Το σκηνικό ήταν γιορτινό, με τον κόσμο να κατακλύζει το Γεώργιος Καραϊσκάκης ευελπιστώντας να δει μια ομάδα-συνέχεια του αγώνα με τη Λευκορωσία. Ο αντίπαλος όμως ήρθε υποψιασμένος. Και πληγωμένος από το εντός έδρας 0-0 με τη Σκωτία. Και ο κόσμος που βρέθηκε στο Φάληρο είχε την ευκαιρία να θαυμάσει μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Με τέλεια δομή και ομαδικά χαρακτηριστικά που τους ακολουθούν εδώ και δεκαετίες.
Όπως ακριβώς τα επιβλητικά “κόκκινα ελάφια” της Δανίας. Τα μεγαλύτερα άγρια θηλαστικά της σκανδιναβικής χώρας. Και οι Δανοί παίκτες όντως έμοιαζαν με ελάφια. Η σωματοδομή τους, ο κυνισμός στο βλέμμα, η συνοχή ως “αγέλη” που μάχεται για την επιβίωσή της, η ταχύτητα και η δύναμή τους ήταν εκεί. Στο χορτάρι. Απέναντι σε μια ομάδα με μέσο όρο ηλικίας τα 24 έτη και με έναν υπέρμετρο ενθουσιασμό που δεν μπόρεσε ποτέ να τιθασεύσει. Το έργο τους με την πάροδο του χρόνου έγινε εύκολο.
Μύρισαν “αίμα” στο χώρο του κέντρου. Ο πιο νευραλγικός χώρος του γηπέδου, έμοιαζε τελείως άδειος. Για παίκτες όπως οι Χόϊμπιερ, Χιούλμαντ και Ντάμσγκααρντ, το παιχνίδι έγινε ξαφνικά πολύ εύκολο μετά το 20λεπτο. Είδαν ότι οι Έλληνες κατανάλωναν περισσότερη ενέργεια σε άσκοπα τρεξίματα-μαρκαρίσματα χωρίς τη μπάλα, με μεγάλες αποστάσεις και με pressing χωρίς συνοχή, ανοργάνωτο. Και αφού κοντρόλαραν τον ρυθμό και τον έφεραν στα μέτρα τους, κατέθεσαν την εμπειρία τους στο γήπεδο και με απλό ποδόσφαιρο, εκνευριστική ακρίβεια στις πάσες τους, ηρεμία στις κινήσεις τους και μάτι που γυαλίζει έφτασαν στο 3-0.
Οι δηλώσεις του Χόιμπιερ μετά το τέλος του αγώνα αναλύουν στο έπακρο την εικόνα του:
Όταν οι παίκτες μας έπαιρναν τη μπάλα στα πόδια, το μυαλό ήταν θολό και τα λάθη διαδέχονταν το ένα το άλλο. Πριν το 1-0 οι παλιοί φίλαθλοι θα έλεγαν “το γκολ ψήνεται”, “μυρίζει το γκολ”. Ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος γκολ. Κι όμως για περίπου 20 λεπτά με αυτή την εικόνα στο πρώτο ημίχρονο, δεν υπήρχε Plan b. Ή τουλάχιστον δεν μπόρεσαν να το επιτελέσουν. Ουδέποτε οι παίκτες της “γαλανόλευκης” μπόρεσαν να διαχειριστούν τα αυναισθήματά τους, σε ένα πρώτο ηχηρό crash test προσωπικότητας.
Εδώ κατ’εμέ είναι το λάθος του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο οποίος πιστεύει πολύ στην ποιότητα των παικτών του, αλλά δεν κατάφερε να τους προετοιμάσει πνευματικά για πιθανές κακοτοπιές. Δεν ήταν έτοιμοι οι παίκτες στην περίπτωση που το ματς θα στράβωνε. Χάθηκαν τελείως στο γήπεδο και το 3-0 αποτελεί ένα απόλυτα δίκαιο αποτέλεσμα το οποίο σε διοργανώσεις ΦΙΦΑ μπορεί να αποβεί μοιραίο, διότι το πρώτο κριτήριο στις ισοβαθμίες είναι η διαφορά των γκολ.
Αλλά ως εδώ. Τέρμα η μεμψιμοιρία. Όπως η Ελλάδα δεν προκρίθηκε στο 5-1 με τη Λευκορωσία, έτσι και δεν αποκλείστηκε στο 0-3 από τη Δανία. Ίσα-ίσα είναι ένα πολύ καλό μάθημα, πάνω στο οποίοι πρωτίστως ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς και έπειτα οι παίκτες πρέπει να αποστηθίσουν καλά, να το κατανοήσουν και το χρησιμοποιήσουν ως εγχειρίδιο αποφυγής λαθών τον Οκτώβριο, εκεί που κρίνονται όλα στα δύο εκτός έδρας ματς με Σκωτία και Δανία. Ενδεχόμενως να πρέπει να υπάρξει και διαφορετική προσέγγιση στα δύο ματς. Άλλη στρατηγική. Που να ευνοεί το κυνήγι του αποτελέσματος.
Η βαθμολογία λέει λοιπόν: Δανία: 4, Σκωτία: 4, Ελλάδα: 3. Με τέσσερα ματς ακόμα, ήτοι 12 βαθμούς, όποιος τα βάψει μαύρα χάθηκε. Το έργο είναι πολύ δύσκολο, αλλά ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Χρειαζόμαστε τουλάχιστον μία νίκη ή δύο ισοπαλίες ώστε το Νοέμβριο με 2/2 με Σκωτία εντός και Λευκορωσία εκτός να διεκδικούμε έστω τη δεύτερη θέση. Οτιδήποτε λιγότερο από 11 ή 12 βαθμούς στον όμιλο σε αφήνει τρίτο. Οι 12 βαθμοί κάτι σου εξασφαλίζουν. Οι 11 υπό προϋποθέσεις, ανάλογα και τις ισοβαθμίες.
Το χειροκρότημα στο τέλος του αγώνα από όσους δεν ήταν βιαστικοί αποδεικνύει περίτρανα την σύνδεση που υπάρχει πλέον με την Εθνική Ελλάδος. Το παν είναι αυτή η σύνδεση να μην είναι μόδα, αλλά να διατηρηθεί ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων.
