Ο Παναθηναϊκός, ως συμπαγής οντότητα, με τα προσόντα και τα κουσούρια του, εμφανίστηκε στο Φόρουμ για ένα δεκάλεπτο, το πρώτο. Εκεί αντιμετώπισε προβλήματα με το μέγεθος του Σιλντς απέναντι στο σχήμα με τους τρεις γκαρντ, εκεί έτρεξε 14-0 και πήρε προβάδισμα. Δέχτηκε κάμποσους (21), έβαλε περισσότερους(26), απλώς γιατί έτσι είναι φτιαγμένος – είναι ουτοπία να ζητά κανείς από αυτή την ομάδα να γίνει αμυντική μηχανή που θα κρατά τον αντίπαλο στους 70 πόντους. Έπαιξε ως ομάδα, τάισε τον ψηλό, είχε αποστάσεις, σκόραρε μέσα (7/11 δίποντα) και έξω (3/6 τρίποντα), μοίρασε ασίστ (6).
Και μετά ήρθαν οι κόκκινες μέλισσες.
Έλις και Γκούντουριτς μαζί για περισσότερο έλεγχο και διπλό πόλο δημιουργίας, Μπρουκς και Ρίτσι στα φτερά, Νίμπο στο «5». Το 21-29 έγινε 31-31 εν ριπή οφθαλμού και μετά χάθηκαν όλα. Έλεγχος ρυθμού, έλεγχος συναισθημάτων, οργάνωση, τακτική, αυτοκυριαρχία, ψυχραιμία, μεθοδικότητα. Ο Ναν είδε τον Αρμόνι Μπρουκς να στήνει πάρτι, μπλεγμένος σε σκριν και ανήμπορος να φτάσει έστω κοντά. Από το 37-34 του 15΄ ως το 52-36 στο 18΄, τρία γεμάτα λεπτά, η Αρμάνι πέτυχε 5 τρίποντα (Ρίτσι 1, Μπρουκς 4). Με κάθε ένα αποσυρόταν ένα τουβλάκι από το πράσινο τζένγκα, που έμοιαζε όλο και περισσότερο ετοιμόρροπο. Η μείωση της διαφοράς στο -10 της ανάπαυλας άφηνε κάποια περιθώρια αισιοδοξίας, όμως ο πύργος κατέρρευσε οριστικά στην τρίτη περιόδο, όταν μπήκαν στο κόλπο ο Μπούκερ με τον ΛεΝτέι.
Η τελευταία περίοδος ήταν κόπια του Βελιγραδίου, ένας αφιονισμένος Σλούκας να παίζει λες και έχει πιστόλι στο κεφάλι, μερικά σχήματα καμικάζι, η κούραση των γηπεδούχων, μαζεύτηκε το πράγμα σε ανεκτά επίπεδα. Στην ουσία, σοβαροί να είμαστε, ο Παναθηναϊκός δεν επέστρεψε ποτέ σε απόσταση βολής.
Η ήττα είναι πρόβλημα, ειδικά όταν είναι δεύτερη συνεχόμενη και μπροστά ακολουθεί ανηφόρα, Φενέρ, Χάποελ, Ζάλγκιρις, Ολυμπιακός. Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η εικόνα αβεβαιότητας που ανέδιδαν οι πράσινοι στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Αμυντικές διαλείψεις που συναντά κανείς σε περίοδο προετοιμασίας, συζητήσιμες τακτικές επιλογές που έφεραν βροχή τριπόντων, απουσία συγκεκριμένων διδύμων και πεντάδων που θεωρητικά ταιριάζουν περισσότερο μεταξύ τους. Για σαράντα λεπτά έχει κανείς την αίσθηση ότι δοκιμάστηκαν όλα: σχήματα τριών γκαρντ με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, σχήματα ψηλών που δεν μπορεί κανείς να προσδοκά ότι θα λειτουργήσουν αμυντικά (Μήτογλου-Γιούρτσεβεν). Ο Ρογκαβόπουλος σούταρε ό,τι βρήκε διαθέσιμο και πήγαν όλα δοκάρι, ο Σαμοντούροφ έγινε μεζεδάκι στα νύχια του ΛεΝτέι όταν το γήπεδο είχε γείρει (και λογικά, κανένας ψόγος στον νεαρό), ο Γκριγκόνις βγήκε από τη ναφθαλίνη και έπαιξε 7.5 σερί λεπτά για να μην σουτάρει ποτέ και να βγάλει άμυνες, την ώρα που το κατεξοχήν αμυντικό εργαλείο της ομάδας, ο Καλαϊτζάκης, ήταν εκτός αποστολής.
Το παραπάνω μπορεί να περιγραφεί ως «συνεχές ανακάτεμα της τράπουλας» προκειμένου να βρεθεί ένα σχήμα που να λειτουργήσει, όμως οι ομάδες δεν είναι τράπουλες και οι προπονητές δεν είναι ντίλερς. Από κάποια στιγμή και έπειτα ο Παναθηναϊκός είχε χάσει κάθε εικόνα συνοχής και χρωστάει μόνο στον αφιονισμένο Σλούκα το γεγονός ότι δεν έφυγε από τη Λομβαρδία με είκοσι πόντους διαφορά στο κεφάλι και τριψήφιο παθητικό, αφού το συνεχές βάλε-βγάλε δεν φαινόταν να γίνεται βάσει κάποιου σχεδίου, αλλά είχε να κάνει αποκλειστικά με το αν ο εκάστοτε παίκτης «έπαιζε καλά» στο διάστημα που βρισκόταν στο παρκέ. Ένα διαρκές μπέρδεμα.
Οι απουσίες των Όσμαν και Χολμς είναι πράγματι σημαντικές και ευσταθούν ως δικαιολογίες, αλλά ως ένα σημείο. Ο Παναθηναϊκός είχε την ποιότητα και τις λύσεις προκειμένου να είναι πολύ πιο οργανωμένος και ανταγωνιστικός απέναντι σε μια ομάδα που με τη λειψανδρία που είχε στο «1» χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει για 35 λεπτά έναν 22χρονο πόιντ γκαρντ στην πρώτη του χρονιά στην Ευρωλίγκα (τον υπέροχο Έλις), στο 4-5 είχε μετρημένους τέσσερις παίκτες (Ρίτσι, Νίμπο, ΛεΝτέι, Μπούκερ) και συνολικά έπαιξε με rotation 9 παικτών. Μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί τρόπος να μασκαρευτεί έστω το αμυντικό θέμα στην περιφέρεια και η άμυνα στο pick n roll εξακολουθεί να είναι γρίφος σε σημείο εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο: 14 τρίποντα η Βαλένθια, 17 το Μιλάνο σε μία εβδομάδα. Νωρίς στη σεζόν, 16 η Μπαρτσελόνα και 15 η Ασβέλ, αργότερα 14 η Παρί.
Απέχοντας πια είκοσι μέρες από την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, ο Παναθηναϊκός έχει περισσότερα ερωτήματα από όσα θα ήθελε. Η ενσωμάτωση του Σορτς αποδεικνύεται λόξυγγας, η εξάρτηση από τον Σλούκα μπορεί να γίνει επικίνδυνη για έναν 36χρονο χωρίς καλοκαιρινή ξεκούραση, η ανασφάλεια με τον Γιούρτσεβεν φαίνεται ότι έχει περάσει και εντός γκρουπ, η επίθεση δεν θα μπορούσε να είναι τόσο κυριαρχική που να καλύπτει τόσο μεγάλα αμυντικά θέματα. Θέλοντας και μη, οι πράσινοι θα χρειαστεί να δώσουν απαντήσεις.
