Ένα σατανικό, διεστραμμένο σενάριο. Ο Ολυμπιακός κένταγε στο παρκέ κι όμως τα ντεσιμπέλ ανέβηκαν παράλογα, λες και ήταν δύο ώρες μετά και κάποιος σκόραρε στο φινάλε, καθώς ο Έβανς σηκωνόταν να μπει στο παρκέ. Λίγο αργότερα άκουγε το όνομα του από την κερκίδα χωρίς να έχει βάλει ούτε ένα πόντο με τα ερυθρόλευκα στην Ευρωλίγκα, πριν ακόμα τους γνωρίσει και τον γνωρίσουν, με την Καρδίτσα είχαν γίνει μόνο οι συστάσεις.
“No way, no way”, φώναξε. Όπως λέμε, «δεν είναι δυνατόν». Ο Κίναν Έβανς κατάλαβε τι είχε συμβεί αμέσως, δυστυχώς είχε προηγούμενη εμπειρία, ήταν σαν να ξαναζεί τον εφιάλτη σχεδόν τρία χρόνια μετά. Το πάρτι στο Ειρήνης και Φιλίας σίγησε αυτοστιγμεί, από ηφαίστειο σε κοιμητήριο, σιγή και άρνηση.
No way, δεν είναι δυνατόν, απλώς γιατί είναι άδικο. Όχι σε αυτόν, όχι μετά από όσα έχει περάσει.
Τον βλέπαμε μήνες, πέρσι και φέτος, να κάνει ατομικές προπονήσεις. Η ανηφόρα είναι δύσκολη, το να την ανεβαίνεις μόνος σου είναι βάσανο. Πεντακόσιες τριάντα έξι μέρες από τότε που χτύπησε στον επιγονατιδικό τένοντα, πάει να πει 1.5 χρόνος. Οι κόουτς και οι γυμναστές είναι εκεί, αλλά το κουπί θα το τραβήξεις μόνος, σαν μπασκετικός ερημίτης. Και από παντού άκουγες επαίνους για την αφοσίωση, τη δύναμη, την εργατικότητα του.
Το κοινό τον χειροκρότησε για όλα αυτά, μαζί και γιατί αισθάνθηκε ότι περίμεναν μαζί: χωρίς αυτόν δεν είχαν κερδίσει, αισθάνονταν πως ήταν το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Πως όλα θα πήγαιναν καλά όταν θα επέστρεφε, όλα θα έμπαιναν στη θέση τους.
No way, όχι σε αυτόν.
Κανείς μετά δεν είχε κέφι να το χαρεί, όλοι μοίραζαν στον αέρα ευχές και προσευχές, μήπως ήταν τρομάρα, αλλά δεν ήταν. Ο τρίτος στη σειρά σοβαρός τραυματισμός του άτυχου Αμερικανού γκαρντ θέτει πια σε αμφιβολία την ίδια του την καριέρα σε ηλικία 29 ετών: πρώτα πρέπει να βρει το κουράγιο να το παλέψει, να σηκώσει το κεφάλι, να δει το φως. Και μετά, όταν έρθει η στιγμή, να δει τι παίκτης θα είναι.
Επόμενη στάση, Μιλάνο, με βαριά καρδιά.
