Το στοίχημα Ταμπόρδα και το μέλλον του στον Παναθηναϊκό

Ο Ράφα Μπενίτεθ είναι ένας από αυτούς και αυτό μου δημιουργεί προσωπικά αισιοδοξία για την υπόθεση Ταμπόρδα.

Ο Αργεντινός χαφ άργησε να προσαρμοστεί, όπως συμβαίνει με πολλούς παίκτες από τη Λατινική Αμερική, αλλά έχει δείξει ότι ξέρει πολλά «καντάρια μπάλα», στις ελάχιστες ευκαιρίες που του δόθηκαν και σίγουρα δεν πρέπει να χαθεί.

Όταν ένας ποδοσφαιριστής ξέρει πραγματικά το παιχνίδι, δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να το καταλάβεις. Δεν απαιτούνται δεκάδες αγώνες, ούτε εντυπωσιακά «highlights». 

Αρκούν λίγες επαφές με τη μπάλα, δυο κάθετες πάσες και λίγες όμορφες κινήσεις. 

Κάπως έτσι «διαβάζεις» και την περίπτωση του Ταμπόρδα.

Ορισμένοι βιάστηκαν να τον απαξιώσουν, όπως  συνήθως συμβαίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. 

Είναι αυτοί που δεν έχουν τη διάθεση να δουν λίγο πιο μακριά. 

Το ποδόσφαιρο, ωστόσο, δεν λειτουργεί έτσι, τουλάχιστον για όσους ξέρουν να το παρατηρούν σωστά.

Δεκάδες ταλέντα και παιχταράδες  χάθηκαν από τον Παναθηναϊκό τα προηγούμενα χρόνια γιατί δεν υπήρχε υπομονή.

Όλοι έψαχναν τις εύκολες λύσεις, δηλαδή νέες μεταγραφές και πεταμένα «λεφτά στο βρόντο». 

Μια ζωή η ίδια ιστορία, με την διοίκηση να πληρώνει τεράστια ποσά και αντί για ευχαριστώ «να τα ακούει και από πάνω».

Κάποια στιγμή αυτό πρέπει να σταματήσει.

Ο Ταμπόρδα από  τα πρώτα του λεπτά συμμετοχής φάνηκε ότι δεν είναι τυχαίος παίκτης.

Στο παιχνίδι με την Καβάλα, όπου πήρε ολόκληρο ενενηντάλεπτο, η εικόνα έγινε ακόμη πιο καθαρή. 

Εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις πολλά.

Πριν ακουστεί το εύκολο επιχείρημα περί «αδύναμου αντιπάλου», ας ξεκαθαρίσουμε, ότι αυτά είναι δικαιολογίες για μικρά παιδιά. 

Ο ποιοτικός ποδοσφαιριστής ξεχωρίζει ανεξαρτήτως αντιπάλου. 

Από τον τρόπο που κινείται στον χώρο, από το πώς ζητά τη μπάλα, από το πώς στέκεται μέσα στο παιχνίδι, ακόμα και από τον τρόπο που περπατάει στο γήπεδο.

Ο Αργεντινός χαφ ξεχωρίζει ακριβώς εκεί. Στο άγγιγμα της μπάλας, στην ηρεμία, στην καθαρότητα της σκέψης του, στο σουτ. Δείχνει να έχει πάντα μία λύση πριν ακόμη δεχθεί την πάσα. Τέτοιο χαφ, με αυτά τα χαρακτηριστικά, ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή και απορώ με όσα γράφονται για δανεισμό, ή αντικατάσταση του από την ευρωπαϊκή λίστα.

Το ζητούμενο παραμένει ένα, οι «ευκαιρίες».

Με ολιγόλεπτες συμμετοχές δεν μπορείς να κερδίσεις έναν ποδοσφαιριστή που χρειάζεται ρυθμό, επαφές και ευθύνες για να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. 

Ο Ταμπόρδα δεν είναι παίκτης των πέντε λεπτών, αλλά ένας ποιοτικός χαφ που δείχνει ότι μπορεί να πάρει ρόλο, να οργανώσει, να κατευθύνει, να εξελιχθεί, με τον χρόνο, σε σημείο αναφοράς για τους πράσινους.

Είναι και θέμα παράδοσης, γιατί όλοι σχεδόν οι παίκτες που ήρθαν στο τριφύλλι από την Αργεντινή έπιασαν.

Από τον Βερόν και τον Ρότσα, μέχρι τον Αλβαρέζ, τον Μπορέλι, τον Έκι, και τον Λέτο.

Ακόμα και ο Λουτσιάνο Φιγκαρόα, στα γεράματα του έφερε ποιότητα στην ομάδα, έστω και για λίγο.

Δεν ξέρω τι βλέπουν κάποιοι άλλοι. 

Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι με τα λίγα λεπτά που έχει αγωνιστεί και κυρίως με το πλήρες παιχνίδι που πήρε στο κύπελλο , καταλάβαμε ότι δεν δόθηκαν «τσάμπα» τα 5εκ ευρώ για την απόκτηση του.

Δεν χρειάζεται θόρυβος. Η ποιότητα μιλάει από μόνη της.

Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι αν διαθέτει ο Ταμπόρδα αξία, γιατί αυτό είναι δεδομένο.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα του δοθούν οι κατάλληλες ευκαιρίες, στον σωστό χρόνο και εδώ ακριβώς μπαίνει ξανά στην εξίσωση ο Ράφα Μπενίτεθ, που ευτυχώς κρατάει τις τύχες της ομάδας στα χέρια του.

 Γιατί αν υπάρχει κάποιος που ξέρει πότε να επενδύσει, πότε να περιμένει και πότε να εμπιστευτεί, είναι εκείνος που που μέχρι τώρα έχει προπονήσει τα μεγαλύτερα αστέρια του κόσμου.

Στο ποδόσφαιρο η ποιότητα πάντα βρίσκει τον δρόμο της, φθάνει να υπάρχει υπομονή και κυρίως θέληση.