άνευρο και προβλέψιμο πρόσωπο στο πρώτο ημίχρονο, χωρίς ένταση, καθαρό πλάνο και
κυρίως χωρίς την απαραίτητη νοοτροπία νικητή που απαιτούν τέτοιου είδους αναμετρήσεις.
Στο πρώτο 45λεπτο ο Παναθηναϊκός είχε μόλις μία αξιόλογη τελική προσπάθεια, την ώρα που ο Ατρόμητος ήταν αναμφίβολα πιο επικίνδυνος.
Σε κάθε αντεπίθεση της περιστεριώτικης ομάδας υπήρχε αίσθηση κινδύνου, με τους γηπεδούχους να φτάνουν κοντά στο γκολ αρκετές φορές και τους φιλοξενούμενους να δείχνουν αδυναμία να ελέγξουν τον ρυθμό και τον χώρο.
Ο Ατρόμητος παρουσιάστηκε διαβασμένος, με ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο και πίστη στο παιχνίδι του.
Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός δείχνει να μην έχει καταλάβει ότι τέτοια ματς επιβάλλεται να τα κερδίζει, αν θέλει να θεωρείται ομάδα στόχων και όχι απλώς προσδοκιών.
Οι χαμένοι βαθμοί σε τέτοιες έδρες κοστίζουν ακριβά και στο τέλος της σεζόν συνήθως δεν συγχωρούνται.
Στο δεύτερο ημίχρονο είδαμε διαφορετικό παιχνίδι, καθώς οι αλλαγές των Σάντσεζ και Τσιριβέγια έκαναν τους πράσινους περισσότερο δημιουργικούς, ωστόσο ήταν αργά γιατί ο Ατρόμητος, έχοντας σωστή αμυντική τακτική γύρισε στην άμυνα πίσω και «σφράγισε» τους διαδρόμους προς την εστία του Χουτεσιώτη.
Πλέον τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα για το τριφύλλι, που θα πρέπει άμεσα να αλλάξει αγωνιστικό πρόσωπο πριν είναι πολύ αργά.
