Σε ένα παιχνίδι όπου κυριάρχησαν σε όλους τους τομείς, (κατοχή – τελικές προσπάθειες) οι πράσινοι κατάφεραν να βγουν ηττημένοι από έναν αγώνα που έδειχνε ότι ήταν δικός τους.
Η εικόνα της ομάδας του Χρήστου Κόντη μέχρι το 70’ λεπτό έδινε την αίσθηση ότι το ματς ήταν 100% ελεγχόμενο.
Το γκολ του Κάρολ Σφιντέρσκι στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου φάνηκε να ξεκλειδώνει την υπόθεση νίκη.
Δυστυχώς ο Παναθηναϊκός αντί να πατήσει πάνω στο προβάδισμα και να το διαχειριστεί με ωριμότητα, έκανε το ακριβώς αντίθετο και κατέρρευσε.
Μέσα σε λίγα λεπτά, δύο σχεδόν πανομοιότυπα γκολ, έφεραν τα πάνω κάτω και την ψυχρολουσία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια ελληνική ομάδα τιμωρείται για την αστοχία της και την έλλειψη συγκέντρωσης.
Στα περισσότερα παιχνίδια στο πρωτάθλημα έχει συμβεί το ίδιο.
Παίρνει προβάδισμα στο σκορ, αλλά δεν μπορεί να το διαχειριστεί και δέχεται την ισοφάριση, ή χάνει το παιχνίδι.
Η ήττα αυτή πάντως, πονάει ακόμη περισσότερο γιατί ο Παναθηναϊκός χθες βράδυ δεν ήταν κακός.
Δημιούργησε, πίεσε, έπαιξε καλή μπάλα κατά διαστήματα, όμως στο ποδόσφαιρο δεν παίζουν σημαντικό ρόλο οι προθέσεις, αλλά τα γκολ.
Η επόμενη μέρα ξημέρωσε βαριά.
Απογοήτευση από τον κόσμο για μια άδικη ήττα που άφησε πληγές, ψυχολογικές κυρίως.
Και εδώ είναι η μεγάλη πρόκληση για τον τρόπο που διαχειρίζεται ένας οργανισμός σαν τον Παναθηναϊκό μια αποτυχία όπως τη χθεσινή.
Το πιο σημαντικό είναι να μην εγκλωβιστεί στο αποτέλεσμα.
Το ματς τελείωσε και αυτό δεν αλλάζει. Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι η νοοτροπία με την οποία θα αντιμετωπιστεί η συνέχεια, γιατί μια τέτοια ήττα, αν
διαβαστεί σωστά, μπορεί να λειτουργήσει ως ξυπνητήρι. Όχι απαραίτητα για να φέρει ριζικές αλλαγές, αλλά για να επαναφέρει την εγρήγορση εκεί που ίσως υπήρξε χαλάρωση.
Καλές οι προθέσεις του Κόντη, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε σε ποια ομάδα ήρθε και σε ποια χρονική στιγμή.
Όταν ο προηγούμενος προπονητής έχει καταρτίσει την ευρωπαϊκή λίστα αφήνοντας εκτός Πάντοβιτς και Γερεμέγιεφ, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν έγινε σωστά.
Κτυπησε ο Ντέσερς στην προπόνηση και ο Παναθηναϊκός έμεινε ουσιαστικά με μοναδικό φορ τον Πολωνό.
Όταν κουράστηκε χθες ο Σφιντέρσκι, δεν υπήρχε εναλλακτική για φορ περιοχής σε ένα ματς που ήταν παραπάνω από απαραίτητος .
Βέβαια έχει και Κοντής τις ευθύνες του γιατί δεν είναι δυνατόν να έχεις τον Ταμπόρδα στον πάγκο και να τον βάζεις στο 78’.
Τι να σου κάνει ο Αργεντίνος εκείνη τη στιγμή, όταν δεν του έχεις δώσει χρόνο στα προηγούμενα ματς ;
Επίσης το «ροτέϊσον» έχει κάποια όρια.
Δεν γίνεται κάθε βδομάδα να αλλάζεις την ομάδα τη στιγμή που προέρχεται από νίκες.
Φτιάχνεις ένα σταθερό κορμό και δουλεύεις πάνω σε αυτόν.
Ο κόσμος έχει κάθε λόγο να είναι θυμωμένος, όμως ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της και χρειάζεται βοήθεια. Η σταθερότητα και η πίστη στο πλάνο πρέπει να παραμείνουν. Δεν είναι ώρα για πανικό, ούτε για εσωστρέφεια, γκρίνια και αποδοκιμασίες. Είναι ώρα για ανασυγκρότηση, δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς μεγάλα λόγια.
Φυσικά πρέπει να κάνουν όλοι την αυτοκριτική τους, δίχως εξαιρέσεις.
Το ποδόσφαιρο είναι σκληρό, αλλά δίκαιο με όσους μαθαίνουν από τα λάθη τους. Αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει και διαχειριστεί με σωστό τρόπο σαν ένα μάθημα που έγινε πάθημα, τότε ίσως η βραδιά με τη Γκόου Αχέντ να αποδειχθεί κομβική και να βγει κάποιο κέρδος στην πορεία.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετράει δεν είναι πόσες φορές πέφτεις, αλλά πόσες σηκώνεσαι.
