Ολυμπιακός: Η παγίδα της υπεροψίας και τα δομικά προβλήματα

Το ματς του Φόρουμ είναι εύκολο στην ανάγνωση, το είπαν άλλωστε και οι Πίτερς-Μποζίκας στους Playmakers μετά το παιχνίδι. Σκληράδα, αγωνιστικότητα, μαχητικότητα, αυτά ήταν τα κύρια στοιχεία που έκριναν το χθεσινό, συναισθηματικό από πολλές πλευρές, συναπάντημα στη Λομβαρδία. Δεν ήταν μόνο αυτά, αλλά από εκεί είναι υποχρεωμένος να ξεκινήσει κανείς, αφού καμία τακτική δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τα παραπάνω.

Οι Πειραιώτες έκαναν δύο φάουλ στην πρώτη περίοδο (αμφότερα ο Φουρνιέ), δέχτηκαν 27 πόντους σε αυτό το διάστημα και πρακτικά όχι μόνο δεν ανέκοψαν, αλλά ενίσχυσαν τον ενθουσιασμό του Κουίν Έλις, του Λεάντρο Μπολμάρο και του Πέπε Ποέτα που ήταν στον πάγκο. Ο Ολυμπιακός υπέφερε στο γρήγορο τέμπο που οδηγούσαν το ματς οι δύο νεαροί, οργανωνόταν φύρδην μίγδην στην άμυνα, έτρεχε πίσω από τη μπάλα και δεχόταν διαδοχικές διεισδύσεις και κοψίματα λες και έπαιζε απέναντι σε σμήνος. Η ποιότητα του ήταν αρκετή για να μειώσει τη διαφορά στον πόντο πριν δεχτεί τρίποντο στο φινάλε από τον Μπρουκς, όμως αυτά τα αμυντικά διαστήματα ήταν περιστασιακά, μικρά αναχώματα που δεν ήταν αρκετά να κάμψουν τον αντίπαλο ενθουσιασμό.

Βλέποντας πως το παιχνίδι απαιτούσε κάποιου είδους παρέμβαση για να βγει από το μοτίβο του, ο Γιώργος Μπαρτζώκας έπαιξε ρέστα με τους Πίτερς-Βεζένκοφ μαζί, αφού νωρίτερα ο Γουορντ είχε αναλάβει να στήσει μόνος του τα χαρακώματα στην πρώτη γραμμή άμυνας. Η Αρμάνι είχε ξεμείνει από τρεχαλητό και έμεναν μεγάλες φάσεις, περισσότερο καρδιάς παρά σχεδίου. Με τα κύτταρα γεμάτα αυτοπεποίθηση, τις έφτιαξαν: τρίποντο ο Μένιον, καλάθι και φάουλ ο όλος ψυχή Τονούτ και στο φινάλε ο υπέροχος Κουίν Έλις, ένα στον Βεζένκοφ, ένα στον Πίτερς. Κι αν δεν έφταναν αυτά, τούτος ο συναρπαστικός 22χρονος με τα μακριά χέρια είδε στον φινάλε τον Ολυμπιακό να πιέζει σύσσωμος στο τρίποντο, διάβασε τη φάση, βούτηξε στον κενό χώρο, πέτυχε το λέι-απ.

Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να ισοφαρίσει αν το δύσκολο τρίποντο του Βεζένκοφ έβρισκε στόχο, όμως αυτή η συζήτηση, αν έπρεπε να το πάρει αυτός ή ο Πίτερς ή ο Ντόρσεϊ είναι πολύ μικρό δέντρο μπροστά στο χθεσινό δάσος. Τα προβλήματα που ανακύπτουν είναι περισσότερο δομικά και έχουν να κάνουν α) με τον δεύτερο πόιντ γκαρντ πίσω από τον Γουόκαπ και β) με τις πεντάδες που διαμορφώνονται και το Ντόρσεϊ-Φουρνιέ που γυρίζει μπούμερανγκ για περισσότερους από έναν λόγους.

Μιλώντας για πεντάδες: είναι ενδεικτικό πως ο Φουρνιέ, χωρίς να είναι αρνητικός, δεν πάτησε παρκέ στο φινάλε. Ο Γάλλος θυσιάστηκε για να έχει ο Ολυμπιακός στοιχειώδη αμυντική ισορροπία στο σχήμα-καμικάζι με τους Γουόκαπ, Ντόρσεϊ, Πίτερς, Βεζένκοφ, όμως το ζήτημα δεν είναι το ένα ματς. Η ταυτόχρονη παρουσία των Ντόρσεϊ-Φουρνιέ στο βασικό σχήμα είναι μια επιθετική υπερφόρτωση που μπορεί να αποβεί επωφελής σε προσιτά εντός έδρας ματς, όμως είναι προβληματική σε εκτός έδρας παιχνίδια στα οποία ο έλεγχος του ρυθμού και η αμυντική στιβαρότητα είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Συγχρόνως προκαλεί δυσλειτουργία στην πεντάδα της δεύτερης περιόδου, αφού το Λι/Μακίσικ/Γουορντ/Πίτερς/Χολ είναι σχήμα με δύο non-shooters που δεν έχει αποστάσεις και είναι εύκολα αντιμετωπίσιμο από μια άμυνα με στοιχειώδες μέγεθος που θα παίξει αλλαγές. Χωρίς pick n roll γκαρντ να τον αξιοποιήσει, ο Χολ γίνεται απελπιστικά μονοδιάστατος και εξαρτάται αποκλειστικά από τα επιθετικά ριμπάουντ, ενώ ήταν ευτύχημα που ο Πίτερς κατάφερε να βρει τις δικές του φάσεις, πράγμα που δεν συνέβαινε στα προηγούμενα ματς: ενδεικτικά ο Αμερικανός σουτέρ είχε 9 σουτ σε 45 λεπτά συμμετοχής στα τέσσερα τελευταία παιχνίδια (2/9).

Ο Ντόρσεϊ συνεχίζει να βάζει φωτιά στα αντίπαλα καλάθια, όμως η ροή της ερυθρόλευκης επίθεσης είναι ζήτημα που επηρεάζει περισσότερο από κάθε άλλο τον Βεζένκοφ. Ο σούπερσταρ του Ολυμπιακού ασφυκτικά να βρει τις φάσεις του, εκτελεί φέτος πιο δύσκολα σουτ από ποτέ και έτσι τα ποσοστά του υποφέρουν: 16/46 τρίποντα (34.8%), 38/70 δίποντα (54.3%). Αυτά μπορεί να είναι αποδεκτά ως θετικά για τους περισσότερους στη λίγκα, όμως ο Βεζένκοφ είχε πέρσι 64.5% στα δίποντα και 38.2% στα τρίποντα και αντίστοιχους αριθμούς πριν φύγει για το ΝΒΑ, στην MVP σεζόν του (65.5%, 37.8%).

Είναι ενδεικτικό πως το προχθεσινό ήταν το τέταρτο φετινό παιχνίδι στο οποίο υποχρεώθηκε σε λιγότερα από 10 σουτ μετά από αυτά με τις Εφές, Μονακό και Παρτίζαν, μοτίβο που δεν γίνεται να αγνοηθεί. Οι ομάδες είναι πια αποφασισμένες να μην δώσουν την παραμικρή βοήθεια για να αποτρέψουν τις off-ball δράσεις του και ταυτόχρονα να τον στοχεύουν με κυνική συχνότητα στις αλλαγές. Το τελευταίο μοιάζει να επηρεάζει πια την συνήθως αδιατάρακτη ψυχολογία του, ειδικά από τη στιγμή που δεν μπορεί να νιώσει σημαντικός στην απέναντι πλευρά του παρκέ.

Οι ήττες φέρνουν αναπόφευκτα γκρίνια και προβληματισμό – ο καλύτερος, ή αυτός που θα έσωζε την παρτίδα, είναι πάντα αυτός που δεν παίζει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Κώστας Παπανικολάου, ο οποίος έχει πέσει θύμα της πολυκοσμίας στο 2-3 (Ντόρσεϊ, Φουρνιέ, Μακίσικ, Γουόρντ) και αδυνατεί να βρει λεπτά. Η μετατόπιση του Φουρνιέ στο «3» για να χωράει με τον Ντόρσεϊ τον έχει εξορίσει στο βάθος του πάγκου, αφού είναι πια όχι δεύτερη αλλαγή πίσω από τον Γουόρντ, αλλά Τρίτη. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο αρχηγός του Ολυμπιακού στα 35 του χρόνια δεν είναι στην κορυφή των προτεραιοτήτων της ομάδας, ειδικά από τη στιγμή που τα δομικά προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω αξιολογούνται – και δικαίως – ως μείζονα.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει ήδη αναφέρει πως ο Ολυμπιακός θα βγει στην αγορά – χωρίς πανικό, αλλά με αποφασιστικότητα – για να βρει τον άσσο που θα κλείσει το φετινό ρόστερ μετά την σπαραξικάρδια απώλεια του Έβανς. Ένας πόιντ γκαρντ με προσωπική φάση θα εξομαλύνει την κατάσταση στο δεύτερο rotation, αλλά δεν θα λύσει μονοκοντυλιά τα υπόλοιπα θέματα. Για αυτά θα χρειαστεί χρόνος, προπονήσεις και πιθανόν τολμηρές αποφάσεις.