Είναι κανόνας σε τέτοια ματς που η διαφορά ήταν στους 28 πόντους μετά από 29 λεπτά, πως απαγορεύεται να λεπτολογείς. Αν αυτό, ίσως εκείνο, λίγο από αυτό. Σε κάτι τέτοια βράδια ακουμπάει κανείς τα βασικά: νοοτροπία, τακτική προσήλωση, ενότητα και ομαδικότητα, διάθεση αυταπάρνησης.
Τακτικά μιλώντας, ο Παναθηναϊκός απέτυχε παταγωδώς για το μεγαλύτερο διάστημα των 30 πρώτων λεπτών να κάνει τα στοιχειώδη. Σημειωνόταν στο χθεσινό κείμενο πως χωρίς διαθέσιμους σέντερ και ειδικά απέναντι σε μια ομάδα με έναν μόνο σουτέρ (Ντόμπριτς), οι πράσινοι θα είχε λογική να επιχειρήσουν να κλείσουν τη ρακέτα τους ρισκάροντας τα περισσότερα μακρινά σουτ, κερδίζοντας έτσι και περισσότερους παίκτες στη μάχη των ριμπάουντ. Ο Αστέρας πράγματι υπήρξε άστοχος, όμως στο πρώτο ημίχρονο υποχρεώθηκε σε ελάχιστα σουτ από μακριά, αφού έβρισκε χωρίς πολύ κόπο λύση βαθιά στην πράσινη ρακέτα. Το πράγμα κάπως βελτιώθηκε στο δεύτερο ημίχρονο (όπου έβρεχε τούβλα από πλευράς γηπεδούχων), όμως εκεί η απογοητευτική επίδοση στα ριμπάουντ και η παντελής αναρχία στην επίθεση κάλυψαν τα πάντα. Με το ντεφορμάρισμα του Τζέριαν Γκραντ να συνεχίζεται, απουσιάζει και η γνωστή αντίρροπη, εξισορροπιστική δύναμη που βοηθούσε το τριφύλλι να στέκεται στα πόδια του.
Ομαδικότητα, συναφής με τη νοοτροπία. Ναι, τα περισσότερα από τα 10 τρίποντα που βρήκαν σίδερο στην πρώτη περίοδο ήταν ελεύθερα. Αυτό δεν ακυρώνει την παντελώς λανθασμένη προσέγγιση του Κέντρικ Ναν να αργεί χαρακτηριστικά να πασάρει τη μπάλα απέναντι σε διπλή ή τριπλή κάλυψη, οδηγούμενος σε παγίδες από τις οποίες δεν βγήκε ποτέ. Ο Άταμαν είδε το έργο από νωρίς και τον έστειλε γρήγορα στον πάγκο, αλλά γρήγορα υποχρεώθηκε να τον επαναφέρει όταν είδε την επίθεση του να μην βρίσκει λύσεις. Συνολικά και ειδικά από τη στιγμή που μείωσε τη διαφορά στους 14 στο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός είχε μια, μικρή έστω, πιθανότητα να προσπαθήσει να επιστρέψει στο ματς αφού είχε σβήσει νωρίτερα το βαρύ -22 (42-20). Η απροθυμία των πράσινων να παίξουν μαζί χτύπησε άσχημα στο μάτι και δεν αφορούσε μόνο τον σούπερσταρ: απλώς ξεκίνησε από εκεί και σύντομα απλώθηκε σε όλη την ομάδα. Ως και ο συνήθως ομαδικός Τι-Τζέι Σορτς έδειξε σημάδια εγωισμού, ακόμα και αν όταν ο αντίπαλος παίζει άμυνα με αλλαγές σε όλα τα σκριν το παιχνίδι οδηγείται πολύ συχνότερα σε 1v1.
Διάθεση αυταπάρνησης, εγωισμός, υπερηφάνεια εμφανίστηκαν στην τελευταία περίοδο, με τον Σλούκα να ανάβει νταηλίκι το φυτίλι, παίζοντας με ένταση πλέι-οφ και βάλε. Όσμαν και Χουάντσο ανέλαβαν το 4-5, τρεις Έλληνες γύρω που έβλεπαν το παγόβουνο, λίγη χαλάρωση απέναντι, κάπως μετριάστηκε το πράγμα. Η γενική εικόνα παρέμεινε προφανώς προβληματική, σε βαθμό που κανείς αναρωτιέται πόσο θα βελτιωθεί η κατάσταση όταν επιστρέψουν οι ψηλοί. Το Παρίσι και η Μαδρίτη έρχονται σε πέντε μέρες και ενδιάμεσα έχει και δαπανηρό ματς στο Περιστέρι, πάει να πει δύο προπονήσεις, βαριά.
Δύσκολες μέρες. Ο Έργκιν Άταμαν έστειλε τις γνωστές προειδοποιητικές, αλλά ανισόρροπες βολές, αλλά ούτε ο ίδιος είναι – καιρό τώρα – εκτός κάδρου. Κάπου εδώ είναι η στιγμή να ενεργοποιηθεί το ένστικτο αυτοσυντήρησης: στην κατηφόρα πρώτα επιβραδύνεις και μετά σταματάς.
