Τι είναι η ζωή μας… Μια κλεψύδρα γεμάτη «στιγμές» και συναισθήματα.. Είναι ‘κείνα τα βιώματα που σου γεμίζουν το «βιογραφικό» από την ώρα που αρχίζεις αν αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου. Να συνειδητοποιείς!
‘Όταν ξεκινούσαμε την περασμένη βδομάδα οικογενειακώς για τις «Χριστουγεννιάτικες» διακοπές – στο χωριό, που άλλου καλύτερα; – δεν χωρούσε ο νους μου, τι θα ήταν αυτό που βίωνα… Και που να το ‘ξερα δηλαδή γι’ αυτό που θα μας τρόμαζε όλους μαζί μέσα από την περιπέτεια της Υγείας μου, από την οποία μου έγινε απόλυτα κατανοητό το πόσο σημαντικό είναι να Ζεις. Να Υπάρχεις για σένα και για τους δικούς σου ανθρώπους, αλλά και να Συνεχίζεις την πορεία στον κόσμο τριγύρω σου γνωρίζοντας την βαθειά σημασία της Ελπίδας!
Σε μια εποχή όπου πολλά, τα περισσότερα ολούθε γύρω μας περνάν μέσα από ένα στυγνό «κόσκινο» αμφισβήτησης, τούτη η περιπέτεια όπου η ζωή μου «παίχτηκε» στο… 60-40, όπως μου είπαν – ευτυχώς μετά την εισαγωγή μου στο Χειρουργείο, κι αφού ολοκληρώθηκε η επέμβαση – ο Διευθυντής Καρδιολογικής Κλινικής του Γ.Ν. Τρικάλων, Δημήτρης Πλατογιάννης και ο Καρδιολόγος Γιάννης Παπανικολάου, μου δίδαξε κι άλλα σημαντικά για τον κόσμο μου, τον κόσμο όπως τον ζούμε σε ετούτη τη χώρα!!
Ε, ναι… Στις μέρες της αμφιβολίας μιας ορθής λειτουργίας θεσμών και φορέων, Υπάρχουν κάποιοι πραγματικά ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ τριγύρω μας, οι οποίοι Τιμώντας τις σπουδές τους, τις εμπειρίες τους και προπάντων την επαγγελματική τους Αξιοπρέπεια, μας κάνουν να νιώθουμε όχι μόνον Ασφαλείς ως ένα μεγάλο βαθμό, σαν θνητοί κι αδύναμοι απέναντι σε κάθε τι απρόοπτο που αφορά την Υγεία μας, το «πλουσιότερο» Αγαθό της ζωής μας, αλλά μας δημιουργούν σε πολύ μεγάλο βαθμό μια «άνεση» και μια Περηφάνια για αυτό που Όντως Λειτουργεί Όπως πρέπει ανάμεσά μας..
Στις μέρες των έντονων αντιπαραθέσεων αναζητώντας τον μεγάλο φταίχτη για την ταλαιπωρία εκατοντάδων χιλιάδων εκδρομέων στους δρόμους όλης της χώρας… Στην εποχή, της δυσφορίας για την Πολιτική κατάσταση της χώρας και της ανησυχίας του κοσμάκη βλέποντας καθημερινά τα είδη να ακριβαίνουν, υπάρχουν αυτοί οι άγνωστοι, στους περισσότερους, «Ήρωες» ικανοί να σε κάνουν να νιώσεις Καλά για τον τόπο σου!
Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, 26 του μήνα άρχισα να νιώθω ένα έντονο βάρος στο στήθος κι όταν αυτό το ανέφερα στον ανεψιό μου Αλέξη ο οποίος εργάζεται στο ΕΚΑΒ αυτός μου το είπε ορθά – κοφτά:
«Έχεις μήπως και ενοχλήσεις στους ώμους; Κάτι σαν κάψιμο; Αν ναι… Τρέξε γρήγορα στο Νοσοκομείο… Μάλλον έρχεται, έμφραγμα! Είναι το εντονότερο σημάδι!»
Το «σημάδι» πήγε και.. ήρθε σαν πόνος λίγες ώρες αργότερα όταν έσπευσα στη Μονάδα Έκτακτων περιστατικών του Νοσοκομείου Τρικάλων αφήνοντας άρον άρον την Χριστουγεννιάτικη «θαλπωρή» του χωριού όπου βρίσκεται πατρικό μου, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη.. Ξημερώνοντας, του Αγίου Στεφάνου.
Όλα διαδραματίστηκαν τόσο γρήγορα, κι όσο ο πόνος στο στήθος γίνονταν έντονος προκύπτοντας στην πορεία και η εφίδρωση όπως την περίμεναν όταν με μετέφεραν εσπευσμένα στην αίθουσα του επεμβατικού… Εκεί, για πότε «καλωδιώθηκε» όλο μου το σώμα, για πότε έγινε η τοπική αναισθησία στο χέρι προκειμένου από εκεί να μου περάσουν το Stent δεν το πολυκατάλαβα… Ίσως και γιατί σταδιακά ο πόνος υποχωρούσε κι άρχισα μέσα μου να αισθάνομαι ότι «πέρασε» η ταλαιπωρία, αν και για το μέγεθος του κινδύνου που διέτρεξα γνώριζα εν τέλει τόσα λίγα!
«Κοίτα εδώ…» μου είπε ο Δημήτρης Πλατογιάννης, ως συντονιστής της όλης διαδικασίας…
«Αυτή είναι η καρδιά σου… Αυτή είναι η κεντρική αρτηρία, όπως είχε φράξει και την πραλάβαμε καθώς υπήρχε σε ένα ποσοστό 40% το ενδεχόμενο της ανακοπής!! Ευτυχώς, το προλάβαμε.. Έπαθες έμφραγμα κι ευτυχώς ήσουν εδώ για να παρέμβουμε και τώρα… μπορούμε να μιλάμε!! Όλα πάνε καλά..» τόσο κοφτά που ακόμα τώρα αισθάνομαι να μην έχω αντιληφθεί το μέγεθος της σοβαρότητάς τους!
Αμέσως μετά, κι όσο με ετοίμαζαν για τη μεταφορά στην Μονάδα Εντατικής Καρδιολογικών Παθήσεων, προφανώς για να «ελαφρύνουν» κάπως την ατμόσφαιρα ακολούθησε η… φίλαθλη προσέγγιση από παρεβρικόμενους, έχοντας διαρρεύσει η ιδιότητά μου…
«Να λέτε μόνο καλά λόγια για τον Ολυμπιακό και τον Μπαρτζώκα… Παίξαμε καλά χθες στη Μπολόνια..» είπε ο νοσηλευτής, που ήταν σε όλη τη διαδικασία δίπλα μου.
«Θα κάνει άλλη μεταγραφή ο Αλαφούζος, μπας και προλάβουμε τίποτε φέτος?» είπε ένας γιατρός ενώ από το βάθος της αίθουσας ακούστηκε και κάτι όντως λιγότερο πεσιμιστικό :
«Λοιπόν, με Νίκολιτς πάμε για μεγάλα πράγματα… Άστους να λένε!»
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Εντατική αλλά και μετά όταν πήγα για «παρακολούθηση»
Στην Καρδιολογική Κλινική διαπίστωσα από τα λεγόμενα ασθενών και νοσοκόμων το μέγεθος του «Θαύματος» που συντελείται σε αυτή την μικρή πόλη της κεντρικής Ελλάδας!
Εκεί λοιπόν βρίσκεται ο υπερσύγχρονος ψηφιακός στεφανιογράφος και προπάντων έναν «ταπεινά προσηλωμένο» στην Επιστήμη του, Ιατρικό τιμ υπό την επίβλεψη του Διευθυντή και «Σωτήρα» τόσων και τόσων ανθρώπων – ανάμεσά τους, πλέον κι εγώ – τον Δημήτρη Πλατογιάννη… Γνωστό, σχεδόν σε όλους όσοι αντιμετώπισαν ή αντιμετωπίζουν θέματα με την καρδιά τους, σε Όλη την Ελλάδα!
Η όψη του δεν σε παραπέμπει σε κάποιον «μεγαλογιατρό» με Rolex ή Breitling στο χέρι του και κάτοχο οχήματος τεράστιας ιπποδύναμης! Δεν είδα πουθενά κάποια… γραμματέα του, ούτε καν κάποιον να του βαστάει έγγραφα, καρδιογραφήματα κι άλλες σημειώσεις!
Για να φανταστείτε, στον άνθρωπο που βρίσκονταν στο διπλανό κρεβάτι – από τη Λαμία – του είπε χαριτολογώντας μετά την επέμβαση:
«Άντε μην ανησυχείς. Εχεις ακόμη να χορέψεις σε πολλά γλέντια με κλαρίνα στη ζωή σου…»
Ακόμα πιο προσιτός ο γιατρός Γιάννης Παπανικολάου με έντονο ενδιαφέρον για την επιστήμη του, την θεραπεία των ασθενών του και τον… Παναθηναϊκό , κυρίως του μπάσκετ!
Αν θέλετε να μιλήσουμε για «νότες αισιοδοξίας» στην εποχή μας, μπορούμε αντί να ψάχνουμε ενόχους σε αίθουσες «απόδοσης δικαιοσύνης» ή ακόμα και για λέξεις – υπό εξαφάνιση πλέον στο δημόσιο λόγο – όπως Ειρήνη, Ευημερία κλπ – να έχουμε κατά νου πως στη χώρα μας, στο λυκαυγές του 2026, υφίσταται μια μορφή αξιοζήλευτης επιστημονικής συνέπειας έστω και στον… μικρόκοσμο των καρδιολογικών παθήσεων!
Υπάρχει ένα μέρος όπου «πονεμένοι» βρίσκουν το θεραπευτικό τους αποκούμπι ανάμεσα σε καταξιωμένους γιατρούς, ανερχόμενους επιστήμονες που τους πλαισιώνουν σε μια νοοτροπία ευσυνειδησίας και επαγγελματισμού συνάμα!
Μερικά πράγματα τα Πιστεύεις μόνον εάν τα δεις… Και τα μικρά ή μεγάλα «θαύματα» τα Πιστεύεις, ασφαλώς εφόσον θέλεις να τα νιώσεις… Μέσα σε αυτό που τρόμαξε τους δικούς μου ανθρώπους, Νιώθω ευγνώμον σε κάποιους Σπουδαίους Ανθρώπους για ότι βίωσα το Σάββατο 27/12 με Πίστη και Προσευχή στον Πρωτομάρτυρα Στέφανο που Τιμούσε η Εκκλησία μας εκείνη τη μέρα!
