Τρεις μέρες, πυκνές σαν τρεις εβδομάδες. Έχω ένα καλό φίλο, δημοσιογράφο στο Βελιγράδι, ούτε που τον ενόχλησα τις δύο πρώτες. Χθες του έγραψα, «είναι τρέλα», το πρώτο που απάντησε. «Αεροδρόμιο, προπόνηση, γράψιμο, εκπομπές, ρεπορτάζ. Όλων το μυαλό έχει εκραγεί εδώ», συνέχισε.
Η εικόνα στο αεροδρόμιο ήταν για τους ρομαντικούς, αυτούς που ακόμα έχουν ακόμα μια πόρτα ανοιχτή για να συγκινηθούν, που δεν έχουν τις έχουν τσιμεντώσει όλες με κυνισμό και ρεαλισμό. Ένα κορίτσι τόσο δα να περιμένει τον Ζοτς να βγει, αυτός να κοντοστέκεται, να σκύβει και να την αγκαλιάζει. Μια έκφραση που ψάχνεις να αποκωδικοποιήσεις, τον πιέζουν και το αισθάνεται, κανείς δεν είναι αδιάβλητος σε τέτοια επίθεση αγάπης. Και ο ίδιος να δυσφορεί, μάλλον γιατί ξέρει πως ό,τι και να κάνουν, αυτός θα τους στενοχωρήσει – και αυτό σε όρους αγάπης είναι άδικο.
Κάποιοι δεν κρατιούνται, θα την πουν την κακία τους, με περιτύλιγμα ή χωρίς. Δεν τολμούν βέβαια να τον πουν παρωχημένο, κάτι μισόλογα και κάτι αριθμοί. Ο Πέσιτς που ψοφάει για τέτοια, γράφει το πρωτοσέλιδο, μαγίστρος εναντίον βασιλιά σαν έριδα της δυναστείας των Καρατζόρτζεβιτς. Άλλοι είναι σε αμηχανία, ο Ζοτς απέτυχε, παραιτήθηκε, πάει να πει τα παράτησε – και ας μην είναι ακριβώς έτσι.
Το αντίο έσκασε σαν πυροβολισμός από φυσίγγι διασποράς και ελάχιστους δεν πήραν τα σκάγια. Ο Σάβιτς έφυγε, καιρό τώρα υπήρχε δυσαρέσκεια σε βάρος του, το πρώτο εύκολο θύμα. Ο πρόεδρος Όστογια παίρνει από τα ρεπορτάζ το ρόλο του villain, του κλασικού κακού της ιστορίας. Μιλάμε για τερατώδη πράγματα, όχι ότι πήρε ένα παίκτη που δεν είχε την έγκριση του κόουτς, αυτά είναι πταίσματα. Πως λέει έγραψε ο ίδιος την ανακοίνωση της παραίτησης και μετά την κατέβασε, ότι νόθευσε το γράμμα του Ομπράντοβιτς προσθέτοντας το «αμετάκλητα», τόσο βαριά που τα νιώθεις σαν θεωρία συνομωσίας ή fake news. Ο ίδιος το διέψευσε, «του το είπα, δεν υπάρχουν όροι που δεν θα δεχτούμε προκειμένου να παραμείνεις. Αν πρέπει να λύσουμε όλα τα συμβόλαια, θα το κάνουμε».
Ο Μίσκο, ένας είναι ο Μίσκο, πήρε με τη σειρά του θέση στο γαϊτανάκι. Με το μέγεθος Ζοτς ασχολήθηκε ως και ο πρόεδρος της Σερβίας, γιατί πήραν και αυτόν κάτι ξώφαλτσες φήμες. Ο Πρόεδρος, σαν να λέμε ο Μητσοτάκης. Στο κοινό η αίσθηση ήταν – και πιθανότατα παραμένει – η ίδια: «τον έφαγαν από μέσα».
Από τα αποδυτήρια ακούγεται φτου ξελεφτερία και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Κάποιοι έχουν ήδη μαρκαριστεί ως πρωταίτιοι της παραίτησης, σαν ρετσίνι σε ρούχο που δεν βγαίνει με τίποτα. Το πετάς, δηλαδή ψάχνεις να πας αλλού, εκεί δεν σε παίρνει πια. Για την Πέμπτη το βράδυ στη Μπεογράντσκα, Παρτίζαν-Μπάγερν, κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά για τίποτα. Ακούγεται ως και το ότι οι οπαδοί δεν θα το αφήσουν να γίνει. «Το έχω ακούσει και αυτό», μου έλεγε το φιλαράκι μου. «Κάποιοι από τους οργανωμένους θα προσπαθήσουν να το αφήσουν πίσω, αλλά οι περισσότεροι θα τα βάλουν με όλους. Με τον πρόεδρο, με τους παίκτες. Το πιθανότερο όπως έχει η κατάσταση είναι να δούμε κάποια παρέμβαση του Ομπράντοβιτς με την οποία θα ζητήσει το τέλος των εχροπραξιών, γιατί και ο ίδιος είναι πολύ στενοχωρημένος με ό,τι συμβαίνει».
Ο κόσμος έχει κριτήριο και θυμάται περισσότερο από ότι οι περισσότεροι πιστεύουν. Δεν έχουν ξεχάσει την ομάδα στην εποχή της ανυπαρξίας, με χρέη που έλεγες πως μπορεί να την καταντήσουν Τσιμπόνα ή Γιουγκοπλάστικα, μια ένδοξη ανάμνηση. Ούτε την εκτυφλωτική λάμψη που ο Ομπράντοβιτς έφερε με την επιστροφή του, ένα φύσημα που ξύπνησε τον γίγαντα. Γεμάτο γήπεδο, χορηγοί και προϋπολογισμοί ρεκόρ. Ελπίδα και χαμόγελα.
Οι προσδοκίες ήταν αντίστοιχες του μύθου του κόουτς αλλά ασύμμετρες με το μέγεθος του συλλόγου και τη δυσκολία του εγχειρήματος – κάτι από τα δύο αναγκαστικά θα καταρρίπτονταν. Η πρώτη χρονιά, το ξύλο στο Παλάθιο, το τέταρτο ματς με τον θρήνο μετά το πιστολίδι στο σχολείο έριξε ξύλα στη φωτιά των προσδοκιών. Το περίεργο στη συνέχεια δεν ήταν τα αποτελέσματα, αλλά ότι η Παρτίζαν έμοιαζε κάθε χρόνο και λιγότερο ομάδα Ομπράντοβιτς. Ένα γκρουπ με όλο και μικρότερη προπονητική σφραγίδα, τόσο που ώρες ώρες έμοιαζε με Μακάμπι των Βαλκανίων, αθλητικότητα και ένστικτο και όχι πολλά παραπάνω.
Η ζωή θα συνεχιστεί, όπως κάνει πάντα. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση, θα χρειαστεί κάμποσος χρόνος για να κολλήσουν ξανά τα χρώματα της φανέλας. Μετά την παράιτηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς η Παρτίζαν είναι άσπρο και μαύρο, αλλά καθόλου ασπρόμαυρο.
