Το ξέσπασμά του μετά την εκτός έδρας ισοπαλία με την Λιντς δεν απείχε αρκετά από εκείνο του Ραλφ Ράνγκνικ όταν ήταν στην ομάδα δείγμα του, ότι και η αλλαγή της διοίκησης δεν έφερε μεγάλες αλλαγές και στα μυαλά των διοικούντων.
Προφανώς τα αποτελέσματα μετά από έναν χρόνο δεν είναι τα καλύτερα και η ομάδα θα έπρεπε να αποδίδει πιο όμορφο ποδόσφαιρο στον αγωνιστικό χώρο δεν διαφωνεί κανείς σε αυτό αλλά υπάρχουν και διάφοροι παράμετροι σε αυτό.
Ο Αμορίν έριξε το μπάτζετ στο μισθολόγιο της ομάδας κοντά στα εβδομήντα εκατομμύρια για να βοηθήσει τα οικονομικά του συλλόγου. Τον προηγούμενο Ιανουάριο του πήραν μόνο τον Ντοργκου. Το καλοκαίρι του πήραν Μπεμό, Κούνια, Σέσκο που σίγουρα είναι βελτίωση σε σχέση με ότι υπήρχε στην ομάδα. Φυσικά δεν πωλήθηκε κανείς εκτός του Γκαρνάτσο για 46 εκατομμύρια και μην μου πείτε για τον Άντονι γιατί είναι για γέλια η πώληση των 22 εκατομμυρίων Ευρώ σε μια εποχή όπου η Λίβερπουλ για παράδειγμα, πούλησε στην Λέβερκουζεν τον στόπερ Κουάνσα για 35 εκατομμύρια. Ξεκάθαρη ευθύνη της διοίκησης.
Η ομάδα αποφάσισε ξαφνικά να μην τον στηρίξει οικονομικά όπως του είχε υποσχεθεί τον Ιανουάριο και ο μάνατζερ πέρασε στην αντεπίθεση και εμένα μου αρέσει που είπε όσα είπε. Δεν θα αλλάξει αυτός τις απόψεις του επειδή κάποιος θέλει ξαφνικά κάτι διαφορετικό. Ο Αμορίν έπεσε στο πεδίο της μάχης στηρίζοντας όσα πιστεύει και λέγοντας αλήθειες οπότε πάντα θα τον στηρίξω σε αυτό το κομμάτι απέναντι σε μια διοίκηση ειδικά, που για μια δεκαετία και παραπάνω τα κάνει όλα λάθος και επίσης μια διοίκηση που απλά, έδωσε πάνω από δύο χρόνια με δεύτερο συμβόλαιο στον Τεν Χαγκ και κάτι παραπάνω από έναν χρόνο σε έναν άνθρωπο τον οποίο πλήρωσε έντεκα εκατομμύρια Ευρώ για να τον πάρει από την Σπόρτιγκ Λισσαβόνας. Η Λεβερκούζεν κατάλαβε τον επιστήμονα Τεν Χαγκ σε λιγότερο από δύο μήνες.
Ποτέ δεν κατηγόρησε ποδοσφαιριστή. Ακόμη και τον Μέινου μετά τις αστειότητες του αδερφού του.
Άλλαξε το σύστημά του αναγκαστικά γιατί ξέμεινε από επιλογές παικτών και φυσικά δεν κρύφτηκε να πει ότι οι παίκτες των ακαδημιών του συλλόγου απλά δεν κάνουν για αυτό το επίπεδο.
Αλήθειες που πονάνε αλλά, αλήθειες.
Η διοίκηση αποφάσισε να ακούσει τους Γκάρι Νέβιλ αυτού του κόσμου. Παίκτες που προσέφεραν πολλά αλλά είναι και κολλημένοι στα μεγαλεία του παρελθόντος. Παίκτες που πιστεύουν ότι θα έρθει κάποιος, θα παίξει η ομάδα 4-4-2 ή 4-2-3-1 ξέρω γω και ξαφνικά θα διεκδικήσει το πρωτάθλημα.
Λες και θα μάθει να κάνει σέντρα ο Νταλότ. Λες και θα μαρκάρει σωστά ο Μπρούνο Φερνάντες. Λες και θα βάλει ξαφνικά 20 γκολ ο Σέσκο. Λες και θα αναγεννηθεί ο Κασεμίρο. Λες και θα θυμηθεί ο Ουγκάρτε ότι ήταν ποδοσφαιριστής.
Δεν λέω ότι δεν έχει καμία ευθύνη ο Αμορίν. Από μόνη της η απόφαση να φορέσει το περιβραχιόνιο, σε αυτόν τον σύλλογο, με όσους το έχουν φορέσει στο παρελθόν, έστω και για λίγα λεπτά ο Ντιόγκο Νταλότ είναι λόγος απόλυσης. Καλύτερα να παίζαμε χωρίς αρχηγό για λίγα λεπτά.
Αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Θα αναλάβει ο Ντάρεν Φλέτσερ προσωρινά, θα σταματήσουν οι Γκάρι Νέβιλ να κάνουν κριτική σε ένα δικό τους παιδί και για όλα η ευθύνη θα πηγαίνει στον Αμορίν. Ο Φλετσερ θα πάει καλά. Θα υπογράψει συμβόλαιο. Θα τον φάμε στην μάπα για λίγο καιρό κ.ο.κ. και κάποια στιγμή θα περάσει ο επόμενος.
Και περιμένει κανείς από αυτήν την ομάδα να διεκδικήσει κάτι με ένα ροστερ που στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ικανό να την βγάλει έβδομη απέναντι σε ομάδες που έχουν προπονητές και χτίζονται χρόνια.
Αστειότητες για ακόμη μια φορά. Καλή ξεκούραση Ρούμπεν Αμορίν, ξέφυγε από την τρέλα του Όλντ Τράφορντ.
